ปลดแอกความเป็นไท!

ตอนที่ 202 ปลดแอกความเป็นไท!

หลังจากเสือน้อยได้ถือครองอำนาจไว้ในมือ…

ตัวเขาก็เตรียมเล่นงานไอ้พวกรุ่นพี่ที่ลากเขามาลงน้ำด้วย! แน่นอนว่ากิจกรรมของคณะ มันย่อมได้ชั่วโมงดีกว่าพวกวิ่งไปตามงานกองต่าง ๆ ที่รับทีละคนสองคน

พอวันที่ 10 ตอนเช้ามา ก็มีประกาศออกไปทั่วทั้งคณะฯ 

โดยมีทั้งติดประกาศ และบอกผ่านอาจารย์หากใครอยากจะทำชั่วโมงทุน ก็ให้ไปติดต่อกับ “นายเสือน้อย!”

ซึ่งเที่ยง ๆ เสือน้อยก็ประกาศให้ทุกคนในชั้นปีที่หนึ่งมาพบที่ลาน ตามคำสั่งของคณบดี ใครไม่มาเข้าร่วมวันนี้โดนเขม่นแน่

ดังนั้นวันนี้เสือน้อยจึงได้ให้พวกเจ้าหน้าที่ นักการภารโรงประจำตึก ไปลากเครื่องเสียงออกมา เพราะว่าขี้เกียจตะโกน มีของแล้วก็ต้องใช้ให้มันเป็นประโยชน์

นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งแทบทุกคนมากันพร้อมเพรียง เพราะว่าคนนัดเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการจัดการบรรดารุ่นพี่ทั้งหลาย จนทำให้อีกฝ่ายหงายเงิบไปหมด

บารมีของเขาในคณะจึงพุ่งทะยานทะลุเพดาน พอมีนัดจึงจำต้องมากันทุกคน หนึ่งนั้นมาเพื่ออยากเห็นหน้าค่าตาของตัวต้นเรื่องเสียหน่อย สองเพราะอยากจะรู้ว่าเจ้าตัวจะนัดมาทำอะไรบ้าง

ปีหนึ่งคณะบริหารทุกคนที่นั่งอยู่ ก็ชะเง้อมองเห็นชายหนุ่มรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เดินมาถึง… ด้านหน้า ซ้ายขวาเป็นเทพไทกับดำเกิง ที่เดินประกบข้าง

“เอาล่ะ ทุกคนวันนี้คงสงสัยมากสิว่าทำไมถึงต้องนัดมา? แน่นอนว่าตัวเราก็มีคำตอบให้ ก่อนจะเริ่มก็ต้องขอเช็กความพร้อมกันหน่อย”

เสือน้อยในฐานะอดีตประธานสีก็ต้องเรียนรู้มาบ้างเช่น วิธีที่ได้ผลที่สุดสำหรับเขาแล้วหนีไม่พ้นวิธีนี้…

“หากพวกเรากำลังสบายจงตบมือพลัน!” 

“ตึ้บ ๆ” เสียงตบมือตามจังหวะของเพื่อน ๆ ร่วมคณะก็ดังขึ้น ทุกคนก็ยินยอมที่จะทำตาม หลังจากนั้นเสือน้อยก็เริ่มบรรเลงร้องเพลงไปเรื่อย

เพื่อสร้างความคุ้นเคยและเป็นกันเอง ก่อนจะพูดหยอกล้อ และเข้าเรื่องเป็นการเป็นงาน

“เรามาพูดเรื่องสำคัญดีกว่า…ใครรู้สึกบ้างว่าไอ้พวกกิจกรรมรับน้องที่จัด ๆ กันอยู่เนี่ยมันปัญญาอ่อน ยกมือขึ้น!”

“พรึบ!” ทุกคนพร้อมใจกันยกมือแทบทุกคน

ก่อนเสือน้อยจะจัดการเดี่ยวไมค์โครโฟนต่อ โดยเลียนแบบพี่โน้ส อุดม 

“แม่งวันแรก ๆ ก็ดีอยู่เพราะละลายพฤติกรรม แต่ปรากฏว่าพอมีไอ้พวกบรรดาพี่ว้ากห่าเหวอะไรนี่เข้ามา ก็ทำให้บรรยากาศมันเสียไปหมด กฎระเบียบยิบย่อย ยิ่งกว่าเรียน รด. เสียอีก เชื่อไหมบางคนไปคลุกขี้ดินขี้โคลนมา แล้วผิวแพ้จน ผดผื่นขึ้น สิวขึ้น!”

เสือน้อยมองสายตาที่มุ่งมั่นของทุกคนในคณะ

“ไอ้ระบบห่วย ๆ แบบนี้มันก็สรรหาคิดกันมาได้เนอะ! เพื่อน ๆ หลายคนคงรู้แล้วว่า พวกมหาลัยรัฐฯ รับน้องกันแรมปี กฎห่าเหวอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด แต่ถ้าหากให้เลือกได้ใครมันอยากจะไปอยู่ในกฎปัญญาอ่อนแบบนั้น!”

ก่อนจะยืนระบายยิ้ม พร้อมพูดขึ้นว่า “ดังนั้นวันนี้พวกเราก็จะมาปลดแอกระบบเหล่านี้กัน!” เสือน้อยตะโกนขึ้นจากนั้นทุกคนก็ตบมือกันเกรียวกราว

“ปัญหาคือที่นัดมาในวันนี้ เราอยากจะส่งต่อของเน่าเสียแบบนี้ ไปให้รุ่นน้องที่เข้ามาในปีหน้าต่อมั้ย? นี่คือเหตุผลที่เรานัดทุกคนมาในวันนี้ อันที่จริงแค่จะปลดแอกระบบ พิมพ์ลงในเฟซบุ๊กก็ได้ แต่มันมีคำถามจุกอกอยู่ภายในใจของเราอยู่…”

เสือน้อยจงใจเว้นช่วงเพื่อดึงส่วนร่วมให้ผู้คนตัดสินใจ และเริ่มย่อยข้อมูล

“คำถามนั้นก็คือ เออใช่เรารอดแล้ว…แต่เพื่อน ๆ ร่วมมหาลัย ซึ่งเชื่อว่าหลายคนก็น่าจะมีเพื่อนเรียนคณะอื่นอยู่ เราจะทำยังไงถึงจะช่วยพวกเขาได้บ้าง?”

“แค่หนึ่งวันก็ทรมานจะแย่แล้ว นี่ยังต้องทนไปอีกหลายอาทิตย์กว่าจะจบ บางสาขาลากยาวเป็นเทอมก็มี! ดังนั้นวันนี้สิ่งแรกที่เราอยากจะทำก็คือช่วยเพื่อน ๆ ร่วมชะตากรรมให้หลุดพ้นจากขุมนรก…”

“วิธีการทำน่ะเหรอ อย่างแรกไม่ต้องทำอะไรมากเลย แค่ไปเดินตะลอน ๆ ทั่วทั้งมหาลัยไปนั่งดูคนอื่นรับน้องเพื่ออะไรน่ะเหรอ ก็เพื่อจะให้ทุกคนได้เห็นภาพไงว่า…เฮ้ย ไอ้พวกคณะบริหารแม่งสบายว่ะ ไม่เห็นจะมีรับน้องปัญญาอ่อนนี่เลย…” 

“พอหลายคนทนไม่ไหวก็พากันรวมตัวกันแข็งเมือง แบบที่พวกเราทำเองนั่นแหละ ซึ่งมันจะส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่…”

“ส่วนอย่างที่สองทุกคนคงมีเฟซบุ๊กอยู่แล้ว ทีนี้เราจะใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด จะให้คนทำภาพและแชร์ขึ้นเฟซบุ๊ก ทั้งการสัมภาษณ์ และบอกกล่าวว่า ระบบ SOTUS มันห่วยยังไงไม่พอใจตรงไหน แค่นี้ก็ช่วยเพื่อน ๆ ได้มากแล้ว…”

“อย่างที่สาม ทำให้ทุกคนเห็นว่าไอ้กิจกรรมรับน้องเนี่ย มันก็แค่กิจกรรมระบายอารมณ์ของรุ่นพี่ที่เข้ามาก่อน ทุกคนคงเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแล้ว…”

“รุ่นกูโดนเยอะกว่านี้อีก ไอ้พวกที่มักชอบพูดแบบนี้ มันก็ยอมรับกลาย ๆ ว่า โดนกระทำมาจึงเอามาระบายลงกับรุ่นน้อง…ถูกหรือไม่ถูก!?”

เสือน้อยยื่นไมค์ไปให้เพื่อน ๆ ทุกคนต่างก็ให้ความร่วมมือตะโกนตอบกลับ

“อย่างที่สี่ ตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่า เราเสือน้อย มีสิทธิ์ในการอนุมัติชั่วโมงกิจกรรมของนักศึกษาทุน ดังนั้นท่านใดที่ประสงค์จะเก็บชั่วโมงทุน ก็นำ ใบ ศนท.40 มาด้วย เพราะสุดท้ายเราก็มีจัดกิจกรรมประกวดดาวเดือน ขึ้นสแตนด์ แน่นอนว่าเอาความสมัครใจ เน้นเข้าร่วม เน้นสนุกไม่เน้นชนะ ทราบ!”

“ทราบ!” ท่วงท่าอันน่าเกรงขามของชายหนุ่ม ทำให้ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียง

“อย่างที่ห้า เราจะเริ่มสร้างกิจกรรมที่ดีกว่าและสนุกกว่าขึ้นมา และแอนตี้ระบบรับน้องแบบเก่าทั้งหมด ดังนั้นพวกเราจะต้องค่อย ๆ ช่วยกันสร้างขึ้นมาใหม่ จนมันเกิดเป็นอัตลักษณ์ เอกลักษณ์ของมหาลัยเรา ไม่ใช่ว่าไปดูมหาลัยอื่นมาแล้วดันไปทำตาม” 

เสือน้อยทำท่ากวนโอ๊ย “นี่ดูสิมหาลัยนั้นมีแบบนี้ด้วย เอาอย่างมันเถอะ!” เขาดัดเสียง ทำให้เพื่อน ๆ ในคณะหัวเราะ

พอเห็นทุกคนหัวเราะ เสือน้อยก็ปล่อยเลยตามเลย

“ดังนั้นเราต้องสร้างมันขึ้นมา และให้คนอื่นมาทำตามเราสิถึงจะถูก ถ้ามัวแต่ไปเดินตามตูดชาวบ้านคงเจริญล่ะ แล้วมหาลัยเรามันก็แทบไม่ต่างจากพวกนั้นเลยนี่หว่า ที่ทุกคนเข้ามาเรียนที่นี่ส่วนหนึ่งเพราะกิจกรรมรับน้องมันไม่บังคับ และไม่โหดเท่ามหาลัยรัฐฯ ถูกหรือไม่ถูก!?” 

เสือน้อยยื่นไมค์ไปอีกรอบ แน่นอนว่าเสียงที่พูดออกมาพร้อมเพรียงกันย่อมเป็น “ถูก!” 

ก่อนทุกคนจะตบมือชอบใจ รู้สึกว่าได้คนที่เข้าใจหัวจิตหัวใจของคนอื่น

“ธรรมชาติของมนุษย์ไม่มีใครชอบที่จะถูกกดขี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนไทด้วยแล้ว ที่แปลว่าอิสระ พวกระบบการใช้จิตวิทยาหมู่แบบทหารหรือ กฎหมู่ที่นำมาใช้อย่างไม่ถูกวิธีย่อมสร้างปัญหาไม่รู้จักจบสิ้น”

“…ที่ทหารใช้ระบบนั้นเพื่ออะไร? ก็เพราะต้องการความพร้อมเพรียงกันในหมู่คณะ เวลาออกไปรบ ดักโจมตี ซุ่มโจมตี ถ้ามีใครทำผิดพลาด แม้แต่คนเดียว มันก็จะกลายเป็นอันตรายใหญ่หลวง จนอาจถึงขั้นเป็นตาย…”

“…ซึ่งใครที่ผ่านการเรียน รด. มาแล้ว ย่อมจะรู้ดีว่ายุทธวิธีสำคัญเพียงใด และกลยุทธ์สำคัญแค่ไหน…”

“…มาถึงอย่างที่หก พวกบรรดารุ่นพี่มักจะอ้างว่า มหาลัยอื่นทำได้ แถมทนได้นานกว่านี้อีก และทำไมมหาลัยเราจะทำไม่ได้ คือไอ้ตัวอย่างดี ๆ เนี่ยเราก็นำมันมาและปรับใช้ อันไหนที่ไม่ดีจะเอามาทำไม สมมติว่าถ้ามหาลัยอื่น กินขี้เราต้องกินขี้ตามมันมั้ย? เลียนแบบมาผิด ๆ แล้วเอามาใช้ผิด ๆ …”

“…ดังนั้นจากนี้ไป ทุกคนที่คณะบริหารอยู่สบาย และจากนี้ไปใครอยากจะเข้าร่วมกลุ่มเฟซบุ๊กของคณะ ที่ตั้งขึ้นโดยเราไอ้เสือน้อยเอง ตอนเย็น ๆ ก็กดเข้ากลุ่มมานะ เผื่อว่ามีอะไรจะได้บอกกล่าวกัน! …”

“…ตอนนี้วันนี้คำขอเดียวของไอ้เสือน้อยที่ต่อสู้เพื่อทุกคนเลยก็คือ ให้ช่วยพากันไปกระจายข่าวให้ทั่วมหาลัยไปเลย…ทราบ!”

คราวนี้เสียงดังกระหึ่ม “ทราบ!” 

จากนั้นเองเสือน้อยก็ประกาศแยกย้ายสลายตัว

ทางพวกที่เป็นนักศึกษาทุน 100% และทุน 50% ก็เข้ามาพูดกับเสือน้อยว่ามีให้ช่วยอะไรบ้าง หรือพวกเขาต้องทำอะไรบ้าง เสือน้อยก็บอกว่ารอดูพรุ่งนี้ค่อยตัดสินใจ

ส่วนตัวเขาที่ตอนนี้นั่งกระดิกเท้า เฝ้ารอผลกระทบที่กำลังจะตามมา ส่วนพวกโปสเตอร์ก็ให้พวกเรียน บริหารฯ คอม ไปช่วยกันออกแบบมาเพื่อจะแพร่กระจายในคืนนี้!

เทพไทกับดำเกิง ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเพื่อน รู้สึกทึ่งในการเป็นผู้นำของตัวเสือน้อยเอง! จากนั้นเขาก็ถามว่า “คนจะทำตามที่เองบอกเหรอวะ…ไอ้เสือน้อย!”

“แน่นอนว่ามีทั้งคนทำและไม่ทำ แต่ส่วนใหญ่จะทำเพราะที่กูพูดไปมันตรงจุดไงเพื่อน มันจี้ใจดำพวกมึงมั้ยล่ะ? พอคนได้ถือครองอิสระของตัวเองก็ย่อมโอ้อวดเป็นธรรมดา…” 

“…เหมือนพวกผู้หญิงที่มีกระเป๋าหรู ๆ เขาสะพายไปเพื่ออะไรล่ะ? อยากให้มันทนทานเหรอนั้นก็มีส่วน แต่ทว่าส่วนใหญ่แล้วต้องการแค่อวดกัน นี่มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์!”

เสือน้อยมองเพื่อน “อีกอย่างมึงสองคนน่ะ…ไปกระจายข่าวให้ทั่วกลุ่มคนอีสาน กับกลุ่มคนใต้เลยให้เริ่มปฏิบัติการแข็งเมือง ถ้าทำไม่ดีนะวันหลังมีอะไรกูไม่ช่วยนะบอกก่อน” 

“โถ่! เรื่องแค่นี้เดี๋ยวไปจัดการให้เลย” ทั้งสองพูดคล้าย ๆ กัน

ผ่านไปวันเดียวความอลหม่านก็เกิดไปทั่วทุกคณะในมหาลัย พอทุกคนได้ทราบข่าวมาว่าทางด้านคณะบริหารไม่มีการรับน้อง ห้ามรับน้องอย่างเด็ดขาด

แต่ละคนเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ภายในมหาลัย หลายคนก็ต่างพากันอิจฉา บางคนไปนั่งรอ เพื่อน ๆ จากโรงเรียนเก่าอยู่นานสองนาน 

“จนเพื่อนคนนั้นรู้สึกจะบ้าตาย…กูทำอะไรอยู่เนี่ย!”