198. ตีเมืองขึ้นคนอื่นโดยไม่รู้ตัว!
ตีเมืองขึ้นคนอื่นโดยไม่รู้ตัว!
ตอนที่ 197 ตีเมืองขึ้นคนอื่นโดยไม่รู้ตัว!
โดยที่เสือน้อยไม่รู้ตัว เนื่องจากตนเองคิดว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว
เขาก็ยุ่งกับเฉพาะแค่สาขาของตัวเองไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับสาขาอื่น เพราะว่ามันก็จะไปกระทบภาพใหญ่จนเกินไป เขาทำเท่าที่ตนอยากจะทำเท่านั้น!
เพื่อนร่วมห้อง ร่วมสาขา กลายเป็นว่าสนิทสนมกลมเกลียวยิ่งกว่าสาขาอื่นเสียอีก
จึงพากันไปเดินห้าง เดินเที่ยวไปทั่วมหาลัย ทุกวันนี้ไม่มีข้อกำหนดเรื่องแต่งตัวมาบีบบังคับพวกเขาอีกแล้ว และถ้ามีอะไรประเดี๋ยวเจ้าเสือน้อยมันก็จัดการเอง ทุกคนอุ่นใจเมื่อมีผู้นำที่เข้มแข็ง!
ส่วนเสือน้อยตอนนี้ก็แวะไปสาขาเทคโนโลยีอาหาร ละแวกที่ลูกหมีอยู่ช่วงที่ผ่านมาเขามัวแต่ชักเย่อจิตใจจนเกือบลืมดูลูกหมีไปเลย
พอมีเวลาว่างจึงได้ชวนสองสหาย ดำ-เทพ มาด้วยกัน
“ไอ้เสือน้อยมึงมีแฟนแล้วหรือวะ” ดำเกิงพูดไม่ทิ้งสำเนียงใต้ของตัวเอง
เสือน้อยอธิบาย “ไม่ใช่แฟน เพื่อนที่โตมาด้วยกัน ประเดี๋ยวแม่กูจะมาเล่นงานเอาถ้าไม่มาดู เอ่อ…จะว่าไปกูจีบไม่ติดด้วยแหละ”
เทพไทตะลึง “เฮ้ย! มีคนที่มึงจีบไม่ติดด้วยเหรอวะ? เจ้าแผนการเสียขนาดนี้เนี่ยนะ?”
“มันเกี่ยวอะไรกันวะ เคยได้ยินมั้ยความรักมันบังคับกันไม่ได้…” เสือน้อยฮัมเพลง
“นี่กูว่านะหารถเครื่องสักคันดีกว่ามั้ยจะได้ไปเร็ว ๆ” เทพไทเริ่มบ่นเพราะปวดขาแล้ว
ทว่าเสือน้อยทำท่าทีงุนงง “รถเครื่อง? …รถอะไรวะ พวกรถไถนาหรือรถกอล์ฟงั้นเหรอ?”
เทพไทกับดำเกิงหัวเราะพรืด “ไม่ใช่! กูลืมไป ขอโทษทีรถมอเตอร์ไซค์ รถเครื่องแถวบ้านกูใช้เรียกกัน!”
เสือน้อยก็ถึงบางอ้อ จึงเกิดความสงสัยจึงชี้โน่นชี้นี่ ให้ทั้งสองช่วยอธิบายเป็นภาษาถิ่น ของทั้งสองภาค “งั้นรถจักรยาน เรียกว่าอะไร?”
“รถถีบ” จากนั้นเสือน้อยก็ให้ความสนใจในภาษาถิ่นของทั้งสอง ถามโน่นถามนี่ไปเรื่อยจนกระทั่งมาถึงบริเวณรับน้องของลูกหมี
เสือน้อยก็เลิกให้ความสนใจชั่วครู่ “อยู่ไหนน่ะ” เขาได้พิมพ์ส่งข้อความไปหา
ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกเข้า เสือน้อยก็กดรับทันที “ลูกหมีจ๋า อยู่ไหนเนี่ย!?”
“อยู่ในตึกน่ะ มาหาเหรอเดินเข้ามาเลย!” ลูกหมีตอบ
ในขณะเดียวกันเสือน้อยก็เดินไปพูดไป “วันนี้พาเพื่อนใหม่ ทั้งสองคนมาแนะนำให้รู้จักด้วยแหละ เป็นสองคนที่เล่าให้ฟังวันก่อน” จากนั้นไม่นานพวกเขาก็ได้เจอกับลูกหมี
ทำเอาสองหน่ออุทานขึ้นว่า “โอ้โฮ…น่ารักจัง!” โดยที่ไอ้เทพไทพูดขึ้น ทำท่าก้อร่อก้อติก
จนเสือน้อยหันมาจ้องเขม็ง ทำให้อีกฝ่ายกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่
“แค่หยอกเล่นซือ ๆ” เขาพูดด้วยภาษาอีสาน
เสือน้อยก็ออดอ้อนออเซาะ พูดจาหยอกล้อหวานแหวว
ก่อนจะถามขึ้นว่า “มีใครมารังแกหรือเปล่า ฮึ? อย่าโกหกนะบอกก่อนสายสืบไอ้เสือน้อยมันมีเยอะ!”
ชายหนุ่มจ้องเข้าไปภายในดวงตาหญิงสาว
“เอ่อ…ก็ไม่มีเท่าไหร่ แค่รับน้องนิด ๆ หน่อย ๆ ตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องน่ะ” ลูกหมีคลี่ยิ้มตอบ
ทว่าเสือน้อยเห็นแววตามีท่าทีปิดบังจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนพิมพ์พูดคุยกับใครสักคน
จากนั้นบรรดารุ่นพี่ที่จบจากปทุมวิไล เทคนิคปทุม คณะราษฯ ซึ่งกลายเป็นสายสืบของเสือน้อยไปโดยปริยายก็ทยอยรายงานมาทั้งหมด
เสือน้อยขมวดคิ้วเป็นปม ในสายตาดูเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมาก เขาหันไปสบตาลูกหมี เพราะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว!
“ทำไมไม่บอก?” เสือน้อยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ทำเอาเพื่อน ๆ ทั้งสองขนลุก เพราะปกติก็เห็นมันพูดน้ำเสียงสบาย ๆ คล้ายหมาหยอกไก่เสียมากกว่า ไม่เคยเห็นมุมนี้ของเจ้าตัวเลย จึงใคร่สงสัยนักว่าเกิดอะไรขึ้น
เสือน้อยก็พิมพ์ข้อความส่งกลับไป จากนั้นก็พูดกับลูกหมีว่า “เรียบร้อยแล้ว! จากนี้ไปมีอะไรให้บอกเสือนะ…เข้าใจมั้ย?”
“ก็แค่โดนว้ากใส่เท่านั้นเอง ไม่เป็นอะไรมากหรอก…” ลูกหมีตอบเสียงอ่อน
“ถึงขนาดทำให้ลูกหมีร้องไห้ได้แสดงว่ามีปัญหาแล้ว สมมติว่าถ้าลูกน้องของลูกหมี มาเห็น หรือรู้เรื่องเข้าอยากรู้จริงว่าไอ้หมอนั่นมันจะเป็นยังไงน้า…!?” เสือน้อยพูดลอย ๆ
“อย่าไปบอกพวกนั้นนะ!” เธอทำหน้ามุ่ย
ก่อนจะบอกว่า “ประเดี๋ยวไปกันใหญ่ ห้ามไปบอกเด็ดขาดเข้าใจมั้ย?”
แต่เสือน้อยไม่ตอบ เธอกลัวเหลือเกินประเดี๋ยวลูกน้องจะมาเล่นงานรุ่นพี่คนนั้นแทน ทุกวันนี้เธอเป็นคนสั่งงานแทบทั้งหมด ลูกน้องจึงรักและเคารพเธอเป็นอย่างมาก!
……
ระหว่างที่เสือน้อยไปอี๋อ๋อกับลูกหมี ที่รับน้องของคณะก็ได้เกิดปัญหาขึ้นแล้ว
เพราะว่าแต่ละคนเริ่มทยอยแข็งเมือง เลียนแบบพวกสาขาการจัดการ พอเห็นพวกพี่ว้ากคณะตะโกนเสียงดังแหกปากอยู่อย่างนั้น ตบมือไม่พร้อมกันก็ซ่อม วนเวียนอยู่อย่างนี้
โดยที่มีชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตี พูดตะโกนไม่พอใจ เป็นทำนองว่า “ทนไม่ไหวแล้วเบื่อแล้ว พวกมึงเล่นเอาที่พวกมึงสบายใจเลย เล่นกันไปเองเลย!” ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ออกไปจากกิจกรรมรับน้อง
และแน่นอนว่าพอมีคนเปิดย่อมมีคนตาม หลายคนที่เบื่อหน่ายจึงพากันเดินออกไปเกือบหมด
พวกเขารวมตัวกัน ‘ก่อหวอด’ ทำการอารยะขัดขืน โดยไม่สนใจคนอื่น ๆ ว่าจะเป็นยังไงช่างมันเลียนแบบสาขาการจัดการ จนมีคนแค่หยิบมือเดียวนั่งเหลืออยู่
ทำให้บรรยากาศรับน้องกระอักกระอ่วนมาก ไม่รู้จะทำยังไงรุ่นพี่ก็มองกันเลิ่กลั่ก
เสือน้อยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกลายเป็น ‘โดมิโน่’ ที่ทำเอากิจกรรมรับน้องของทั้งคณะล่ม คล้ายดั่งคำที่เปรียบเปรย ‘ล้มเป็นโดมิโน่’
จนรองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ซึ่งในหมู่นักศึกษาเรียกว่า ‘อาจารย์แจ้’ โทรศัพท์เข้ามาหาเสือน้อย ทั้งคู่ก็ได้แลกเปลี่ยนเบอร์กันไว้ก่อนแล้ว
พอเห็นสายเรียกเข้าเสือน้อยก็แปลกใจ กดรับโทรศัพท์พร้อมพูดว่า “ครับอาจารย์แจ้…มีอะไรหรือครับ?”
“ตอนนี้เธออยู่ไหน?” อาจารย์แจ้ถาม
“อยู่แถวสาขาเทคโนโลยีอาหารครับ เอ่อ…พอดีมาหาเพื่อนน่ะครับ! แล้วอาจารย์มีอะไรหรือครับ?” ชายหนุ่มถามด้วยท่าทีสงสัย
“ก็เพื่อน ๆ ในคณะพากันโดดกิจกรรมหมดเลยน่ะสิ! ทำให้ไม่มีคนร่วมกิจกรรมเลย ครูก็นึกว่าเธอเป็นคนพาเพื่อน ๆ ร่วมคณะโดดเสียอีก” อาจารย์แจ้พูด
“อ๋อ…ไม่ใช่ผมครับอาจารย์ ผมพาไม่เข้าร่วมเฉพาะสาขาตัวเอง ผมว่าอาจารย์ลองถามสาเหตุจากบรรดาพวกรุ่นพี่ก็น่าจะได้คำตอบแล้วนะครับ เวลาที่เขาไปบอกอาจารย์ได้พูดความจริงหมดหรือเปล่า?” เสือน้อยชี้โพรงให้กระรอก
พอพูดจบเสือน้อยก็บอกลูกหมีว่ากลับบ้านกันเถอะ
“วันนี้สาขาของลูกหมีน่าจะทะเลาะกันอีกนาน! ส่วนพวกมึงสองคนเดินกลับกันเอาเองนะเพื่อน ๆ”
ทั้งสองก็เท้าเอว “ป้าด…พากูมาถึงที่แล้วก็ทิ้งกู บักห่าหนิแหม! มันหำเคียวแท้วะ” เทพไทพูดขึ้น(ไอ้ห่า ทำไมกะล่อนจังวะ)
“ไอ้นี่มันบาตรลวกจังนิ” ดำเกิงก็บ่นออกมาเช่นกัน (ไอ้นี่มันชั่วช้าจริง ๆ)
ทว่าทั้งคู่ต่างก็งุนงงภายในใจคิดเหมือนกันว่า “มึงพูดอะไรของมึงวะ!”
ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมาสบตากัน และก็เริ่มหัวเราะอย่างรู้ใจ และกอดคอกันเดินไปแอ่วสาวตามสถานที่ต่าง ๆ ในมหาลัย เพราะตอนนี้อิสระกันเต็มที่
เรื่องวุ่น ๆ ของพวกรุ่นพี่ ที่กระสันอยากจะรับรุ่นน้องนักหนา ปรากฏว่าแทบไม่มีใครอยู่แล้ว อีแบบนี้จะให้ไปรับน้องกับใครเต้นกันเองหรือยังไงดี พวกรุ่นพี่หลาย ๆ สาขาจึงรวมตัวกันไปหาอาจารย์แจ้
เรื่องราวก็บานปลายไปจนถึง ‘คณบดีจนได้’
ซึ่งตัวคณบดีก็ถามถึงความเป็นมาเป็นไป
อาจารย์แจ้ก็ขัดคอก่อนที่พวกนั้นจะตอบ “พูดความจริงออกมาให้ครบทุกด้าน อย่าดีแต่พูดเอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่น แบบนี้นอกจากเป็นรุ่นพี่ที่ใช้ไม่ได้ ยังจะเป็นคนที่ใช้ไม่ได้ด้วย!”
รุ่นพี่ทั้งหลายก็กลืนน้ำลาย ก่อนจะเริ่มอธิบายในสิ่งที่ตนเองได้ทำลงไป
เช่นว่าพี่ว้าก พี่ระเบียบ พี่สันทนาการ ซึ่งพวกนี้ส่วนใหญ่อาจารย์ก็รู้ แต่ว่าก็ได้ลืมตาข้างและก็หนึ่งหลับตาข้างหนึ่ง ถ้ามันไม่มากเกินไป
คณบดีพูดว่า “แต่ถ้าคนหนีหายไปหมดแบบนี้…ปัญหามันอาจจะอยู่ที่พวกเธอแล้วนะ!”
“พวกรุ่นพี่ก็เถียงว่า ถ้าแบบนั้นก็ไม่มีคนลงแขนสแตนด์ ไม่มีดาวเดือนเลยนะคะอาจารย์ เพราะรุ่นน้องไม่ให้ความร่วมมือ” แต่ละคนก็โหมกระพือไฟระลอกใหญ่
รุ่นพี่บางส่วนก็บอกว่า “เป็นเพราะสาขาการจัดการ นำทีมโดดกิจกรรมเป็นตัวอย่าง สาขาอื่นก็คงเอาเยี่ยงอย่างค่ะ”
จากนั้นแต่ละคนก็เน้นสุมไฟ พูดจาใส่ไฟเข้าไปเรื่อย ๆ เติมเชื้อเพลิงโดยมุ่งเป้าไปที่สาขาการจัดการ
และปรากฏชื่อหนึ่งขึ้นมา ซึ่งมันเด่นชัดที่สุดเลยก็คือ “ไอ้เสือน้อย!”