นางในฝัน

บทนำ

“ขายยังไง?” เด็กหนุ่มท่าทางยียวนถามขึ้น ทั้งที่ป้ายราคาก็ติดไว้ตัวใหญ่เท่าหม้อแกง

เด็กขายหมูปิ้งเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาถามแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าคงจะมีเรื่องเป็นแน่แล้ว แต่ก็ยังรวบรวมรอยยิ้ม ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ชุดละยี่สิบห้าบาทครับ หมูสองไม้ ข้าวเหนียวหนึ่งห่อครับ”

เด็กหนุ่มคนนั้นเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนถามว่า “เอาข้าวเหนียวอย่างเดียว ห้าร้อยบาทมีไหม?”

“มีสิครับ แต่ขอรับเงินก่อนนะครับ!” เด็กขายหมูปิ้งยื่นมือออกไป ทำท่าจะเก็บเงินก่อน

อีกฝ่ายเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนใจทันที “เฮ้ย! เปลี่ยนใจแล้วว่ะ อยากได้หมูปิ้งห้าร้อยบาท!”

เด็กขายหมูปิ้งตอบเสียงเรียบ “ไปคิดมาให้ดีก่อน ค่อยกลับมาสั่งก็ได้ครับ…คุณลูกค้า!”

เด็กหนุ่มท่าทางยียวนไม่พอใจ จึงสั่งเสียงแข็ง “งั้นเอามาชิมสักชุด!”

พอได้หมูปิ้งมา เขาก็ยังไม่ไปไหน ยืนอยู่หน้าแผง กินกันสด ๆ ให้เด็กขายหมูปิ้งเห็นไปเลย

เขากัดเข้าไปคำหนึ่ง แล้วร้องตะโกนออกมา

“เฮ้ย! อะไรวะ รสชาติหมาไม่แดก นี่มึงใช้หมูเน่า หมูเขียวมาทำอาหารหรือเปล่าเนี่ย!?”

เขากัดข้าวเหนียวเข้าไปอีกคำ

“เฮ้ย! ข้าวเหนียวบูด ไอ้เลว! ไอ้ชั่ว! มึงกล้าเอาของแบบนี้มาขายได้ยังไงวะ!?”

ก่อนจะคายเศษอาหารลงบนพื้นข้างแผงหมูปิ้ง

เด็กหนุ่มคิ้วหนาตะโกนขึ้น “ทุกคนครับ อย่าไปซื้อของมันกิน! ของบูดของเสียทั้งนั้น...หน็อยแน่ ไอ้พ่อค้าชั่ว!”

เด็กขายหมูปิ้งตะโกนเสียงดังลั่น “ใจเย็น ๆ ครับคุณลูกค้า! ถ้าเช่นนั้นผมคืนเงินให้ดีไหมครับ!?” เขารีบควักเงินออกมายื่นให้

“แค่นี้มันไม่พอหรอกร้อยบาท ถ้าเกิดกูท้องเสียขึ้นมา มึงจะทำยังไงฮะ?”

อีกฝ่ายชี้หน้าประณาม

“แต่ถ้ามึงจริงใจ อย่างน้อยก็สักสี่พันถึงจะพอชดเชยได้!”

เด็กขายหมูปิ้งที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ ก็เต็มไปด้วยความเบิกบานเมื่อได้ยินคำพูดนี้

ก่อนที่เขาจะถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “...อ่อ ก็ได้ครับ สี่พันบาท!”

เขาแกล้งทำทีเป็นกลัวจนตัวสั่น และค่อย ๆ ล้วงเงินในกระเป๋า หยิบแบงก์ห้าร้อยออกมาแปดใบ เพราะเมื่อเป็นเช่นนี้ เท่ากับว่ามันเป็นแก๊งรีดไถ คนแถวนั้นย่อมเข้าใจได้โดยปริยาย

เด็กหนุ่มเจ้าปัญหาหัวเราะร่า “ฉลาดมาก ไอ้ลูกแมว!”

เขาเอาเงินสะบัด ๆ โบกไปมา พอได้เงินเสร็จก็ยิ้มกว้าง เดินเข้าโรงเรียนไป ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่กำลังรอรถเมล์อยู่

เด็กขายหมูปิ้งฝืนยิ้ม พยายามเรียกลูกค้าด้วยเสียงอ่อน

“เชิญได้เลยครับ หมูปิ้งชุดละยี่สิบห้าบาท ถ้าเสียหรือมีกลิ่น ยินดีคืนเงินนะครับ”

หลังจากนั้นก็มีคนเข้ามารุมล้อมช่วยกันอุดหนุน ทั้งนักเรียนและคนทำงานที่ยืนรออยู่บริเวณนั้น

ไม่นานเด็กรุ่นน้องใส่ชุดพละสีชมพูเดินเข้ามาหา ถามเสียงดังจนคนแถว ๆ นั้นได้ยิน

“พี่…ทำไมต้องไปยอมมันด้วยอะ?”

เด็กขายหมูปิ้งยิ้มเชิงขอบใจ เขาตอบด้วยน้ำเสียงจนใจ “บางครั้งก็จำเป็นต้องยอม จะทำไงได้...พ่อเขาใหญ่เป็นถึงท่าน สจ. ประจำจังหวัดแน่ะ”

พร้อมกันนั้น เขาก็ชี้ไปยังป้ายที่มีรูปพ่อของเด็กหนุ่มคนนั้น ให้คนที่อยู่รอบ ๆ ดูหน้าและชื่อให้ชัด

เขาหันไปมองรุ่นน้อง พร้อมพูดขึ้นว่า “กระดูกมันคนละเบอร์เกินไป ตัวพี่ไปสู้รบตบมือกับลูกคนใหญ่คนโตขนาดนั้นไม่ไหวหรอก เดี๋ยวท่าน สจ.พาที จะพาลมาเล่นงานพี่เอา!”

เด็กขายหมูปิ้งพูดเสียงอ่อน พร้อมกับส่ายหน้า

ไม่นานคนที่อยู่โดยรอบ ก็เข้าใจว่าทำไมพ่อค้าหนุ่มน้อยรายนี้ถึงยินยอมให้อีกฝ่ายขู่อยู่ฝ่ายเดียว...

……

พ่อค้าหมูปิ้งคิดในใจ

“นี่กูไถเงินพ่อมึงมาได้เป็นล้าน ก็แค่แบ่งเศษให้มึงสี่พันก็ดีใจเสียแล้ว ในเมื่อมึงขว้างงูไม่พ้นคอ กูก็จะจับงูตัวนี้ฟาดมึงให้ตาย!”

บทเพลงที่ใช้เปิดนิยายเรื่องนี้ คือ เพลงบ้าหอบฟาง ของวงอัสนี-วสันต์

♪

หอบฟางหอบฟางไปไหน

ทำไมถึงต้องหอบฟาง

หอบกันจริง ๆ จัง ๆ

หอบกันรุงรังหอบฟาง

♪

【 ภาคที่ 1 】
"จับเสือมือเปล่า"

ตอนที่ 1 นางในฝัน

เปิดเทอมวันแรก!

วันเปิดภาคการศึกษาใหม่ สำหรับนักเรียนเก่าอย่างพวกรุ่นพี่มันก็แค่การเปิดเทอมใหม่ หรือว่าได้เลื่อนชั้นปี ก็นับได้ว่าเป็นวันที่พิเศษวันหนึ่ง 

แต่ทว่าสำหรับเด็กประถมที่พึ่งเลื่อนระดับชั้นเป็นมัธยมต้น มันคือช่วงเวลาที่พวกเขาเสมือนได้เปิดโลกใบใหม่ ทั้งเพื่อนร่วมชั้นใหม่ สถานที่ใหม่ ครูอาจารย์ใหม่ ๆ ใหม่ทั้งหมดเลย จึงทำให้พวกเขาตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง…

ใต้ศาลารอรถเมล์ด้านหน้าโรงเรียน

ท่ามกลางผู้คนที่เนืองแน่น เดินขวักไขว่ ซึ่งมีทั้งผู้ใหญ่วัยทำงานที่กำลังยืนรอรถเมล์ และเด็กนักเรียน ที่กำลังยืนหลบในที่ร่ม ดูท่าแล้วกำลังยืนรอเพื่อน ๆ อยู่

แต่ที่เด่นชัดเลยก็คือ ทุกคนพึ่งจะตัดผมมาหมาด ๆ ด้านหลังสะพายกระเป๋าเป้สีเขียวเข้ม 

ซึ่งเป็นกระเป๋าเป้แบบใหม่ที่ทางโรงเรียนพึ่งสั่งผลิตออกมาได้สองปีแล้ว…หากว่านับรวมปีนี้ไปด้วย มันจึงทำให้ง่ายต่อการแยกแยะว่าเป็นเด็กนักเรียนใหม่ หรือเด็กนักเรียนเก่า

……

เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังรีบวิ่งกุลีกุจอ ก่อนที่จะหยุดหามุมยืนอยู่ใต้ศาลา เขาพักหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ขณะเดียวกันก็ยืนมองบรรยากาศโดยรอบ เขายิ้มรับให้กับบรรยากาศใหม่ ๆ ที่ตนจะต้องได้พบเจอ 

ครู่หนึ่งหลังจากที่มองสิ่งรอบข้างอย่างสนอกสนใจ เขาก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรหาเพื่อนจากโรงเรียนเก่าตามที่นัดหมายกันไว้

“เออมึงอยู่ไหนแล้วเนี่ย ไอ้เข้ม” เด็กหนุ่มถามด้วยท่าทีตื่นเต้นเล็กน้อย

ปลายสายตอบกลับมาว่า “ไอ้ฉิบหาย! พวกกูรอมึงอยู่ในโรงอาหารตั้งนานแล้ว มึงเดินเข้ามาเดี๋ยวก็เจอ!” 

ขณะที่เด็กหนุ่มชื่อเข้มยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเพื่อนอีกคนแย่งเอามือถือไป 

“โถ่พวกกูรอมึงตั้งนานแล้วเนี่ย…ไอ้ห่า! เร็ว! รีบมาดูสาว ๆ อีกพักหนึ่งเห็นว่าจะเรียกรวมเข้าแถวแล้ว ไว ๆ หน่อยโว้ย!” เสียงตะโกนจากเพื่อนอีกคนที่แย่งพูดขึ้นมา

“เออกูกำลังไป!” เด็กหนุ่มกดวางสาย ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาตรวจดูสิ่งของด้านใน ฟังมาจากพวกรุ่นพี่อะไรจะขาดก็ขาดได้ แต่อย่างเดียวที่มึงห้ามขาดคือตารางเรียน เพราะมันไม่เหมือนกับสมัยประถมที่นั่งอยู่กับที่ในห้องพอหมดวิชา คุณครูวิชาใหม่ก็เดินมาหาถึงที่

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หลงลืมอะไร เขาก็สาวเท้าเข้าไปในโรงเรียน พลางนึกถึงคำพูดสุดคลาสสิก “ที่นี่เข้าง่าย แต่ออกยาก!” ที่พวกรุ่นพี่ รุ่นพ่อชอบพูดข่มขู่ให้กลัว

คนที่ตื่นเต้นกับโรงเรียนแห่งใหม่ แน่นอนไม่ได้มีแค่ตัวเขาคนเดียว ยังมีเพื่อนรอบข้างที่แสดงออกอาการอย่างชัดเจน จึงทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ยามเมื่อเจอเพื่อนร่วมชะตา 

เขามองบรรยากาศรอบด้าน ถึงแม้จะเคยนั่งรถผ่าน แต่ว่ามันก็เอามาเทียบกับการที่เข้ามาเรียนด้วยตัวเองไม่ได้เลย

ด้วยชื่อเสียงโรงเรียนประจำจังหวัดปทุมธานีที่รุ่นปู่ทวดของเขาก็เรียน ตั้งแต่ครั้งยังเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ จนกระทั่งย้ายมายังสถานที่แห่งใหม่ เรียกว่ารุ่นเดอะเปิดศักราชเลยก็ว่าได้ ทั้งปู่เขาก็เรียนที่นี่ อีกทั้งพ่อเขาก็เรียนที่นี่ จนกระทั่งมาถึงตัวเขา…ก็รวมไปสี่รุ่นแล้ว!

เด็กหนุ่มแค่กวาดตามองดูก็พอจะรู้ว่าใครเป็นเด็กนักเรียนใหม่ เพราะเขาสังเกตได้จากกระเป๋าเป้สีเขียวเข้มใบใหม่ บวกกับใบหน้าละอ่อน ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็ก ม.1 แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งเสียอีก

พวกกระเป๋าสีซีด ๆ จาง ๆ หรือกระเป๋ารูปแบบแตกต่างจากคนอื่น เขาก็มั่นใจได้ว่าต้องเป็นพวก ม.3 แน่ ๆ ส่วนของพวกพี่ใหญ่ทั้งหลายที่ตัดรองทรง อันนี้เขาไม่คิดให้มากความนัก พวกรุ่นพี่ ม.ปลาย อยู่แล้ว

ที่ทางเข้าประตูโรงเรียนมีครูคอยยืนรับเด็กนักเรียนอยู่ ตรวจสอบถึงการแต่งตัวหรือทรงผม ทุกคนจึงเข้าแถวเป็นระเบียบ 

เด็กหนุ่มสังเกตเห็นว่า พอไหว้พวกครูเสร็จพวกรุ่นพี่ก็จะหันไปไหว้พระครูผู้ก่อตั้งโรงเรียนที่ศาลาด้านซ้าย และหันไปไหว้ศาลพระพรหมด้านขวา เด็กหนุ่มก็เลียนแบบคนอื่น เขาว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม จึงเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย

ศาลาที่พวกรุ่นพี่ไหว้เป็นพระพุทธรูปประจำโรงเรียน และเป็นพระครูผู้ก่อตั้งโรงเรียน เขาเองก็ยังจำได้ว่า ตอนแรกที่พึ่งมาสมัครเรียน หรือว่ากระทั่งตอนมาสอบ พ่อของตนก็ยังพาไปไหว้พระครูในศาลาอยู่เลย

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มยืนหมุนตัวมองไปรอบ ๆ จุดสนใจของเขาไม่ใช่สถานที่มากเท่าไหร่นัก หากแต่เป็นสาวน่ารักหลาย ๆ คน ทั้งรุ่นเดียวกัน หรือไม่ก็พวกรุ่นพี่ ที่เดินผ่านไปผ่านมา ทำเอาเขายืนฉีกยิ้มกว้าง 

เขาพึมพำในใจ “มัธยมมันดีอย่างนี้นี่เอง!” 

ก่อนที่จะตัดสินใจ เดินไปที่โรงอาหารเพื่อตามหากลุ่มเพื่อนที่นัดหมายไว้

เพียงแต่ว่าขณะที่ตัดสินใจนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอเดินมาพร้อมกับเพื่อนสาวอีกสามคน ถึงกระนั้นตัวเธอก็ยังโดดเด่นท่ามกลางเพื่อนร่วมกลุ่ม หรือแม้กระทั่งคนโดยรอบ!

ปากสีชมพูอ่อน ๆ มองดูแล้วอวบอิ่ม ส่วนจมูกก็เข้ารูปได้ที่ เหมาะกับใบหน้าของเธอเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเธอจะตัดผมสั้น แต่มันก็ไม่อาจ ลดทอนความน่ารักของเธอไปได้เลย เมื่อรวมเข้ากับ ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย มันก็ยิ่งโดดเด่นสะดุดตาผู้คน

ยามที่เธอยิ้มหัวเราะอยู่กับกลุ่มเพื่อน มันเสมือนกับว่าดอกไม้โดยรอบ พร้อมใจพากันผลิบาน ต้อนรับให้กับความสดใสของตัวเธอ ที่แผ่กระจายออกมาให้กับสรรพสิ่งรอบด้าน…ทำเอาเด็กหนุ่มยืนนิ่ง จินตนาการคิดไปไกล

เด็กหนุ่มรู้สึกว่าเวลาเหมือนจะเดินช้าลงทันที หัวใจของเขาเต้น “ตึกตัก” ดังระรัวสวนทางกับเวลาที่เดินช้าลง…มันเป็นความรู้สึกถึงหญิงสาวในฝัน ในจินตนาการของเขา

ทว่าทันใดนั้นเองก็เสมือนมีคนมาเปิดเพลง ซึ่งมันเป็นเพลงที่กระแทกลงตรงกลางใจเขาเต็ม ๆ อย่าง ‘เพลงเสียดาย’ ของจากวง Basher มันดังก้องกังวาน อยู่ในโสตประสาทของตน

♪ “ฉันคิดว่าฝันกลางวันทันทีที่เห็นเธอ ฉันนึกว่าเจอนางฟ้า…ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไม่อาจหลบสายตา มองแต่เธอไม่หยุด เพ้อสุดสุด เกือบลืมหายใจ…นี่เธอดูดีไปหรือเปล่า หรือเดินออกมาจากฝันของใคร” ♪

เขาสบถในใจ “ไอ้บ้าเอ๊ย! กามเทพแผลงศรใส่กูแน่ ๆ แม่งมีดนตรีประกอบให้ด้วยแน่ะ!”

แต่เวลานี้ตัวเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทำได้เพียงจินตนาการไปตามเรื่องตามราว ตัวเขาคิดอยากจะคว้าเอากีตาร์คู่ใจ และพุ่งกระโจนไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับร้องเพลงนี้ให้กับเธอฟัง!

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ที่ได้พรั่งพรูความรู้สึกนึกคิด และจินตนาการอะไรอย่างนี้ หรือทำอะไรแบบนี้ออกมา เสียงเพลงก็ยังคงบรรเลงก้องอยู่ภายในโสตประสาท

เพราะในห้วงเวลานี้ คล้ายกับว่าในโลกใบนี้ มีเพียงแค่เขาและเธออยู่กันเพียงแค่สองคนเท่านั้น 

อีกทั้งยังสบสายตากันอย่างหวานแหวว พร้อมส่งรอยยิ้มให้แก่กันและกัน อย่างกับในความฝันที่ตนจินตนาการไว้ ผู้หญิงคนนี้ได้คว้าหัวใจของตัวเขา เอาไปไว้ในครอบครองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

♪ “นี่เธอดูดีไปหรือเปล่า หรือเดินออกมาจากฝันของใคร อย่างเธอแค่มองไม่ได้หรอก ให้มองอย่างเดียวไม่ได้หรอก พบคนโดนใจอย่างเธอ ถ้าไม่คุยกับเธอ…ฉันเสียดายของ” ♪

ทันทีที่ห้วงเวลาซึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ใกล้จะหมดลง ทางหญิงสาวคนนั้นก็ค่อย ๆ เริ่มเดินห่างออกจากไปทีละนิด จนทำให้ตัวเขารู้สึกว่าไม่ได้การแล้วและตนจะต้องทำอะไรสักอย่าง!

เขาจึงรีบจ้ำอ้าว เพื่อพยายามที่จะตีขนาบข้างกับกลุ่มของหญิงสาวให้ได้ ภายในสมองของเขาประมวลผลเร็วจี๋…คิดหาวิธีการว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป!

“ความจริงเล่าแล้วช้าหากแต่ในความจริงกลับเกิดขึ้นในชั่วพริบตา คล้ายกับเด็กหนุ่มมีนาฬิกาหยุดเวลาเป็นของตน…”

เขาจึงเริ่มรวบรวมความกล้าตลอดทั้งสิบสามปีที่ผ่านมา เพื่อนำมาใช้กับมันในวันนี้ เขาลอบคำรามอยู่ภายในใจ…อย่างกับว่าจะไปออกทัพจับศึกกับใคร

เด็กหนุ่มแสร้งหยิบมือถือ ขึ้นมาจากนั้นก็พูดเสียงดังขึ้นว่า “เออโทษทีว่ะ…กูไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ประเดี๋ยวถามคนแถว ๆ นี้เอา...เฮ้ย…กูไม่หลงหรอกน่าเพื่อน!” เขาคุยเป็นตุเป็นตะอยู่คนเดียว ส่วนฝีเท้าก็ยังเดินตามกลุ่มของหญิงสาว

คล้ายกับว่าตั้งใจให้พวกเธอได้ยินโดยที่ไม่รู้ตัว ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ห่างจากกลุ่มของสาว ๆ เพียงแค่เอื้อมมือ…

จากนั้นเด็กหนุ่มก็เริ่มเข้าแผนการ เขาหันไปตะโกนเรียกกลุ่มหญิงสาวด้านหน้า “นี่พวกเธอ! เรารบกวนขอถามทางหน่อยได้มั้ย?” เด็กหนุ่มวิ่งอ้อมไปดักที่ด้านหน้าของกลุ่มหญิงสาว…

ก่อนจะระบายยิ้ม พร้อมทั้งสบสายตากับสาวสวย โดยเฉพาะคนที่เสมือนว่าเดินออกมาจากในฝันคนนั้น 

ดวงตาของเด็กหนุ่มได้ดึงเอาความสนใจของหญิงสาวทั้งกลุ่มมาได้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้หล่อเหลาอะไรมาก มีเพียงแต่รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ ฟันเม็ดข้าวโพดสีขาวจั๊วะ ซึ่งเรียงอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับดวงตาอันสุกสกาวคู่นั้น

ด้วยดวงตาอันเปล่งประกายคู่นั้นของเด็กหนุ่ม มันมองดูคล้ายกับดาวฤกษ์ก็ไม่ปาน…

“เอ่อ…เราขอถามหน่อยได้มั้ย…ว่าโรงอาหารไปทางไหนน่ะ?” เขาพูดด้วยใบหน้าแต้ยิ้ม

สี่สาวหันหน้ามองกันด้วยท่าทีเลิ่กลั่ก ๆ ก่อนที่ทุกคนจะกลั้นหัวเราะ 

และก็มีสาวสวยในกลุ่มคนหนึ่ง พูดกลั้วหัวเราะขึ้น “ก็ที่นี่ไง…โรงอาหาร!” รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

ฝากกด “สองปุ่ม” ด้านล่างให้ด้วยนะครับ