ไอ้พวกมารผจญ!

ตอนที่ 200 ไอ้พวกมารผจญ!

เด็กมหาลัยปี 1 ย่อมต้องพบเจอกับกิจกรรมอันสุดแสนน่าเบื่อหน่าย เช่นนี้ไม่รู้จักจบจักสิ้น บางที่เช่น มหาวิทยาลัยรัฐถึงขั้นรับน้อง 1 ปีเต็ม

แถมพวกอาจารย์บางคนก็ยังเห็นดีเห็นงามเสียด้วย ส่วนเอกชนนั้นแตกต่างออกไปมาก เพราะรับน้องอย่างมากก็แค่เดือนเดียว…

ในวันนี้เป็นวันที่ 9 ของการรับน้อง 

นักศึกษามหาลัยรัฐบาลหลายคน ที่ทนทรมานกับการใช้จิตวิทยาหมู่ เพื่อมาบีบบังคับให้เข้าร่วมรับน้องก็ทนไม่ไหว ก็แทบจะโทรหาพ่อแม่เพื่อขอย้ายมหาลัยเป็นการด่วน 

ตัวเสือน้อยได้ยินข่าวแว่ว ๆ มาจากกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นในเฟซบุ๊ก

นี่เป็นเพียงหนึ่งในข้อมูล ที่เสือน้อยรวบรวมมาเท่านั้น วันนี้เขายังต้องปล่อยของอีกเยอะ โดยเฉพาะไอ้พวกบรรดารุ่นพี่ทั้งหลายที่กระเหี้ยนกระหือรือมากนัก…

ดันมาขัดจังหวะอารมณ์ศิลปินของเขาที่กำลังรังสรรค์ผลงาน!

พอได้ยินเสียงของอาจารย์แจ้พูดขึ้น เสือน้อยก็พยักหน้าขอบคุณ มุมปากปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ เป็นเชิงว่ารู้กัน เป็นผลสืบเนื่องมาจากการที่ตน ได้แสดงออกว่าอยากผูกมิตร ด้วยการไว้หน้าอาจารย์ไปเมื่อวันก่อน

เขาหันไปมองอาจารย์แจ้ก่อนพูดว่า “ขอบคุณครับ! ถ้างั้นขอฟังพวกคำพูดที่สุมไฟใส่ผมหน่อยจะได้มั้ยครับ?” 

เสือน้อยกวาดสายตาไปมองบรรดารุ่นพี่ก่อนจะเอ่ยปากว่า “เริ่มจากใครก่อนดี มีอะไรก็เชิญพูดมาเลย!”

สายตาอันเฉียบคมของเสือน้อย ที่จ้องมองราวกับพยัคฆ์พร้อมจะตะครุบเหยื่ออยู่ทุกเมื่อ ซึ่งรอบด้านถูกรายล้อมไปด้วยหมาใน ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าจะหวาดหวั่น กวาดตาจ้องบรรดารุ่นพี่ เพื่อรอฟังคำตอบอยู่

ไม่นานรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งพูดว่า “เป็นเอ็งใช่มั้ยที่พาเพื่อน ๆ โดดกิจกรรมรับน้องน่ะ?”

เสือน้อยพยักหน้ารับและก็ได้พูดว่า “ใช่ครับ เป็นผมเองที่พา ‘เพื่อนร่วมสาขา’ ของผมรวมตัวไม่เข้าร่วมกิจกรรมรับน้องปัญญาอ่อน!”

ชายหนุ่มเน้นเสียงตรงคำว่า “เพื่อนร่วมสาขา และปัญญาอ่อน” หนักเป็นพิเศษ

เสือน้อยผายมือเป็นเชิงว่า “เชิญคนต่อไป!”

สาวสวยคนหนึ่งพูดว่า “แล้วเธอได้เป็นตัวตั้งตัวตีทำให้คนสาขาอื่น ๆ โดดการเข้าร่วมกิจกรรมหรือเปล่า? เพราะจากที่รู้มาทุกคนก็พยายามเลียนแบบเธอทั้งนั้นเลยนะ ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้เพื่อนหลาย ๆ คนในคณะก็เอาเป็นเยี่ยงอย่างสิ!”

“เปล่าเลย เรื่องนี้ผมไม่ได้ทำ อันไหนที่ผมทำผมก็ยอมรับนะ ส่วนเรื่องใครจะเลียนแบบผม ตัวของกระผมไอ้เสือน้อยคนนี้ไปห้ามไม่ได้!” เสือน้อยกล่าวปฏิเสธ

“เอ็งแค่ดื้อแพ่งคนเดียว ไม่อยากเข้าร่วมก็อยู่เฉย ๆ เงียบ ๆ ไปสิทำไมต้องพาเพื่อนร่วมรุ่นโดดกิจกรรมด้วย ทำแบบนี้แล้วรู้สึกดีนักหรือไง?” หนุ่มรูปร่างอ้วนอีกคนพูดขึ้นน้ำเสียงฉุน ๆ

เสือน้อยกะพริบตาใสใส่ “ประเด็นสำคัญ ผมทำตามที่พี่บอกแล้ว แต่ปรากฏว่าไงรู้มั้ย มีคนมันใช้กฎหมู่ ที่พวกทหารเขาใช้ทำกันมาบีบให้เพื่อน ๆ กล่อมผมเข้าไปร่วมกิจกรรม อีแบบนี้พี่จะพูดกับผมยังไงดี?”

พอโดนตอกกลับ ชายหนุ่มร่างอ้วนก็ผงะ เพราะสิ่งที่มันพูดเป็นเรื่องจริงเสียนี่ จึงไม่รู้จะบีบมันยังไงให้จนตรอก ได้แต่คาดหวังว่าคนหลัง ๆ จะทำได้

ชายหนุ่มหล่อคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า “การที่เอ็งทำแบบนี้ มันทำให้ไม่มีคนเข้าร่วมกิจกรรมนะ และมันจะส่งผลกระทบต่อกิจกรรมอย่างอื่นด้วย! เช่นประกวดดาวเดือน แข่งสแตนด์!”

เสือน้อยมองไปที่ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้น ก่อนส่ายหน้าว่า “เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับตัวผมเลยนะครับพี่ชาย ผมมองดูแล้วมันเกี่ยวกับพวกพี่ ๆ มากกว่ามั้ง?”

ทว่าขณะที่รุ่นพี่กำลังจะพูดเสือน้อยก็ยกมือห้ามไว้ก่อน

“ลองถอยกลับไปหนึ่งก้าว และก็ลองคิดตามดูนะครับ ตัวผมได้ไปใช้กำลังฉุดลากเพื่อน ๆ ออกจากกิจกรรมรับน้องของพี่หรือเปล่า? กิจกรรมถ้าไม่มีคนลงแข่ง แล้วพี่ไม่อยากเสียหน้าก็ลงแข่งเองเลย จะไปกลัวอะไร ‘ทำให้เด็กมันดู’ เคยได้ยินคำนี้มั้ย?”

ทางคณบดีก็ถือโอกาสพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ สรุปแล้วตอนนี้ปัญหามันก็เกิดขึ้นแล้ว พวกเธอจะแก้ไขปัญหากันต่อไปยังไง ไหนลองว่ามาสิ?”

แต่ทว่าเสือน้อยยกมือขอพูดบ้าง คณบดีก็พยักหน้ารับ “อาจารย์ครับ ตั้งแต่ผมเข้ามาในห้องก็รู้สึกเหมือน ‘ถูกสอบปากคำ’ อยู่ตลอดเวลา ตัวผมรู้สึกไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย ในส่วนที่อาจารย์ถามเรื่องแก้ปัญหา นั่นถูกต้องเลย”

“แต่เราก็ต้องมาไล่ดูสาเหตุก่อนถูกมั้ยครับ ว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร? ถึงจะแก้ไขมันได้ตรงจุด ดังนั้นผมจึงอยากถามพวกรุ่นพี่ทั้งหลายดูบ้าง เผื่อว่าจะเป็นแนวทางแก้ปัญหาได้!”

พวกคณาจารย์ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก “จะเอาแบบนั้นเหรอ?” คณบดีพูดขึ้น

“เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งถามได้ ผมก็ควรมีสิทธิ์ถามกลับได้เหมือนกันไม่ใช่หรือครับ!?” เขายกเหตุผลขึ้นอธิบาย “ไม่งั้นเราก็ตีโจทย์ไม่แตก พูดไม่ตรงจุดคนละประเด็น”

“งั้นก็เชิญเถอะ…อาจารย์เองก็อยากฟัง!” คณบดีพูดขึ้น

เสือน้อยหยิบเอกสารจากในกระเป๋าขึ้นมาก่อนพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นผมจะขอถามทีละคนนะครับ เริ่มจากพี่ป๊อบปีสี่ ตอนรับน้องพี่ ๆ ได้มีการบังคับน้อง ๆ ให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรือเปล่าในสามปีที่ผ่านมา”

ป๊อบเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะตอบยังไงดีจึงนิ่งเงียบไป

เสือน้อยก็ส่ายหน้านั่งรอคำตอบอยู่อย่างงั้น ในมือเปิดกระดาษแผ่นต่อไปรอแล้ว…

ชายหนุ่มรุ่นพี่รวบรวมสติอยู่นาน “ใช่! เคยทำ แต่แล้วยังไงมหาลัยไหน ๆ เขาก็ทำกันหรือเปล่า?” 

เสือน้อยจึงอธิบายต่อว่า “อ๋อ เพราะเห็นว่าช้างมันขี้ เราต้องขี้ตามช้างใช่มั้ย? ไม่มีสมองคิดเอกลักษณ์ของมหาลัยเราเองหรือ?”

เขาส่ายหน้าก่อนจะพูดว่า “คนถัดไปพี่โจอี้ พี่ได้สั่งให้รุ่นน้องกินอาหารจากช้อนเดียวกันจริงหรือเปล่า?” เขาเริ่มกรีดแผลออกมาทีละคน

โจ้อี้งุนงงนี่นับเป็นคำถามด้วยเหรอ? จึงตอบคำถามไป “ใช่! ให้กินจากช้อนเดียวกันแล้วทำไม มันเกี่ยวอะไรด้วย!?”

เสือน้อยมองรุ่นพี่คนนี้ด้วยสายตาน่าเวทนา ก่อนที่จะหันไปมองที่คณบดี กับคณาจารย์ทุกคนในห้อง 

เขาไม่ได้ตอบคำถามของโจอี้แต่อย่างใด แต่กลับเริ่มถามคนต่อไป “พี่แสตมป์ปีสอง เมื่อวานสั่งซ่อมจนรุ่นน้องปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และอาทิตย์ก่อนก็ได้บีบคั้นจิตใจ ทำให้รุ่นน้องผู้หญิงในสาขาของตนร้องไห้ จริงหรือเปล่า?”

แสตมป์ใบหน้าซีด ในใจสบถคำหยาบด่าพ่อล่อแม่ของเสือน้อย ตอบแบบตะกุกตะกักว่า “ม…ไม่มีเรื่องแบบนั้นนะ ผมไม่เคยทำ”

เสือน้อยยกยิ้ม และหันไปมองที่อาจารย์ทั้งหลาย พร้อมกับยื่นมือถือให้ทุกคนดูคลิป “เพราะไอ้คนนี้เป็นหนึ่งในคนที่ตั้งใจเล่นงานเขาเต็มที่ สุมไฟเยอะที่สุดมากคนหนึ่ง!”

“เราคงต้องมีเรื่องพูดคุยกันหน่อยแล้ว นายแสตมป์!” คณบดีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“งั้นผมถามต่อนะครับ…” เสือน้อยไม่รอให้ใครห้าม 

จึงหันไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นคนพูดเปิดหัว ดูท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์มาก

“พี่คิ้มดาวคณะปีสาม เคยไหมที่พูดจิกกัดด่าทอต่อหน้า เพื่อลดคุณค่าของความเป็นคนของรุ่นน้องผู้หญิง ที่ได้รับคัดเลือกเข้าประกวดดาวเดือน จนมันก็ทำให้หลายคนเสียความมั่นใจ แอบไปร้องไห้”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งมองตรงไปที่หล่อน พร้อมแสยะยิ้มกว้าง “ถ้าปฏิเสธอยากหาว่าผมไม่ไว้หน้านะ กับเหมือนคุณพี่แสตมป์ของน้องเสือคนนี้”

หล่อนจึงพยักหน้าก้มหน้าก้มตายอมรับ “ห…เหมือนจะเคย!”

เสือน้อยจึงเปิดการแสดงต่อโดยพูดว่า “ส่วนคนต่อไป…พี่ก้องปีสาม จุจุ”

ชายหนุ่มหยิบกระดาษมาพลิกดูอ่านไปอ่านมา ทุกคนในห้องเงียบกริบ 

“ผมไม่พูดดีกว่าถ้าพูดไปพี่คงถูกไล่ออกแน่ ๆ งั้นเอาเป็นว่าผมให้เบอร์พี่ไว้ คุยกับผมทีหลังก็แล้วกัน” เสือน้อยยื่นนามบัตรตัวเองให้ก้องรุ่นพี่ปี 3

พอพูดจั่วหัวมาเช่นนี้ ทำให้ทั้งห้องใคร่สงสัยอยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าเดิม เพราะถึงขนาดเสือน้อยปกปิดขนาดนี้ แสดงว่าน่าจะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต

เสือน้อยพูดต่อว่า “ไม่ทราบคณาจารย์ และรุ่นพี่ทุกท่านเคยได้ยินโคลงโลกนิติ…นี้มั้ย”

สนิมเหล็กเกิดแต่เนื้อ ในตน …กินกัดเนื้อเหล็กจน กร่อนขร้ำ

บาปเกิดแต่ตนคน เป็นบาป …บาปย่อมทำโทษซ้ำ ใส่ผู้บาปเอง

จากนั้นก็บรรยายเล่นงานต่อไปว่า “ที่รุ่นน้องไม่เข้าร่วม เพราะโดนพวกพี่ ๆ ทั้งหลายทำแบบนี้ แล้วใครมันจะไปอยากเข้า? ไม่ต้องมาอ้างว่าอยากทำให้น้อง ๆ รู้จักกันเร็วขึ้น และรุ่นพี่ก็อยากรู้จักรุ่นน้อง เพราะฟังแล้วมันดูทุเรศ มันก็แค่การระบายอารมณ์ที่ได้สะสมมาก็เท่านั้น…”

“และรู้มั้ยที่พวกรุ่นน้องเขามาเรียนมหาลัยนี้ หลายคนคาดหวังว่าจะไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้?”

“แต่ดูสิ…สิ่งที่พวกท่านพี่ทั้งหลายทำเข้า บรรยากาศแม่งน่าเรียนมาก และที่สำคัญก็คือการโยนขี้ให้คนอื่นนี่ถนัดนัก ลองย้อนกลับมาดูตัวเองเสียบ้างว่าที่ทำอยู่มันดีจริงมั้ย? เอาระบบ SOTUS เอามาใช้ไม่ถูกที่ไม่ถูกทาง ผลกลับกลายเป็นว่า รุ่นน้องมัวแต่เอาเวลาไปทำความรู้จักพวกรุ่นพี่…”

เสือน้อยคล้ายคนเก็บกด วันนี้จึงพูดเล่นงานพวกรุ่นพี่จนไม่เหลือชิ้นดี เพราะว่ามันก็ดันมาทำลายบรรยากาศ ในการรังสรรค์ผลงานของเขา!

เสือน้อยพูดย้ำ ตอกใส่หน้าบรรดารุ่นพี่

“อยากให้คนรักกัน แต่ดันใช้วิธีการคลุมถุงชน เจริญมั้ยล่ะ? ใช้ระบบของทหารอย่างกฎหมู่เพื่อมาบีบให้เพื่อน ๆ ไปกดดันคนอื่นต่อ จนทำให้คนเขาเกลียดขี้หน้ากัน? เป็นแบบนี้ใช่มั้ย! ที่ทำให้รุ่นน้องอยากเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง?”

เสือน้อยจึงจ้องไปที่คณบดีก่อนจะพูดขึ้นว่า “สรุปมาจนถึงตอนนี้แล้วอาจารย์ก็คงเข้าใจแล้วว่ามันไม่ใช่ตัวผม คนพวกนี้ก็แค่โยนขี้ให้ผม ทำให้ผมเป็นแพะรับบาป ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วครับ” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มสดใส

คณบดีก็พูดว่า “ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องพูดคุยกันอีกยาว…ส่วนเธอนายเสือน้อยกลับไปเรียนได้ตามปกติแล้ว”

เสือน้อยจึงลุกขึ้นก่อนใส่เอกสารเป็นปึกลงในกระเป๋า ทว่าก่อนเดินออกจากห้องเขาส่งสายตาไปให้ ‘ก้อง’ ที่ยังไม่ได้พูดถึงคนนั้น…

หะ…หิวส้มค้าบ จะเค้กส้ม ลูกส้ม โรงงานส้ม ได้หมด ฮ่าฮ่าฮ่า : )