200. กล้วยหอมทองปทุม!
กล้วยหอมทองปทุม!
ตอนที่ 199 กล้วยหอมทองปทุม!
วันนี้พอได้ผู้รู้มาชี้ทางเสือน้อยก็ยิ่งเหมือน ‘เสือติดปีก’
ผลไม้เศรษฐกิจดังลอยเข้ามาในหัวของเขาวนเวียนอยู่อย่างงั้น จนได้หยิบเอาปากกามาเขียนร่างแผนการขึ้นมา ทางพ่อผันกับแม่ชบาก็ถูกเรียกมาด้วย
คนหลายคนที่ไม่รู้ว่าทำไมถูกเรียกตัวมาโดยด่วน พอเห็นท่าทีของเจ้านายตัวเองก็ถึงบางอ้อ “คงคิดอะไรได้อีกแล้วล่ะสิ!”
ก่อนจะนั่งรอกันอย่างนิ่งเงียบ ส่วนเจ้าตัวก็กำลังขีดเขียนสมุด เขาจดจ่ออย่างถึงขีดสุด แผนการในหัวคล้ายเรียงออกมาเป็นลำดับขั้นตอนอย่างคร่าว ๆ
เสือน้อยนั่งพูดพึมพำอยู่คนเดียวพักหนึ่ง คนอื่น ๆ ก็ไม่ใครกล้าส่งเสียงดัง รวมไปถึงพ่อกับผันแม่ชบาด้วย
ผ่านไปหลายสิบนาทีเสือน้อยก็เริ่ม ‘คิด วิเคราะห์ แยกแยะ’ ก่อนจะตื่นขึ้นจากภวังค์
และหันไปพูดกับทุกคนว่า “ตอนนี้ผมคิดถึงธุรกิจใหม่ในเครือบริษัทเราออกแล้ว! ทุกคนฟังให้ดีมันอาจจะกลายเป็นอนาคตของบริษัทเราเลยก็ได้ ดังนั้นจากนี้ไปผมจะร่ายแผนการให้ฟังคร่าว ๆ”
“อย่างแรก! เราจะเปลี่ยนพื้นที่มาปลูกกล้วยกัน!” เสือน้อยพูดเสียงดังฟังชัด
เขากวาดสายตามองไปยังบรรดาลูกน้องทั้งหลาย
ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ตอนนี้กล้วยหอมทองปทุม ของจังหวัดเรากำลังมีชื่อเสียงมาก เอาแค่ว่าเราหาตลาดได้ เฉพาะภายในประเทศก่อน มันก็สามารถสร้างเงินได้เยอะแยะแล้ว และถ้ายิ่งส่งออกได้ ก็ยิ่งเป็นผลบวกกับบริษัทของเราเช่นกัน!”
“ผมได้ยินได้ฟังมาจากปู่สมชัยกับลุงก้านว่า ‘ต้นกล้วย’ สามารถนำไปใช้ได้ทุกส่วน ทั้งผลเอาไปขาย ใบตองก็เอาไปมัดขายที่ตลาดไว้ทำขนมไทยได้ ต้นก็เอาไว้ขายได้อีก เช่น เอาไปขายให้ช้างกิน เอาไปทำอาหารให้วัวควายกิน ฯลฯ” เสือน้อยอธิบายยาวเหยียด
“ที่ผมเรียกทุกคนมาในวันนี้ก็ถือเป็น ‘ความลับของเครือกลุ่มเสือขาว’ เราจะปล่อยให้ใครมาตัดหน้าไปไม่ได้เด็ดขาด ทุกคนคงรู้ดี ดังนั้นคนที่เชี่ยวชาญหรือรู้จักเรื่องเกี่ยวกับกล้วย ลองหาข้อมูลดูทั้งขนม ฯลฯ”
เสือน้อยเรียกชื่อขึ้นมา “คุณเอกภพลองสมมติว่า ถ้าจะต้องใช้คนงานในโรงงานส่งออกขนาดใหญ่ ต้องใช้พื้นที่เท่าไหร่ และคนงานเท่าไหร่ไปคำนวณมา พี่ทับทิมไปช่วยด้วย”
“ลุงก้านต่อไปนี้ก็มาช่วยงานผมก็แล้วกัน ส่วนสวนก็ให้คนดูแลไป ผมต้องการข้อมูลวิธีการปลูกยังไงให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด ปู่สมชัยไปทำงานร่วมกับลุงก้าน ดูหน่อยว่าดินแถวไหนดีเหมาะเอามาปลูกกล้วย”
“อันที่จริงไม่จำเป็นต้องซื้อที่ดินทั้งหมด อาจเอาไปให้คนอื่นเขาปลูกแทน ส่วนเรารับมาขายก็ดีเหมือนกัน แต่ว่าเรายังต้องเน้นคุณภาพและปริมาณไปพร้อมกันได้ และก็ทำจากเล็กไปใหญ่เหมือนเคย!”
“พี่ช้างลองสำรวจดูสิว่า…สินค้าแบบไหนเหมาะกับการวางขายในร้านระฆังทองของเรา ขนมที่ทำจากกล้วยแบบไหนถึงจะดี จากนี้ไปเราจะทำเรื่องกล้วย…ให้ไม่กลายเป็นเรื่องกล้วย ๆ อีกต่อไป ทั้งหมดทราบ!”
ชายหนุ่มทุบโต๊ะดังลั่นก่อนหัวเราะเสียงดังออกมา
“ทราบ!” ทุกคนถูกบารมี และท่วงท่าอันน่าเกรงขามของเสือน้อยชักจูงไป
จนแม้กระทั่งพ่อกับแม่ก็เผลอหลุดปากพูดออกมาพร้อมกัน ทุกคนกำลังวาดฝันอยู่ว่าอนาคตมันจะเป็นยังไง!?
……
พอถึงหัวค่ำหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เสือน้อยก็เดินมากินข้าว
ซึ่งวันนี้แม่ชบาลงครัวทำกับข้าวด้วยตัวเอง ระหว่างทำก็ยิ้มแก้มปริดีใจออกนอกหน้า เพราะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคิดอะไรดี ๆ ออกมาอีกแล้ว
พอเห็นเสือน้อยที่คลี่ยิ้มสดใสออกมา…พ่อผันกับแม่ชบายิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเช่นกัน
ก่อนที่พ่อผันจะเริ่มถามขึ้นว่า “เออ ไปทำอีท่าไหนถึงคิดอะไรดี ๆ แบบนี้ออกมาอีกล่ะ?”
ตัวของเสือน้อยเองก็ไม่ได้ปิดบังอะไรเลย
เขาก็ได้เล่าถึงตอนแนะนำตัวของเพื่อน ๆ ในมหาลัย แต่ละจังหวัดก็ต่างมีของดีของเด็ดประจำจังหวัดกันทั้งนั้นเลย และไอ้ของเรามันมีแต่ข้าวหอมปทุมนี่สิ ตั้งแต่วันแรกมันก็คาอยู่ในใจเขา
เสือน้อยพรั่งพรูความในใจออกมาหมด
แม่ชบาอยากรู้ต่อจึงถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ไหนเล่าต่อสิ!?”
“หลายวันมานี้ยุ่งกับการจัดการไอ้พวกรุ่นพี่ที่มหาลัย กับพวกรุ่นพี่ที่มาว้ากใส่ลูกหมีจนร้องไห้เมื่อวานก่อน”
พอพูดถึงตรงนี้แม่ชบาเริ่มยิ้มไม่ออกแล้ว แต่ก็เก็บไว้ในใจก่อนไอ้พวกเวรนั่นเดี๋ยวไปจัดการอีกที
เสือน้อยจึงได้เล่าต่อไปว่า “จนวันนี้ตอนเย็น ๆ หลังซ้อมมวยเสร็จ ก็มานั่งที่บ้านสวนอยู่กับไอ้ทองสุข จนตอนปู่สมชัยเข้ามาเล่าผลดำเนินงาน จนกระทั่งไอ้ทองสุขมันจะพังรั้วกั้นแปลงกล้วย เพื่อที่จะเข้าไปกินกล้วย”
“ตอนนั้นเองปู่สมชัยแกก็พูดแนะนำมาว่าให้ปลูกกล้วย” เสือน้อยคลี่ยิ้ม
จากนั้นก็บอกว่า “พวกเราแค่ปลูกอยู่แล้วแต่กลับไม่เห็นคุณค่าของมัน! เป็นไอ้ทองสุขที่มันกินอยู่คนเดียว…”
พ่อผันก็ถามว่า “ทั้งหมดนี่เกิดจากควาย?”
เสือน้อยก็ตอบแบบฉุน ๆ เล็กน้อย “โถ่พ่อ มันก็มีหลายอย่างมาผสม ๆ กันน่า แต่รวม ๆ แล้วก็เป็นไอ้ทองสุขนี่แหละ เพราะคราวก่อนมันก็สรรหาแดกดีนัก จึงต้องปลูกกล้วยไว้ให้มันกิน ถ้าวันนี้ไม่มีกล้วยอยู่ตรงแปลงผืนนั้น ปู่สมชัยแกอาจจะไม่พูดหรือนึกถึงกล้วยขึ้นมาเลยก็ได้!”
แม่ชบาก็คลี่ยิ้มกว้าง “มา ๆ กินข้าวกันลูก วันนี้แม่ลงมือทำให้อย่างสุดฝีมือเลยนะ” เธอดูปลื้มอกปลื้มใจมาก
ส่วนนกแก้วที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มแต้อยู่ตลอดเวลา
พอเสือน้อยเข้าห้องไปนอน แม่ชบาก็ชวนนกแก้วไปหาไอ้ทองสุข เจ้าควายญาณทิพย์ ก็สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ดีของ ‘เจ้านาย…ของเจ้านาย’ จึงเดินต้วมเตี้ยมมาออดอ้อนออเซาะ
แม่ชบาที่ไม่ได้มาดูมันหลายวัน ก็มองเห็นเนื้อตัวที่สกปรกของมัน ดูท่าคงจะต้องหมั่นดูแลบำรุงมันเสียหน่อยแล้ว
คืนนั้นก็เลยได้ ‘ปล่อยผี’ เปิดรั้วให้มันได้ถล่มดงกล้วยไปเลย อยากจะกินเท่าไหร่ก็กินเสียให้เต็มคราบไปเลย
สองป้าหลาน ยืนหัวเราะสดใส เมื่อเห็นเจ้าควายตัวแสบมันอิ่มจนพุงกลาง ก่อนทั้งคู่จะกลับเข้าไปนอน
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เสือน้อยก็อาบน้ำก็แต่ตัวไปเรียนตามปกติ
แต่ทว่าวันนี้เขาก็อารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ เพราะว่าคิดแผนการใหญ่หาเงินได้อีกแล้ว! พอตื่นเช้ามาจึงสดชื่นคล้ายคนได้นอนเต็มอิ่ม ก่อนจะให้คนขับรถขับไปส่งที่มหาลัย
ส่วนแม่ชบาที่ตื่นเช้าขึ้นมาก็ขัดสีฉวีวรรณ ให้ไอ้ทองสุขมันอย่างเต็มคราบ ทำอยู่หลายชั่วโมงจนพ่อผันแซวว่า “มันจะเปื่อยแล้วแม่เอ๊ย!”
แต่หล่อนก็ทำหูทวนลม คิดถึงคุณความชอบของเจ้าควายตัวแสบ
เพราะว่าตั้งแต่มีมันมาชีวิตครอบครัวก็เจริญรุ่งเรือง ตั้งแต่เสือน้อยขายของในเกม แถมเปิดร้านเกมถ่ายเอกสาร จนกระทั่งไปถึงโรงงานและอื่น ๆ ต่างก็มีไอ้ทองสุขเป็นส่วนร่วม
“จะว่าไปแล้ว…มันก็นับเป็นผู้ก่อตั้งอยู่เหมือนกันนะ!” เธอขัดถูอย่างอารมณ์ดี
ณ มหาวิทยาลัยรังสิต
เสือน้อยเดินตัวปลิวสบายอารมณ์เป็นอย่างมาก วันนี้เขามีแผนจะไปดูสวนกล้วยหลังเลิกเรียน และวางแผนจะทำเรื่องอื่น ๆ อีกมากมายที่เกี่ยวกับเรื่องกล้วย!
ทว่าพอเรียนจบคาบแรกเสือน้อย ก็ถูกเลขาคณบดีมาพูดคุยด้วย โดยเธอบอกว่าท่านคณบดีขอเรียกพบตอนเที่ยง เขาก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะนัดคุยเรื่องอะไร แต่ไหน ๆ ผู้หลักผู้ใหญ่ให้คนมาเชื้อเชิญทั้งทีจะปฏิเสธก็กระไรอยู่
เขาก็ถามเพื่อน ๆ ในห้องว่า “เมื่อวานมีเหตุการณ์อะไรหรือเปล่า ทำไมคณบดีถึงเชิญไปพบ?”
สุขเสมอตอบแทนทุกคน “เห็นว่าเมื่อวานพวกสาขาอื่น ๆ มันก็โดดกิจกรรมกันเพียบเลย ดูเหมือนจะเลียนแบบสาขาเรา จึงทำให้พวกรุ่นพี่ทั้งหลายไปร้องเรียนคณบดี!”
“โอ๊ย! แล้วมันเกี่ยวกับกูตรงไหนวะเนี่ย” เขาพูดพร้อมเกาหัวแกร๊ก ๆ
แต่ละคนก็กลั้นหัวเราะ “เอาน่ามึง…ทุกคนหวังพึ่งพามึงอยู่นะ!” เทพไทพูดปลอบใจ
“เออ ๆ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าวันไหนไอ้เสือน้อยขอความช่วยเหลือบ้าง…ใครปฏิเสธล่ะน่าดู!” เสือน้อยจ้องเขม็งไปที่ทุก ๆ คน
“วันนี้กูอุตส่าห์วางแผนไว้อย่างดิบดีดูท่าจะล่มปากอ่าว เสียแล้ว…เฮ้อ!”
ดำเกิงถาม “มึงนัดสาวไหนไว้นิ?”
“กูแค่เปรียบเปรย มึงนี่!” เสือน้อยชี้นิ้วไม่รู้จะด่ายังไงดี เพราะไอ้ดำเกิงมันชอบพูดทะลึ่งตึงตังมาก
จนถึงช่วงเที่ยง ๆ เสือน้อยก็เข้ามาในห้องประชุม พร้อมกวาดสายตาไปมองพวกรุ่นพี่ทั้งหลาย ก่อนที่จะกล่าวสวัสดีทักทายอาจารย์ตามมารยาท
ส่วนคนไหนเป็นคณบดีก็พอจะเห็นอยู่ตามป้ายประกาศ
พอเขานั่งเข้าที่เสือน้อยก็พูดขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าวันนี้นัดผมมามีอะไรหรือครับ?”
ทุกคนก็พากันมองไปที่เสือน้อย เจ้าตัวก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “ทำไมบรรยากาศเหมือนสอบปากคำอีกแล้ว?”
อาจารย์แจ้ รองคณบดีฝ่ายกิจการนักศึกษา ก็พูดขึ้นว่า “เมื่อวานพวกรุ่นพี่มารุมสุมไฟใส่เธอยกใหญ่ พูดใส่ความต่าง ๆ นานา เธอมีอะไรจะแก้ตัวมั้ย?”