อาจารย์กล้าขอผมก็กล้าให้!

ตอนที่ 201 อาจารย์กล้าขอผมก็กล้าให้!

คนที่จ้องเล่นงานเขา ตัวเสือน้อยเองก็รู้มาครบทุกคนแล้ว โดยเฉพาะไอ้พี่ก้องเขาจะจัดหนัก จัดเต็มให้เป็นกรณีพิเศษ

หลังจากเสือน้อยออกไปภายในห้อง เต็มด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด รุ่นพี่แต่ละคนที่จะเล่นงานเสือน้อย กลับโดนเสือน้อยย้อนเล่นงานเสียเอง และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้เผยไต๋ออกมาเต็มที่ เห็นได้จากกองเอกสารแล้ว!

โดยเฉพาะโจอี้ที่นั่งงุนงงอยู่ คณบดีเรียกมานั่งตรงที่เดิมของเสือน้อย

“โจอี้คุณไม่รู้หรือว่ามหาลัยห้ามใช้ภาชนะเดียวกัน ถ้าเกิดว่าติดไวรัสตับอักเสบเอและบี ขึ้นมาจะทำยังไง นี่ผมพูดย้ำแล้วย้ำอีก คุณถึงขั้นใจกล้าฝ่าฝืนทำอะไรแบบนี้เชียวเหรอ!” เขาทำน้ำเสียงดุใส่อีกฝ่าย พร้อมจ้องเขม็ง!

“ส่วนเธอแสตมป์ดีจริง ๆ มีทั้งคลิปมีทั้งภาพ” คณบดีสวดชุดใหญ่ใส่…

……

เสือน้อยไม่ได้หนักใจอะไรก่อนจะไปหาข้าวกิน โดนเรียกมาพบตอนพักเที่ยงแบบนี้ก็ทำเอาตนเองหิวไม่ใช่น้อย

แต่ทว่าวันนี้ในใจเขา กลับพุ่งเป้าไปหาขนมที่มีกล้วยเป็นส่วนประกอบมากเป็นพิเศษ จึงได้เหมามาหมดไม่ว่าจะเป็น กล้วยฉาบ กล้วยบวชชี กล้วยหอม กล้วยเบรกแตก กล้วยทอด

เขารู้สึกจริง ๆ ว่ากล้วยมันช่างวิเศษเสียจริง ๆ เขากำลังเพลิดเพลินกับการคิดเมนูต่าง ๆ ในมือก็ใช้ปากกาจดไปเรื่อย นึกอะไรออกก็เขียนไป ก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เสือน้อยหยิบมันขึ้นมาดูก่อนกดรับ

“ว่าไงพี่ก้อง” เสือน้อยพูดหยอกเย้า

“ไอ้เสือน้อยมึงมีข้อมูลอะไรของกู!?” ชายหนุ่มรุ่มร้อนตั้งแต่อยู่ในห้องประชุมแล้ว อยากรู้ใจแทบจะขาด ว่าไอ้เสือน้อยมันไปรู้ข้อมูลอะไรของตัวเองมา

“ใจเย็นพี่ชายมาคุยกันที่โรงอาหารก่อน” เสือน้อยแจกแจงสถานที่นัดหมาย

พอมาถึงก้องก็มองเสือน้อยด้วยสายตาแปลก ๆ แต่ว่าเสือน้อยไม่สนใจและก็ได้เชื้อเชิญอีกฝ่ายนั่งลงก่อน ตัวเขาเองก็ไม่พูดอ้อมวกวน หยิบกระดาษขึ้นมาหลายแผ่นจากนั้นก็ยื่นไปให้ไอ้พี่ก้อง 

“พรากผู้เยาว์ลูกสาวแม่บ้าน ลวนลามรุ่นน้องหลายต่อหลายคน พยานหลักฐานมีครบ พี่จะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนกับเรื่องนี้ดีล่ะ?”

เสือน้อยกินขนม ก่อนที่จะนั่งจ้องสบตากับฝ่ายตรงข้าม ภายในดวงตาก้องนั้นมันเต็มไปด้วยความอาฆาต และความรุ่มร้อน พร้อมที่จะเผาผลาญสิ่งอื่นใดให้แหลกสลาย

ส่วนตัวของเขา กลับใช้สายตาดุจดังบ่อน้ำ ที่ทั้งมืดทั้งลึกจนมองไม่เห็นก้นบ่อ และเป็นน้ำที่เย็นเยียบ ดูสงบนิ่งแต่คล้ายมีอันตรายซ่อนอยู่ภายในบ่อน้ำ

เขาสบตามองอย่างไม่สะทกสะท้าน และพูดขึ้น

“ตั้งแต่แรกแล้ว…มึงเป็นตัวสุมไฟใส่กูเลยไม่ใช่หรือไงครับพี่ก้อง คิดจะเล่นงานกู พอกูเอาคืนบ้างมึงก็อย่าโวยวาย กูรู้นะว่ามึงบอกให้พวกเพื่อน ๆ เตรียมจะทำอะไรกับกูน่ะ เฮอะ ๆ” 

สายตาของเสือน้อยสบตากับฝ่ายตรงข้าม

ตอนนี้ก้องดวงตาแดงก่ำ พอเรื่องราวถูกเปิดเผยตัวเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก พร้อมพูดขึ้นว่า “แล้วมึงต้องการอะไร!?”

“เงิน…ผมต้องการเงิน แลกกับการไม่เปิดเผยข้อมูลของมึงครับพี่!” เสือน้อยแสยะยิ้ม

“มึงจะเอาเท่าไหร่…” ก้องเลิกคิ้วถามขึ้น

“รวมค่าวางแผนคิดจะเล่นงานกู ค่าสายลับ ค่าตากล้อง ค่าข้อมูล นับ ๆ ดูแล้วก็สักเก้าแสนบาทก็แล้วกัน” เสือน้อยส่งยิ้มให้

“เฮ้ย! อย่าทำหน้าบูดสิพี่ชาย แค่นี้ขนหน้าแข้งบ้านมึงไม่ร่วงหรอก อีกอย่างกูต้องเอาไปจ่ายค่าตัวสายสืบ และเก็บเข้ากระเป๋านิดหน่อย แน่นอนมึงไม่ต้องจ่ายก็ได้นะพี่ แต่เรื่องมึงแดงแน่นอน! และเรื่องจะไปถึงหูตำรวจ กับพ่อแม่ของมึงด้วย!”

“มึงสืบประวัติกูมาหมดแล้วเหรอ” ชายหนุ่มทำท่าทางตกใจ

“ก็ใช่นะสิ!” เขายักไหล่ทีหนึ่ง ก่อนเอากระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้ไอ้ก้อง เป็นข้อมูลประวัติของครอบครัว ทั้งนิสัยใจคอ และทำมาหากินอะไร มีละเอียดยิบ!

“ตกลงจะเอาไง เงื่อนไขวันนี้เท่านั้น! ถ้าเกินจากวันนี้บวกเพิ่มสามเท่า!?” เสือน้อยพูดไปกินไป ดูไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแต่อย่างใด 

ทางฝั่งก้องที่ดวงตาแดงก่ำก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี รู้สึกว่าตัวเองไปหาเรื่องผิดคน ถึงขนาดรายละเอียดที่มันให้มา มีครบหมดและดูท่าแล้ว จะดักทางตนเองไว้หมดแล้ว

ก้องนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับตกลงเงื่อนไข และขอตัวไปกดเงินสดในธนาคารมาและบอกให้เสือน้อยรออยู่ครู่หนึ่ง ทางด้านเสือน้อยก็ไม่ได้สนใจ เพราะเขากำลังสวาปามบรรดาขนมกล้วยทั้งหลายอยู่

ผ่านไปหลายสิบนาทีก้องก็เดินกลับเข้ามานั่งตรงหน้าเสือน้อย พร้อมเอาเงินสดเก้าแสนบาทมากองบนโต๊ะ

เสือน้อยก็พยักหน้ารับ “เข้าใจคิดดีนี่หว่า รู้อะไรมั้ยตอนแรก กูนึกว่ามึงจะโทรหาเพื่อน ๆ ให้มารุมกระทืบเสียอีก แหม่…พิมพ์ไปคำเดียวก็กลับใจเสียแล้ว!”

เขาหัวเราะชั่วร้าย “ในเมื่อพี่ก้องมึงอาฆาต กูก็ขอบวกเพิ่มอีกหนึ่งแสนบาทก็แล้วกันนะ โอนเข้าบัญชีกูมาเลย”

ก้องตอนที่ได้ยินว่าพิมพ์ไปคำเดียวก็กลับใจเสียแล้ว เขาถึงกับใบหน้าซีดเผือดรู้สึกว่าแย่แน่แล้ว ผลก็เป็นอย่างที่คาด โดนขู่ไปอีกรอบหนึ่งแต่คราวนี้เขายอมจ่ายจริง ๆ แถมโอนให้อย่างรวดเร็ว

“ในเมื่อมึงยอมอ่อนข้อให้กูขนาดนี้ กูก็จะปิดเรื่องนี้ให้ ส่วนหลังจากนี้อย่ามาเป็นศัตรูกับกูอีก ถ้ามึงคิดทำกูจะรู้!” เสือน้อยหยิบไอโฟนขึ้นมาเคาะที่หัวตัวเอง 

“ส่วนพวกข่าวลือในคณะประเดี๋ยวกูจะส่งพวกสายสืบ ให้ไปกระจายข่าวดี ๆ ให้เป็นของแถม พอใจมั้ย?”

อีกฝ่ายหางคิ้วกระตุก บ่นออกมาว่า “แล้วกูมีสิทธิ์เลือกได้ด้วยเหรอ!?” เขาจนใจจริง ๆ ตอนนี้เงินเกลี้ยงบัญชีแล้ว

……

พอกลับมาเรียนที่คาบวิชาถัดไปเสือน้อยก็ยิ้มแต้เดินเข้าห้อง เพื่อน ๆ เห็นดังนั้นก็รู้ว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร จึงคลายใจ และนั่งเรียนกันอย่างสบายใจ

ส่วนทางคณบดีก็นั่งหารืออยู่ว่าจะทำยังไงกับไอ้กิจกรรมรับน้องบ้าบอนี่ดี ทั้งกิจกรรมประกวดดาวเดือน โดยที่ไม่รู้ตัวเสือน้อยก็ได้จุดประกายความคิด…อยากจัดการปัญหาการรับน้องโง่ ๆ แบบนี้ออกไปจากคณะ

จนสุดท้ายอาจารย์มีมติเป็นเอกฉันท์ว่า “ก็ให้ไอ้เสือน้อยมันจัดการปัญหาไป!”

ตกเย็นตอนแรกเสือน้อยนึกว่าจะมีเวลาไปดูสวนกล้วยแล้ว แต่กลับโดนเรียกโทรเรียกไปพบคณบดีอีกรอบ

ชายหนุ่มก็โวยวายฉุนกึก “โอ๊ย…ก็ขยันเรียกกูจังเลยอาจารย์ จะให้กูไปทำมาหากินเสียหน่อยก็ไม่ได้ หมดกันแผนกู…เฮ้อ!”

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บ่นให้เพื่อน ๆ ในห้องฟัง

“เอาน่าเพื่อนไปจัดการให้พวกกูหน่อย พวกกูยังหวังพึ่งใบบุญมึงอยู่นะโว้ย!” เทพไทพูดยกย่อง จากนั้นบรรดาเพื่อน ๆ ก็มาพูดให้กำลังใจ…

พอมาถึงห้องประชุมเสือน้อยนั่งอยู่ที่เดิม “อาจารย์ครับ เรียกพบผมบ่อยเหลือเกิน จะให้ผมไปทำมาหากินบ้างไม่ได้หรือไร!?” เสือน้อยพูดประชดประชัน แดกดันทันที

“ใจเย็น ๆ ก่อนน่า ฟังอาจารย์ดูก่อน!?” คณบดีก็พูดขึ้นอย่างใจเย็น

“คืออย่างนี่นะ พวกอาจารย์เห็นว่าตัวของเธอมีแวว จึงอยากจะปลุกปั้นเสียหน่อย ให้ไปสั่งการกิจกรรมทั้งหมดเลย! ดีมั้ย?”

“หา!” เสือน้อยอุทานร้องเสียงหลง

“อาจารย์ครับ คนอื่นก็มีตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปใช้พวกเขาล่ะครับ แถมผมยังมีงานมีการต้องทำอีกนะ!”

อาจารย์แจ้พูดปลอบ “คณบดีเต๋อกับอาจารย์ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่า…เธอนั่นแหละเหมาะที่สุดแล้ว และนี่เป็นโอกาสดีนะ ที่เธอจะได้เปลี่ยนขนบธรรมเนียมประเพณีที่ไม่ดีออกไปจากคณะเรา หรือมหาลัยเรา”

เสือน้อยเริ่มครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสียอยู่เป็นนาที นิ้วของเขาเคาะโต๊ะไปมา ขณะที่ทุกคนกำลังรอคำตอบอยู่ ภายในใจเขาก็ค่อนข้างเห็นด้วยกับอาจารย์แจ้ กับอาจารย์เต๋อ

เพราะถ้าอยากเปลี่ยนแปลง อย่างแรกต้องมีอำนาจ คล้ายตอนงานกีฬาสีมัธยมที่เขาเปลี่ยนแปลงค่านิยมผิด ๆ ได้ จนส่งผลมาถึงตอนนี้ที่รุ่นน้อง แต่ละคนก็มีความสุขกันมากขึ้น

เสือน้อยคิดภายในใจต่อ “แต่ว่าอาจารย์จะให้เขาออกหน้าตอนนี้ รถไฟมันก็ชนกันพอดี ถ้าหากจะปฏิเสธมันก็ดูยังไง ๆ อยู่ เพราะต้องอยู่กับอาจารย์เจ้าเล่ห์พวกนี้ไปอีกนาน แถมเป็นคณบดีที่ออกหน้าด้วยตัวเองอีก”

สมองของเสือน้อยประมวลผลเร็วจี๋ หาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเขา นิ้วของเขาเคาะโต๊ะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะตบโต๊ะดัง “เปรี้ยง!” ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสออกมา

“ในเมื่ออาจารย์เต๋อกล้าขอ ตัวผมก็กล้าจัดการให้ แต่ว่าถ้าจะส่งนักรบลงสนามต่อสู้ มันก็ควรให้อาวุธติดไม่ติดมือสักนิดหน่อยถูกต้องมั้ยครับ เพราะขืนให้ไปสู้มือเปล่า ถ้าหากไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โตนะครับอาจารย์!?”

คณบดีเต๋อก็ครุ่นคิด “เป็นเหมือนที่ ‘รองแจ้’ พูดไว้ไม่มีผิดเลยแฮะ หมอนี่นี้มันเขี้ยวลากดินจริง ๆ เสียด้วย” 

ท่านคณบดีเต๋อ ก็ถามขึ้นหยั่งเชิงก่อน “แล้วเธออยากได้อะไรล่ะ?”

“เอ่อ…พอดีผมรู้มาว่าพวกเด็กทุนน่ะ เขาจะต้องตามกิจกรรมให้ครบชั่วโมงตามที่ทางมหาลัยได้กำหนดไว้ ดังนั้นผมอยากได้สิทธิ์ในการเซ็นอนุมัติชั่วโมง เพื่อที่จะได้ใช้เด็กทุนเป็นสื่อกลาง และสั่งงานช่วยเหลือ ไม่อย่างงั้นคงไม่มีใครอยากช่วยงานผมฟรี ๆ”

เขาคลี่ยิ้มจ้องมองคณบดี!

อาจารย์เต๋อนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพราะของแบบนี้มันต้องใช้ความไว้วางใจสูงมาก “ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าขอมา…เขาก็กล้าให้”

ใจถึงใจแบบลูกผู้ชาย จึงตบโต๊ะลั่น “ตกลงผมอนุญาต! เดี๋ยวอาจารย์จะเขียนหนังสือแจ้งกับท่านอธิการบดี และจะไปฝ่ายกิจการนักศึกษาด้วยตัวเอง!”

เสือน้อยพยักหน้า ดีใจเป็นอย่างมาก เขารู้มาว่า “ใบ ศนท.40 สำคัญกับพวกนักศึกษาทุนเป็นอย่างมาก!”

จึงยิ้มหรี่ตาพร้อมพูดขึ้นว่า “พอดี…ผมมีเงื่อนไขพิเศษ ซึ่งนำมาเสนออาจารย์ มันอาจกลายเป็นผลงาน ชิ้นโบแดง ของอาจารย์เลยก็ได้นะครับ อยากลองฟังดูสักหน่อยมั้ยครับ?”

ปล.นั่งหาข้อมูลเด็กทุนนานมาก ทำการบ้านไม่ใช่น้อยเลย!