เด็กหนุ่มเลี้ยงควาย

ตอนที่ 19 เด็กหนุ่มเลี้ยงควาย

ช่วงนี้จึงเห็นรถบรรทุกมาขนวัวควายเหล่านี้ไป บ้างก็เอาไปเลี้ยงเพาะพันธุ์ ไม่ก็เอาไปขุนส่งโรงเชือด ชาวนาในละแวกใกล้เคียงก็มาขอซื้อในราคาตลาด แม่ชบาก็ปล่อยขายไป

ส่วนที่เหลืออยู่ก็ได้แต่ฝากพ่อผันช่วยถามเพื่อนฝูง แนะนำให้คนมาซื้อไปหน่อย

เย็นวันหนึ่งเสือน้อยกลับมาเจอวัวควายที่ถูกต้อนขึ้นไปบนรถบรรทุก เป็นชุดสุดท้ายโดยมีลุงก้านคอยดูแลให้ 

ในระหว่างนั้นเสือน้อยก็เดินไปหาลุงก้าน เขายืนดูอย่างอยากรู้อยากเห็น

จนกระทั่งควายตัวน้อยตัวหนึ่ง เดินเอาจมูกมาถูกับหน้าแข้งของเขา เสือน้อยก็หันไปลูบหัวมันอย่างเอ็นดู เจ้าควายน้อยก็ออดอ้อนไม่หยุดส่งเสียงร้องออกมาบ้าง จนลุงก้านหันมามองก่อนยิ้มให้เสือน้อยพร้อมถามว่า “จะเก็บไว้สักตัวมั้ยล่ะ?”

เสือน้อยกะพริบตาใสใส่ลุง “เป็นเชิงว่าเลี้ยงควายเนี่ยนะ!?” 

จากนั้นจึงหันไปมองไอ้ตัวน้อยที่กำลังแลบลิ้นเลียขาของเขา ก่อนคิดว่า “ที่ดินก็ต้องกว้างไม่มีใครอยู่เลยก็กระไรอยู่ เอาไว้สักตัวก็ได้วะ!”

ก่อนหันไปมองลุงก้าน “ผมเลี้ยงควายไม่เป็นนะลุง ถ้าลุงสอนผมเลี้ยง หรือว่าพอว่าง ๆ ก็มาช่วยผมดูมันหน่อย ผมก็จะเก็บมันไว้สักตัว…” เสือน้อยพูดเปรย ๆ แบบมีเล่ห์กล

ลุงก้านหัวเราะตอบแบบสบาย ๆ “ได้เลย! แค่เลี้ยงควายตัวเดียว ถ้าทำไม่ได้ก็แย่แล้ว!” ลุงตบอกยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

แม่ชบากลับมาถึงก็สวดยับในทันที ตัวเสือน้อยฟังจนหูชา ก่อนที่จะบอกแม่ว่า “ถ้าไม่งั้นเดี๋ยวเรียกรถมาขนใหม่มั้ยล่ะแม่?” เสือน้อยตอบแบบยอม ๆ แม่ไปก่อน

และหลังจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เห็นที่มันว่าง ๆ อยู่ เลี้ยงควายไว้เล็มหญ้าก็เข้าทีอยู่นะแม่ แถมลุงก้านก็จะมาช่วยสอนเลี้ยงมันด้วย”

แม่ชบาก็ได้เดินไปดูลูกควายตัวน้อย เจ้าตัวดีก็แสนรู้ เข้ามาออดอ้อนถูหัวกับขาแม่ชบา คิดที่จะประจบเอาใจ

จนสุดท้ายทำเอาเธอใจอ่อนเข้าให้เสียแล้ว เธอพึมพำในใจ “อย่างมากถ้าเลี้ยงไม่ไหว ก็ยกให้กับคนอื่นก็แล้วกัน...” 

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ครอบครัวร่มไม้เย็นก็มีสมาชิกใหม่…เพิ่มมาอีกหนึ่งตัว!

“อย่างน้อยก็ได้ที่ดินกับบ้านหนึ่งหลัง แถมควายมาหนึ่งตัว…เฮ้อ!” แม่ชบาถอนหายใจยาว นี่เป็นบทเรียนราคาแพงสำหรับเธอ 

 ซึ่งอันที่จริงแล้วทางทนายความก็แนะนำแม่ว่า “มีอีกวิธีคือการฝากขาย เพียงแค่ไปที่สำนักงานที่ดินจังหวัด ซึ่งมันปลอดภัยกว่าการจำนอง ไม่ต้องยื่นฟ้องคดีเป็นเวลานานกว่าจะบังคับคดีเอาแก่ทรัพย์สินที่จำนองได้”

แต่ว่าวันนั้นแม่ชบาเล่าเรื่องให้ทนายฟังไม่หมด เพียงคุยผ่านโทรศัพท์เท่านั้น อีกทั้งสองสามียังรีบร้อน ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ถูกเช่นกัน

เสือน้อยฟังแม่คุยกับทนายก็เห็นความสำคัญของกฎหมาย เมื่อลองคิดดูดี ๆ ถ้าทำถูกกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ที่บัญญัติขึ้นก็จะมีหลักประกันให้ตัวของเขาเอง ทั้งกฎโรงเรียน กฎหมาย และใหญ่สุดก็คือรัฐธรรมนูญ 

ซึ่งสามารถใช้มันเป็นอาวุธหรือเกราะคุ้มภัย ได้เป็นอย่างดี…

เสือน้อยนึกถึงกฎโรงเรียนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ต่อไปนี้เวลาเขาทำอะไรผิดจะได้เถียงได้ถูก เพราะเถียงแบบมีเหตุผล กับเถียงข้าง ๆ คู ๆ มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

โดยที่ไม่รู้ตัวความคิดของเสือน้อยมันก็เริ่มเฉียบคมขึ้นทุกที กลยุทธ์มากมายที่ดูมาจากละครในตอนนี้ตัวเขายังไม่มีโอกาสได้ใช้มันมากนัก 

เพราะในตอนนี้ยังไม่ได้จะไปสู้รบตบมือกับใคร เพียงแต่สุภาษิตว่าไว้ “รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม” ดีกว่าไม่รู้อะไรเลย

พอเสือน้อยไปอ่านกฎของโรงเรียน ซึ่งได้เขียนไว้กว้าง ๆ อีกทั้งยังคลุมเครือเป็นอย่างมาก เขาก็ได้ไปคุยกับพ่อผันเรื่องนี้ 

พ่อผันก็ได้บอกเขาว่า “กฎต่าง ๆ น่ะ มันมีช่องโหว่อยู่ เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเขียนทุกตัวอักษรยัดมันเข้าไป ซึ่งมันมีไว้ใช้เป็นกรอบ…ตีกรอบให้นักเรียนเพื่อไม่ให้ออกนอกกรอบมากจนเกินไป”

“ส่วนช่องโหว่อันนี้ก็อยู่ที่ว่าเราจะใช้ประโยชน์จากมันยังไง และใช้ไปในทางไหน ทางที่ดีหรือทางที่เลว ถ้าคิดจะใช้ช่องโหว่ก็ต้องคิดให้รอบคอบ เพราะถูกและผิดของช่องโหว่นั้น…แต่ละแบบก็ไม่เท่ากัน”

พ่อผันอธิบายในมุมมองของเขาที่รวมไปถึงประสบการณ์ของตัวเอง

“ถ้าหากจะเปรียบถูกผิดกับช่องโหว่ให้เป็นสีสันต่าง ๆ สีขาวก็คงแทนความหมายว่าถูก ส่วนสีดำก็แทนความหมายว่าผิด ส่วนสีเทาก็แทนความหมายของช่องโหว่ เพราะว่ามันก็ก้ำกึ่งกันมาก ๆ”

อีกทั้งยังดึงเอาข่าวสารจากบ้านเมือง ที่นักการเมืองชอบใช้ช่องโหว่ของทางกฎหมายมาทำในสิ่งที่ผิดบ้าง หรือถูกบ้างผสมผสานรวมกัน เล่าให้เสือน้อยฟัง

“คล้ายคนสูบกัญชา…ถ้าหากตำรวจรู้ เขาย่อมถูกจับใช่มั้ย? แต่คำถามที่น่าสนใจก็คือแล้วถ้าไม่มีใครเห็นล่ะ? แบบแอบสูบเงียบ ๆ จะถูกจับมั้ย?” พ่อผันตั้งคำถาม และตอบให้เสือน้อยฟัง

และก็พูดขึ้นว่า “นี่แหละคือโลกแห่งความเป็นจริง เรื่องอื่น ๆ ก็มีอีกมากมาย…” พ่อผันพยายามอธิบายให้มันง่าย ๆ เข้าไว้ ยกตัวอย่างเรื่องโน้นเรื่องนี้ขึ้นมาประกอบฉาก

ตัวเขาพูดเรื่องนี้พร้อมเกากีตาร์ไปพลาง ๆ ท่ามกลางสายลมที่พัดโชยในตอนกลางคืน 

ในที่มุมระเบียงด้านข้าง แม่ชบาก็นั่งหาวอยู่หลายรอบ เพราะเธอชอบมาแอบฟังสามีตัวดี ที่กำลังสั่งสอนลูกชายตัวแสบอยู่เป็นประจำ

……

เสือน้อยเข้ามาเรียนได้เกือบสองเดือนแล้ว เขาก็ทำตัวเป็นปกติสุข และสนิทอยู่กับเพื่อนสี่คนในกลุ่มเวลาเดินไปไหนมาไหนด้วยกัน ในโรงเรียนก็มักจะเป็นเสือน้อยที่ชี้นำ…

เสือน้อยเป็นเด็กตั้งใจเรียนในห้อง เพราะเขาขี้เกียจที่จะต้องมานั่งอ่านหนังสือ หรือตามไปลอกการบ้านเพื่อน โดยมากเขาก็มักทำทันทีที่มีเวลา หรือตอนเล่นเกมอยู่ นั่งเพลิน ๆ ทำไปเล่นเกมไป

เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใครมากนัก นอกจากเพื่อนสนิทสี่คน เพราะเพื่อนในห้องเยอะเกินไปจริง ๆ จึงแบ่งกันเป็นก๊ก เป็นเหล่า

ช่วงนี้หลังจากเล่นเกมกับเพื่อนได้ไม่นาน เสือน้อยก็ขอตัวกลับบ้านไปเลี้ยงควายตัวน้อย ด้วยความเป็นห่วงมัน บวกกับตื่นเต้นที่ได้เลี้ยงควาย 

พ่อผันผู้มีความสามารถอันเลอเลิศในการตั้งชื่อ ได้ตั้งชื่อให้มันว่า “ทองสุข” 

ทั้งร่ำรวย ทั้งสุขใจ นี่คือความหมายที่พ่อนิยาม ทันทีที่คิดชื่อได้

เสือน้อยก็ยิ้มแห้ง ๆ กับเรานี้ใช้แค่ตุ๊กตา แถมตั้งแต่เด็กก็ถูกล้อเรื่องชื่อมาหลายปี ตั้งแต่ประถม กระทั่งขึ้นมัธยมมันก็เหมือนจะเริ่ม ๆ ตั้งเค้าว่าจะกลับมาอีกแล้ว

สำหรับวัยเด็กแล้วสิ่งที่ควรเก็บเป็นความลับมากที่สุด ก็คือชื่อพ่อชื่อแม่มันคือสมบัติอันล้ำค่าที่จะลดทอนการถูกล้อเรียกชื่อพ่อชื่อแม่ 

ทว่าสำหรับเสือน้อยแล้ว ชื่อพ่อชื่อแม่เขามีคนรู้จักกันมากอยู่แต่ไม่ยักจะเห็นใครเรียก! กลับเป็นชื่อของเขาที่กลายเป็นปัญหา!

ในระดับชั้นเดียวกัน ชื่อที่เด่นสะดุดตาแบบนี้ ก็ได้กระจรกระจายไปทั่วแล้วถึงเพื่อน ๆ ร่วมชั้น ม.1 ทั้ง 14 ห้อง รุ่นพี่บางคนก็ยังเคยได้ยินเลย…

ครั้นเวลาอยู่โรงเรียนเสียงร้อง “เหมียวๆ” มักจะดังอยู่เป็นระยะ โดยเฉพาะพวกเพื่อนในห้องเรียน เวลาที่เขาเดินเข้าห้องเรียนมา 

พวกกลุ่มที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาก็จะพร้อมใจกันร้องเลียนแบบเสียงแมวขึ้นมา สำหรับเสือน้อยก็คุ้นชินอยู่บ้างตอนเด็ก ๆ พอขึ้นมัธยมดูเหมือนการกลั่นแกล้งจะหนักกว่าเก่า โดยเฉพาะไอ้เปรมกับไอ้วา

เปรมเป็นคนสูงใหญ่ สูงกว่าคนวัยเดียวกันมากนัก หากแต่ความละอ่อนบนใบหน้ายังคงบ่งบอกอายุได้เป็นอย่างดี…ส่วนวาเด็กหนุ่มผิวดำคล้ำใบหน้ากวนโอ๊ย เข้าเรียนมาได้ไม่นานก็เริ่มออกลายไถตังค์เพื่อน

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนจากโรงเรียนเก่า จึงเข้าขากันได้เป็นอย่างดี และนิสัยก็ย่ำแย่พอกัน

พวกเขากลายเป็นหัวโจกประจำห้อง โดยมีลูกสมุนเดินตามก้นอยู่เกือบสิบกว่าคน ชอบกลั่นแกล้งเพื่อนทั่วทั้งห้องเรียน หญิงชายไม่มีเว้น ส่วนคนที่ทำตัวหงิม ๆ หน่อยก็จะถูกแกล้ง

โดยเฉพาะเด็กเรียนหน้าห้อง ที่แยกออกไปอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะเป็นเด็กตั้งใจเรียน

เด็กห้าสิบกว่าคนมาอยู่ด้วยกัน ย่อมต้องแบ่งกลุ่มก๊วนไปตามนิสัยของตัวเอง ผู้หญิงใครก๋ากั่นหน่อยก็รวมตัวกัน ใครรักเรียนเด็กเรียบร้อยก็จะอยู่ด้วยกัน เป็นอย่างงี้เรื่อยไปทั้ง 14 ห้อง ไม่มีความแตกต่าง

ส่วนกลุ่มของเสือน้อยก็เป็นพวกสนุกสนานเฮฮา นิยามได้ว่า ‘เป็นพวกขำขัน’ พากันไปเล่นเกม หรือชอบนั่งมองสาวสวยทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่ อะไรที่เจริญหูเจริญตา มองมาก ๆ หน่อยไม่เห็นจะเป็นไร

แตกต่างจากกลุ่มของเปรมและวาที่พร้อมจะหาเรื่องคนอื่นได้เสมอ โดยเฉพาะกับกลุ่มของเสือน้อย ด้วยเป็นคนที่ทำตัวสงบเสงี่ยม เรื่องไหนที่ยอม ๆ ได้ก็ยอมกันไป แต่เขาไม่ลืมนับครั้งเวลาโดนแซวโดนล้อแบบนี้ และทุกวันนี้ก็ใกล้ครบสามครั้งแล้ว!

กลุ่มของเขาก็มีห้าคน ได้แก่ สิงหา ต่าย เอส สมชาย และตัวเขาเอง นิสัยก็ไปในทำนองเดียวกัน มีแตกต่างกันบ้างเล็กน้อยตามปกติของมนุษย์

ทว่าก็อยู่ร่วมกันด้วยดี เสือน้อยกลายเป็นหัวหน้ากลุ่มโดยปริยาย เพราะว่าการบ้านเป็นจุดสำคัญ ซึ่งพวกเพื่อนในกลุ่มมาขอลอกในทุกเช้า

……

หลังจากพักเที่ยงในวันหนึ่ง…

คาบบ่ายก็ได้เริ่มขึ้น แต่เห็นว่าครูติดประชุม ทว่ากลับให้ไปนั่งรอที่บนห้องเรียนโดยสงบ ไม่ปล่อยผีเหมือนวิชาอื่น ๆ เสือน้อยกับพวกที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง ก็โดนกลุ่มเปรมที่นั่งอยู่ก่อนพูดหยอกล้อ เป็นทำนองเชิงท้าทาย

ทุกวันนี้หัวหน้าห้องคือผู้หญิงคนหนึ่งหล่อน ชื่อเมธาวี ชื่อเล่นเมย์ พูดไปก็แปลกในห้องมีคนชื่อเล่นเมย์อยู่สามคนด้วยกัน ส่วนใหญ่เธอจึงถูกเรียกว่า ‘เมย์หัวหน้า’ ซึ่งเป็นคนแจ้งข่าวครูประจำวิชาให้เพื่อน ๆ ได้ทราบ

ดูเหมือนกินอิ่มแล้ว พวกมันไม่มีอะไรทำกลุ่มของเปรมและวา จึงเดินมาเท้าโต๊ะเสือน้อย พร้อมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทำท่าทียียวนกวนประสาท ก่อนที่วาสุเทพจะพูดขึ้นว่า “เฮ้ย! กูได้ข่าวว่ามึงเก๋าเหรอ?”

เพื่อนรอบด้านเริ่มเห็นว่าบรรยากาศไม่ดี เพราะใจจริงทุกคนก็รู้อยู่ว่า พวกเขาห้าคนไม่ยอมศิโรราบให้กลุ่มหัวโจก ที่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ ดังนั้นวันนี้…เกมชิงบัลลังก์จึงได้เริ่มต้นขึ้น!

สุภาษิตว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้ว จัดการเสือน้อยก็เป็นเหมือนเครื่องมือที่ใช้เพื่อแสดงอำนาจ ใช้เพื่อเป็นการข่มขวัญเหยื่อผู้อ่อนแอ