ดวงตาของพายุ

ตอนที่ 203 ดวงตาของพายุ

พอมาถึงวันที่ 11

ยอดแชร์ของเฟซบุ๊กในกลุ่มของเสือน้อย ก็ได้แพร่กระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง โดยโพสต์ว่า “มาเรียนเอกชน เพราะหนีรับน้อง” หรือไม่ก็โพสต์ “ไม่เอารับน้องโว้ย!” แล้วแต่จะแชร์กัน ลงท้ายเล็ก ๆ ว่าคณะบริหารธุรกิจ

วันนี้เสือน้อยก็นัดประชุมปี 2 - 4 โดยพวกปีหนึ่งแอบมองอยู่ไกล ๆ เสือน้อยก็เริ่มจัดการเทศนาไปชุดใหญ่

ส่วนทางด้านของนักศึกษาทุนตอนนี้ก็จำเป็นต้องพึ่งพาไอ้หมอนี่ แล้วก็จำเป็นต้องนอบน้อมเป็นอย่างมาก เขาได้แบ่งหมวดหมู่ให้พวกรุ่นพี่ที่จะทำชั่วโมงทุนไปทำกัน นั่นก็คือประกวดดาวเดือน ประกวดสแตนด์ ใครที่อยากจะร่วมงานกันก็มา ไม่บังคับ

แต่ยังไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ว่า น่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกหนึ่งเทอม กิจกรรมคณะทั้งหมดต้องอยู่ในการอนุมัติของเขาเท่านั้น และเก็บชั่วโมงทุนก็ด้วย ถ้าจะไปตามล่าสำนักงานต่าง ๆ ในมหาลัยก็ไม่ว่ากัน แต่ไม่รู้เขาจะประกาศตอนไหน เก็บได้ก็ต้องรีบเก็บไว้ก่อน

วันนี้หลายคนเริ่มพากันโดดเรียนไม่เข้าร่วมกิจกรรมรับน้องแล้ว

เกิดเป็นกระแสลุกลามไปทั่วมหาลัย โดยคนทั้งหลายไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกลากเข้าสู่ ‘ดวงตาของพายุ’ ซึ่งผู้บงการอยู่เบื้องหลังก็คือเสือน้อย 

มันก่อตัวคล้ายดั่งพายุงวงช้างที่ หมุนวนด้วยพลังทำลายล้างอันบ้าคลั่ง!

……

พอตกหัวค่ำก็ประกาศรับสมัครดาวเดือนลงในเฟซบุ๊ก โดยเอาผลประโยชน์จากมหาลัยมาล่อ แถมยังบอกอีกว่ามีโอกาสได้เข้าวงการบันเทิงด้วยใครจะไปรู้? เพราะที่นี่ดาราเรียนเยอะ รุ่นพี่ดาราทั้งหลายก็มาร่วมงานประกวดดาวเดือนด้วย

ดังนั้นพอประกาศออกไปผู้สมัครก็ล้นหลาม เสือน้อยก็ได้ส่งต่อให้พวกรุ่นพี่ที่อยากจะทำหน้าที่นี้ใจจะขาดจัดการต่อ อีกทั้งประกาศรับสมัครคนขึ้นสแตนด์ก็ได้ครบจำนวนแล้วด้วย ฝ่ายหลังตั้งใจมาสมัครกันเอง

พอถึงวันที่ 13 ซึ่งเป็นวันเสาร์

เสือน้อยก็จัดการเรียกฝ่ายประชาสัมพันธ์ของมหาลัยมาคุยกันที่คณะ โดยผ่านคณบดีและก็รวมไปถึงอาจารย์ทั้งหลาย โดยที่เสือน้อยบอกว่า “เขาต้องการให้ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ช่วยนำเสนอในประเด็นเหล่านี้หน่อย”

“ผมทราบมาว่า มหาลัยเรายังเปิดรับนักศึกษาอยู่ และความจริงแล้วพวกเพื่อน ๆ ที่เบื่อหน่ายกับการรับน้องของมหาลัยรัฐฯ ก็เตรียมหาที่เรียนใหม่ ฯลฯ”

ชายหนุ่มสาธยายยาวเหยียด 

“ดังนั้นจึงใคร่ขอความร่วมมือกับทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ ให้ได้ทำโฆษณาสัมภาษณ์ว่าเรียนที่นี่ดียังไง ไม่มีการกดขี่ข่มเหง ทำให้นักศึกษาหลาย ๆ คนที่กำลังลังเลย้ายมาเรียนที่นี่ให้ได้!”

จากนั้นเสือน้อยก็เล่าให้ฟังคร่าว ๆ ว่าควรไปทางไหนต่อ ทางด้านคณาจารย์ที่นั่งอยู่ก็ช่วยเสนอความเห็น เพราะแต่ละคนก็สอนการตลาด ฯลฯ กันทั้งนั้น แถมยังได้ผลงานกันด้วยคนที่กำลังสอนอยู่ในห้องนี้

เสือน้อยเสนอภารกิจตามติดชีวิตหนึ่งวันของเด็กคณะบริหาร สร้างภาพจำให้มหาลัยอื่น โดยเริ่มจากวันจันทร์นี้ แต่ระหว่างนี้ก็กระจายข่าวย่อม ๆ ออกไปก่อน

พอฝ่ายประชาสัมพันธ์รู้ว่า มีโอกาสทำผลงานมีหรือจะไม่กระโจนเข้าตะครุบเหยื่อไว้ จึงเริ่มดำเนินการทันที กล้องพร้อมนักแสดงพร้อม!

พร้อมกันนั้นเสือน้อยก็โพสต์ลงกลุ่มเฟซบุ๊กบอกว่า ต้องการความร่วมมือให้ทุกคนทำแบบนี้ เพื่อกดดันให้มหาลัยออกคำสั่งเข้มงวดลงไปยังรุ่นพี่ ห้ามจัดกิจกรรมรับน้อง ในวันจันทร์ที่จะถึง

ที่เขาทำเช่นนี้ เพราะพอสื่อนำเสนอข่าวออกไป มันก็จะกลายเป็นการบีบอาจารย์ให้ช่วยลงมาดูแลนักศึกษาทางอ้อม และมันก็จะเข้าตามแผนการ ที่เขาต้องการคือเลิกระบบห่วย ๆ นี่ทิ้งไปเสียที

ส่วนพวกบรรดาเพื่อน ๆ ก็เริ่มกระจายข่าวออกไปทั้งปากต่อปาก และในสื่อสังคมอย่างเฟซบุ๊ก ซึ่งเป็นกระบอกเสียงชั้นเยี่ยม

ผู้แข็งเมืองก็เริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะวันเสาร์-อาทิตย์ ก็ยังไม่หยุดรับน้องกันแต่อย่างใด

จนกระทั่งวันที่ 14 ซึ่งเป็นวันอาทิตย์

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ต้องมาปรึกษาอีก เพราะว่าพอข่าวออกไปผ่านทางเฟซบุ๊ก และทางสำนักข่าวหลายช่องก็เอาไปรายงานกันจนเป็นเรื่องใหญ่โต ยอดรับสมัครนักศึกษาของมหาลัยก็พุ่งขึ้น เพราะหลายคนกำลังมองหามหาลัยแบบนี้อยู่!

เสือน้อยที่นอนเลี้ยงควายอยู่ก็ปวดกบาล

จึงพูดคุยกันผ่านทางโทรศัพท์ “อาจารย์วันอาทิตย์ก็ไม่ให้ผมหยุดหน่อยรึ!?”

คณบดีเต๋อพูดว่า “เฮ้ย! เอาน่าช่วย ๆ กันทำมาหากินหน่อย เอาไงต่อไปดีล่ะ?” 

“ให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ทำรูปเสียดสี เช่นอยากให้คนไหว้นัก ทำไมไม่บวชโกนหัวเข้ามาเลยล่ะ ทุกคนก็จะได้ไหว้กันหมด อาจารย์ก็จะไหว้ด้วย ทำออกมาดี ๆ นะประเดี๋ยวกระแสจะตีกลับ!”

“ดังนั้นผมถึงบอกไง วันจันทร์จะต้องจัดการตามติดชีวิตนักศึกษา เพื่อสื่อให้คนอื่นเห็นว่ามหาลัยของเรา เป็นเช่นนี้จริง ๆ จากนั้นก็คิดพวก คำติดปาก เช่น เรียนที่นี่แล้วสบายใจ หรือว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก อะไรแบบนี้…” 

“เน้นพวกที่กำลังคิดจะย้ายมหาลัยและมีเงินประมาณนี้ครับอาจารย์ นี่มีอะไรอีกมั้ยผมเลี้ยงควายอยู่!” เสือน้อยบ่นอุบ

คณบดียิ้ม “เออ ๆ ไม่มีอะไรแล้วตามสบายเถอะพ่อ!”

จากนั้นก็ปรึกษาหารือกันเป็นการใหญ่ เพราะของแบบนี้มันต้องช่วยกัน ผลงานของพวกเขาก็ถูกประเมิน จากฝ่ายประเมินอีกที!

จนถึงมาวันที่ 15

ทางเสือน้อยก็ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งมหาลัย คอยกำกับดูแลสั่งการพวกฝ่ายประชาสัมพันธ์ ดีที่วันนี้เขาขี่มอเตอร์ไซค์มา

ตอนนี้ยิ่งใช้งานเขามากเท่าไหร่ พวกอาจารย์และฝ่ายอื่น ๆ ยิ่งติดหนี้น้ำใจเขามากขึ้นเท่านั้น เพราะเขาเกริ่นไว้ก่อนแล้ว ถ้าพอถึงเวลาขอความช่วยเหลือไม่ช่วยกันล่ะมีเรื่องแน่!

วันนี้เริ่มซ้อมสแตนด์แล้ว โดยพวกรุ่นพี่ทั้งหลายกับเพื่อน ๆ ร่วมไม้ร่วมมือกันทำออกมา แน่นอนว่าเสือน้อยมานั่งดูด้วยจึงเน้นความพร้อมเพรียง ไม่เน้นแข่งกับใครแข่งกับตัวเองก็พอ แถมต้องสนุกด้วย นี่คือโจทย์ที่มอบให้

ในวันที่ 16 ตัวเลขมันก็บ่งบอกทุกสิ่งแล้ว 

เพราะยอดสมัครในตอนนี้ท่วมทะลัก เพราะมหาวิทยาลัยในประเทศไทยมีเกือบร้อยแห่ง และคนที่มันเอือมระอากับระบบห่วย ๆ มีมากมายนัก ส่วนคนที่มีฐานะก็ย่อมมีไม่น้อยเช่นกัน รวมเข้ากับข่าวที่เสนอออกไป

และในวันนี้เองทางมหาวิทยาลัยจึงมีหนังสือลงคำสั่งเด็ดขาด! ห้ามจัดกิจกรรมรับน้อง โดยใช้โมเดลของคณะบริหารธุรกิจ ให้นักศึกษาทุนทำหรืออาศัยความสมัครใจ

เสือน้อยต้องเข้าไปประชุมกับพวกอาจารย์ทั้งหลายอีกครั้ง ซึ่งในตอนนี้ทุกคนก็กำลังยิ้มแต้พูดจากันระรื่นหูอยู่ เพราะผลงานเข้าตากรรมการ 

พอชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งที่ประจำของตัวเองก่อนพูดว่า “เป็นยังไงบ้างครับ…อาจารย์ตัวเลขที่เราคุยกันไว้ถึงเป้าไหม?”

“เกินกว่าที่คาด! พ่อแม่พาลูกหลานมาสมัครเรียนกันล้นหลามเลยตอนนี้ ทั้งจ่ายเงินให้ลงทะเบียนเรียบร้อยแล้ว และก็กำลังหาที่อยู่หอพักกันตรึม แถมยังมีมาอีกเยอะเลย มหาลัยจึงจำเป็นต้องเลื่อนกำหนดการปิดรับสมัครไปถึงกลางเดือนกรกฎาคม” คณบดีคลี่ยิ้ม

“อย่างนี้ผมก็ได้รางวัลชิ้นเล็ก ๆ ที่ผมขอไว้แล้วสิครับ…อาจารย์!?” เสือน้อยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“แน่นอนทุนการศึกษา 100% ไม่มีเงื่อนไขไม่ต้องทำชั่วโมง เป็นแบบมหาลัยออกจ่ายให้เองเลย!” คณบดีพยักหน้ารับ เขายังได้รับการชมเชยจากอธิการบดีด้วย เพื่อนผู้บริหารคณะอื่น ๆ ก็มาสอบถามขอคำแนะนำไม่ใช่น้อย 

ก่อนจะยื่นซองขาว ซึ่งเป็นค่าเทอมที่เสือน้อยจ่ายไปในเทอมนี้!

จากนั้นอาจารย์ก็ชมอยู่หลายคำก่อนที่เขาจะขอตัวจากไป เพราะที่เหลือก็ไม่มีอะไรมากแล้ว เหลือแต่กิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งเสือน้อยก็วางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว

ผลพลอยได้ที่มาถึงเสือน้อยก็คือ ทุกคนมีความสุขเด็กนักศึกษาปีหนึ่งทุกคน…ปลดโซ่ตรวนกลายเป็นไท เต็มตัวแต่ละคนก็ยิ้มหน้าชื่นตาบาน ชายหนุ่มเดินยิ้มมองเห็นคนอื่นที่กำลังมีความสุข ตัวเขาเองพลอยยินดีปรีดาไปด้วย

จากบรรยากาศที่เคร่งขรึม กลับกลายเป็นทุกคนต่างมีความสุข และทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป นักศึกษาทั้งเก่าและพึ่งเข้ามาใหม่ หลายคนที่ทนทุกข์ทรมาน จากระบบรับน้อง SOTUS ก็รู้สึกมีความสุขมีอิสรเสรี อีกอย่างในอีกไม่กี่วันก็จะถึงวัน Freshy Night แล้ว

……

พริบตาเดียวก็มาถึงกิจกรรมอันแสนสนุกของเหล่า Freshy แล้ว! ที่ในปีนี้มหาลัยเล่นจัดหนักจัดเต็ม ในงานมีการประกวด ดาว – เดือน ซึ่งแจกรางวัลกันไม่ใช่น้อย และการโชว์ตัวของบรรดา รุ่นพี่ศิลปิน ซึ่งเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยรังสิต

แถมจัดเต็มด้วยมินิคอนเสิร์ตของ Big Ass และ Body Slam ตลอด 2 ชั่วโมงเต็ม เรียกได้ว่าตั้งแต่หกโมงเย็นถึงเที่ยงคืนก็สนุกสุดเหวี่ยงกันเต็มที่ไปเลย มองดูคล้ายวันปล่อยผีอย่างไงอย่างนั้น

ส่วนเสือน้อยที่ยืนอยู่หน้างานพร้อมเทพไทกับดำเกิง เจ้าสองคนนี้มันกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้าเป็นอย่างมาก นี่ถ้าเขาไม่ดึงรั้งมันไว้คงกลายเป็นหมาโซ่ขาด วิ่งเข้าใส่เป้าหมายเป็นแน่!