เงิน…นี่มันเงินทั้งนั้นเลยนี่!

ตอนที่ 198 เงิน…นี่มันเงินทั้งนั้นเลยนี่!

โดยที่ไม่รู้ตัวเสือน้อยกำลังถูกคนสุมไฟใส่ชุดใหญ่ แถมคราวนี้เล่นขนมาทั้งคณะ เพราะดันไปตีเมืองขึ้นของคนอื่นเขาโดยที่ไม่รู้ตัว!

หลังจากเสือน้อยกับลูกหมีนั่งรถแท็กซี่มาถึงบ้าน ก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง 

ลูกหมีต้องไปดูตลาดเจ้าพระยา ช่วงนี้ไม่ได้เข้าไปดูมาหลายวัน เพราะว่าติดกิจกรรมรับน้องเสียเป็นส่วนใหญ่

ส่วนเสือน้อยเนื่องจากกลับถึงบ้านเร็ว จึงมีตัวเลือกให้ทำหลากหลายทั้งขึ้นไปชกมวยบนเวทีหรือไม่ก็ไปเลี้ยงควาย 

แต่เขากลับชอบต่อยมวยเสียมากกว่า วันนี้มีคนว่างมาล่อเป้าให้ด้วย เขาจึงออกแรงเต็มเหนี่ยว ระบายอารมณ์อย่างเต็มที่ จนลูกน้องแทบหมดแรงทนไม่ไหว เสือน้อยจึงหันไปเตะต่อยกระสอบทราย

เพราะตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา ภายในใจของเขาก็มีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ตลอด แน่นอนว่าไม่ใช่พวกเรื่องรับน้อง นั่นแค่งานอดิเรก…

หากแต่เป็นตอนที่ ‘อาจารย์นา’ ได้ให้แนะนำชื่อตัวเอง และก็ให้แนะนำ…ของดีประจำจังหวัด!

ตัวเขาเองก็นึกขึ้นมาได้ว่า “มันมีอะไรที่เป็นหน้าเป็นตาของจังหวัดเราได้บ้างวะ!”

ส่วนตัวแล้วเขาไม่นับรวมสถานที่ท่องเที่ยว แต่กลับสนใจพวกผลไม้เสียมากกว่า เช่นว่า ส้มโอ-นครปฐม ทุเรียน-นนท์ เงาะ-สุราษฯ แตงโมหวาน-ยโสธร ฯลฯ

เพราะว่ามันเป็นเศรษฐกิจอีกรูปแบบหนึ่ง ตรงกันข้ามกับสถานที่ท่องเที่ยว และถ้ายิ่งมีคู่กันด้วยแล้วก็ยิ่งดีไปใหญ่ไม่ใช่หรือ?

ครั้นจะให้พูดถึงคำขวัญมีอะไรให้อวด “ถิ่นบัวหลวง เมืองรวงข้าว เชื้อชาวมอญ นครธรรมะ พระตำหนักร่วมใจ สดใสเจ้าพระยา ก้าวหน้าอุตสาหกรรม”

ก็พลอยนึกถึงจังหวัดปทุมหมายถึงบัว แต่จังหวัดอุบลก็หมายถึงบัวเหมือนกัน ส่วนที่เหลือก็ไม่มีอะไรน่าโดดเด่นเสียเท่าไหร่

เพราะฟังแล้วไม่ติดหูเท่าของสุราษฎร์ธานีเลยแม้แต่น้อย “เมืองร้อยเกาะ เงาะอร่อย หอยใหญ่ ไข่แดง แหล่งธรรมะ” ใครฟังก็จำได้

ตอนที่เขาคิดถึงส้มรังสิตนี่ก็รีบตัดทิ้งไปจากสมองได้เลย เพราะไม่รู้ว่าถูกเอาไปปลูกแถวไหนแล้ว จึงเหลือแต่ข้าวหอมปทุมที่ตนเองรู้จัก เรื่องนี้กลับกลายเป็นว่าค้างคาอยู่ในใจของเสือน้อยมาก

ตัวเขาเองอยากให้จังหวัดมีหน้ามีตาสู้คนอื่นได้บ้าง เพราะว่าทางฝั่งด้านซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา ยังนิยมปลูกพืชผลทางการเกษตร ทำไร่ไถนาเสียมากกว่า

พอซ้อมมวยเสร็จไม่มีอะไรทำ เขาจึงไปนอนเล่นที่บ้านสวน

ส่วนทางเจ้าควายทองสุขพอได้เห็นเจ้านายมา ก็ได้เดินต้วมเตี้ยมมาคลอเคลียเสือน้อย เพื่อที่จะได้ประจบเอาใจเจ้านาย ก่อนจะนอนลงข้าง ๆ เจ้านาย พร้อมหายใจเสียงดัง ‘ฟุดฟิด’

เสือน้อยนอนหลับตาเพลิน ๆ จนครู่ใหญ่ก็มีคนเข้ามาสะกิด 

เขาจึงลืมตาขึ้นมอง “อ่าว…สวัสดีครับปู่สมชัยมีอะไรหรือ?”

“อ๋อพอดีเรื่องที่นายน้อยมอบหมายให้ผมไปทำ ผมมารายงานผลน่ะครับ” ปู่สมชัยพูดอย่างนอบน้อม

เสือน้อยเกริ่นว่า “ไหนลองเอามาดูซิครับ!” เขาอยากดูผลงานของเจ้าตัวเสียหน่อย

จึงเคาะหัวไอ้ทองสุขให้ไปเล่นที่อื่น เจ้าควายตัวนี้คล้ายมีญาณพิเศษสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเจ้านาย จึงไม่อยู่ให้เป็นที่ระบายอารมณ์ สู้ไปเดินเล่นกินหญ้ากินกล้วยเสียดีกว่า

ทางปู่สมชัยก็ได้นำเสนอผลงานที่ตนเองไปทำมา เขาได้ไปเจรจามาตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย เป็นอาคารชุดพร้อมแปลงที่ดิน 

ทางเสือน้อยได้ร่างแผนการกว้าง ๆ ไว้ และก็ได้บอกให้กับปู่สมชัยได้รับรู้ และในวันที่รับรู้เรื่องของ ‘แผนการอันยิ่งใหญ่’ ของเสือน้อยก็ทำเอาสมชัยตกใจไม่ใช่น้อย เป็นความคิดที่บรรเจิดเลิศล้ำมาก

เสือน้อยก็พึงพอใจกับผลการเจรจา แต่จะตกลงซื้อมั้ย นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง เขาให้ไปลองคุยดูหลาย ๆ เจ้าก่อนจะได้เลือกว่าใช้เจ้าไหนดี 

“เอ่อนี่ปู่ครับ ผมถามอะไรหน่อยสิ ที่ดินจังหวัดเราเนี่ย นอกจากเหมาะปลูกข้าวแล้ว มันปลูกพืชผักหรือผลไม้อะไรถึงจะเหมาะ?”

ปู่สมชัยที่กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น แต่กลับปรากฏเสียงดัง “โครม!” 

ทั้งคู่จึงเหลือบไปมองเจ้าควายทองสุข ที่พยายามจะพังรั้วกั้น พุ่งเข้าไปกินกล้วย!

เสือน้อยจึงตบหน้าผาก รู้สึกปวดกบาลกับไอ้เจ้าควายตัวแสบ

“ไอ้ทองสุข!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังลั่น 

พอมันได้ยินเสียงตวาดดังลั่น เจ้าควายตาขาวก็ค่อย ๆ เดินอย่างเข้าไปหาเจ้านายตน มันก้มหน้าก้มตาก่อนที่จะเลิกตามองขึ้นเป็นระยะ ๆ คล้ายใช้สัญชาตญาณสัมผัสถึงความรู้สึกของนายตน

ปู่สมชัยหันมองไปที่เจ้าควายทองสุขที่ดูกำยำล่ำสัน ก่อนจะมองไปที่แปลงกล้วยผืนนั้น คล้ายคนที่ตกตะกอนทางความคิด พลันนึกอะไรขึ้นได้พอดี

“นายน้อย…ผมรู้แล้วว่ามันเหมาะจะปลูกอะไร!”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วทำท่าฉงน “เหมาะกับปลูกอะไรหรือครับ?”

ปู่สมชัยชี้ไปที่แปลงกล้วย ปากก็พูดว่า “ปลูกกล้วยไง นายน้อยก็ปลูกอยู่แล้วนี่!”

“ทำไมถึงเหมาะปลูกกล้วยล่ะ แล้วกล้วยนี้มันพันธุ์อะไรปู่รู้มั้ย?” เสือน้อยถามด้วยท่าทีตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

“รู้สิเดี๋ยวนี้จังหวัดของเราเขาก็นิยมปลูกกล้วยพันธุ์นี้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ชื่อพันธุ์ของมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นของเรา พวกเกษตรกรในจังหวัดพยายามจะผลักดันกันอยู่ ตั้งชื่อให้มันว่า…กล้วยหอมทองปทุม”

“ด้วยความอุดมสมบูรณ์และชนิดของดิน ซึ่งเป็นดินเหนียวที่มีความเป็นกรด และยังรวมไปถึงลักษณะของพื้นที่…ที่มีคลองชลประทานซึ่งมีน้ำตลอดทั้งปี และการปลูกพืชแบบร่องน้ำที่มีการนำเลนจากร่องคูน้ำมาทับบนแปลงปลูก”

ปู่สมชัยอธิบายลักษณะดินให้เสือน้อยฟัง

ทำเอาเจ้าตัวตบเข่าดังฉาด “เยี่ยม! ในที่สุดก็คิดได้เสียที!” 

จากนั้นก็บอกให้ปู่สมชัยนั่งรอก่อน เขารีบกดโทรศัพท์ไปหาลุงก้านอย่างเร่งด่วน เพราะเป็นคนเอากล้วยมาปลูก

พอลุงก้านรับสาย ถูกเสือน้อยรบเร้าให้เร่งรีบมาหาโดยด่วน เจ้าตัวก็รีบขี่รถมอเตอร์ไซค์มาหาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เสือน้อยเดินวนไปเวียนมา คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

พอเห็นลุงก้านมาถึงชายหนุ่มก็พูดเข้าเรื่องทันที เขาได้ถามถึงเรื่องกล้วยหอมทองปทุม จนลุงก้านก็ถึงบางอ้อในทันที

ก่อนที่จะพูดแนะนำว่า “กล้วยหอมทองปทุมน่ะ คนในจังหวัดของเราก็ได้เริ่มปลูกกันมาตั้งแต่ปี 2540 โน่นแน่ะ ข้าก็เลยเอามาลงปลูกให้เอ็งนี่แหละ เพราะไอ้ทองสุขมันก็ชอบกินกล้วยพันธุ์นี้มาก!”

เสือน้อยถามด้วยความสนใจว่า “แล้วมันดีกว่ากล้วยจังหวัดอื่นด้านไหนบ้างล่ะลุง?”

ลุงก้านไขข้อสงสัยให้เสือน้อย “ดีกว่าหลายด้านเลย มันมีลักษณะเด่นที่ผล เปลือก และรสชาติที่ดีแตกต่างจากกล้วยหอมพื้นที่อื่น ตอนที่คนเริ่มปลูกแทนส้มรังสิต ซึ่งมันก็ล้มหายตายจากไป ตอนนี้กล้วยบ้านเราก็เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายแล้วนะ”

เสือน้อยได้ฟังดังนั้น…คล้ายกับได้ยินเสียงเงินหล่น เขาจินตนาการไปไกล

ตัวเขาก็พลันกางสองมือออก ก่อนที่จะเริ่มสูดหายใจลึก ๆ เข้าเต็มปอด และเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ความอึดอัดในใจที่มีมาหลายวัน มันก็พลันมลายหายสิ้น

“ที่แท้ไกลสุดปลายฟ้า แต่ใกล้แค่เพียงเอื้อม…มันเป็นอย่างนี้นี่เอง”

เขาเดินไปเปิดประตูกั้นรั้ว และก็เดินเข้าไปในแปลงกล้วย พร้อมกับโยนกล้วยออกมาให้ไอ้ทองสุขมันกิน

เสือน้อยเดินมาลูบหัวมันและก็พูดขึ้นว่า “ตัวเงินตัวทองเหมือนกันนะเราเนี่ย!”

ควายทองสุขกะพริบตาปริบ ๆ ร้องทำท่าไม่พอใจ แต่โชคดีที่เจ้านายตัวเองกำลังหัวเราะอย่างมีความสุข

เสือน้อยยืนวิเคราะห์ “ลุงจากที่ผมดู ๆ แล้ว ไอ้ต้นกล้วยเนี่ยมันขายได้ทุกส่วนเลยนะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! เป็นต้นไม้ชนิดเดียวของไทย ที่มีชื่อเรียกเฉพาะด้วยนะ เนี่ยอย่างใบเรียกว่าใบตอง แกนอ่อนข้างในเรียกว่าหยวก ผลก็เป็นหวี หรือเป็นลูก ตอนช่วงลอยกระทงก็ตัดต้นมันไปขายทำเป็นกระทงได้อีกนะ ทำได้หลายอย่างเลย!” ลุงก้านเสนอความเห็น

ทางด้านของปู่สมชัยก็ได้เสริมขึ้นอีกว่า “เอาจริง ๆ แล้วผลกล้วยเอง เราก็สามารถนำไปแปรรูปได้หลากหลายอย่างเลย เช่นกล้วยชุบแป้งทอด กล้วยเชื่อม กล้วยตากแห้ง กล้วยฉาบ กล้วยบวชชี ข้าวต้มมัด กล้วยทับราดน้ำจิ้ม กล้วยอบแห้ง…”

ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เสือน้อยก็เหม่อลอย จุปาก คิดในใจ “ต้นกล้วยนี่มันช่างวิเศษอะไรเช่นนี้”

เขาหัวเราะออกมายกใหญ่คล้ายกับคนเป็นบ้า

ปู่สมชัยทำหน้าไม่ถูก จึงหันไปมองคนที่พึ่งมาใหม่เห็นว่า ‘ชื่อก้าน’

ก้านจึงได้ทำมือให้อีกฝ่ายหยุดพูด เป็นเชิงว่า…ปล่อยให้มันได้หัวเราะระบายอารมณ์ไป

เขาเดินไปกระซิบว่า “อยู่ ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินเองแหละครับ”

พอเห็นอีกฝ่ายเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ลุงก้านจึงพูดว่า “ที่สำคัญเผื่อว่าเอ็งไม่รู้ พวกหยวกกล้วยที่เหลือ ๆ เอาไปทำเป็นอาหารสัตว์ขายให้พวกเลี้ยงวัวควายได้ด้วย หรือเอาทั้งต้นไปขายให้พวกช้างที่อยุธยาก็ได้”

“เงิน เงินทั้งนั้นเลยนี่หว่า! ฮ่าฮ่าฮ่า ประชุม…เรียกประชุมด่วน!” เสือน้อยหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโทรไปหาคนหลายคน ให้รีบมาประชุมที่ชั้นสามร้านระฆังทองสาขาแรก

และก็ใจป้ำโดยเปิดที่กั้น ให้ไอ้ทองสุขมันเข้าไปล้างผลาญสวนกล้วยเลย “ดี ๆ กินเข้าไปเยอะ ๆ ทำได้ดีมากไอ้ทองสุข! ฮ่าฮ่าฮ่า”

ย้อนกลับไปตอนที่มันเลือกกินดีนัก หญ้าก็ไม่กินชอบกินแต่หยวกกล้วย เสือน้อยยังด่ามันว่า “สรรหาแดกนักนะเอ็ง!”

บอกแล้วนี่มันควายคู่บุญบารมี ฮึฮึ : )