หาเมียให้มันสักคนสิ!

【 ภาคที่ 5 (จบ) 】
“เสือหมอบ”

บทเพลงที่ใช้ปิดนิยายเรื่องนี้ ก็คือ ‘เพลงใช่เธอจริงๆ’ ของวงอัสนี-วสันต์ ซึ่งใช้ประกอบภาพยนตร์ ‘เรื่องเราสองสามคน’ 

และก็ยังมีเสริมมาอีก ‘สองบทเพลง’ ในตอนจบแต่ละแบบ แต่จะเป็นเพลงอะไรนั้นก็ต้องลองอ่านดูครับ

♪ 
บอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกดีใจสักเท่าไหร่
มากแค่ไหนก็ไม่รู้ คนคนเดียวที่ฉันเฝ้ารอ
กลับมาเห็นเขาอยู่ข้างข้างฉัน ใช่เธอจริงๆ
♪

ตอนที่ 251 หาเมียให้มันสักคนสิ!

ความคิดของเสือน้อยพรั่งพรู หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย

ปัญหาหลักของผลิตผลเลยก็คือ มันเก็บอยู่ได้ไม่นาน มีแต่ต้องผ่านการแปรรูป ถึงจะทำให้ยืดอายุการกินออกไปได้…

ทว่าในส่วนเทคโนโลยีนี้ กลับมาชดเชยข้อบกพร่องของสิ่งที่เขากำลังคิด…

ลูกหมีก็ขันอาสาช่วยดูเรื่องนี้ เพราะเทอมสองเธอดูเหมือนจะมีวิชา ‘การแปรรูปอาหารอุตสาหกรรม’ จะได้เอามาประยุกต์ใช้กับเรื่องนี้ด้วย

ตัวเธอเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ถ้าเกิดทำการแปรรูปดี ๆ คงมีเงินทองไหลมาเทมาแน่ ๆ

ส่วนตัวเสือน้อยก็เรียน ‘การวิเคราะห์ธุรกิจเชิงคุณภาพ’ , ‘บัญชี’ , ‘กฎหมายธุรกิจ’ ตามแบบอย่างที่สาขาการจัดการควรจะได้เรียน…

หลังจากวันนั้นมา เสือน้อยก็หาคนมาช่วยติดต่อประสานงานกับบริษัทแห่งนี้ อีกทั้งยังไปดูบริษัทอื่น ๆ ด้วยว่ามีเครื่องแบบนี้ในราคาที่ถูกกว่าและมันดีกว่ามั้ย?

เพราะถ้าจะทำเป็นอุตสาหกรรมมันต้องไม่ใช่เครื่องเล็กเท่าจิ๋มมด

เขาวางแผนจะเจาะกลุ่มเป้าหมายคนรักสุขภาพ กล้วยเป็นหนึ่งในผลไม้ที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับคนออกกำลังกาย และดูแลสุขภาพ 

เสือน้อยจึงเตรียมการวางขายไปที่ฟิตเนสทุกสาขา เขาอยากจะให้ลุงสินแกสร้างโรงงานให้เสร็จเร็ว ๆ ใจแทบจะขาด

ดังนั้นเสือน้อยจึงเรียกลุงสินกับลุงกอหญ้า รวมไปถึงผู้บริหารบริษัทมาพูดคุย…

……

ณ ห้องเทพชุมนุม 

ผู้บริหารใหญ่ ๆ นั่งเรียงรายตามลำดับไหล่ จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาพร้อมเสื้อคลุมกลุ่มเสือขาวที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ใครมองก็จำได้แม่น

“ทุกคนครับ วันนี้ผมจำเป็นต้องพูดจริง ๆ ว่าเวลาก่อสร้างตามกำหนดการเดิม มันก็พออยู่ ทว่าผมจะเปิดโรงงานใหม่อีกแล้ว!” 

คณะผู้บริหารนำทีมโดยลุงสินกับลุงกอหญ้าก็ตาแทบถลนออกจากเบ้า

ชายวัยสี่สิบกว่าปีชื่อต้อม เป็นวิศวกรออกแบบพูดขึ้นว่า “นายน้อยคนงานมันไม่พอแล้วจริง ๆ นะครับ”

เต๋าหนึ่งในวิศวกรพูดขึ้น “หรือนายน้อยต้องการให้เพิ่มคน?” เขาลองเดาใจ

เสือน้อยคลี่ยิ้มพยักหน้า “รับมาเพิ่มหน่อยได้มั้ย เพราะไหนจะห้าง ไหนจะโรงงานใหม่อีก เวลาก็เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้นเลย แต่ถ้าไม่ไหวก็จ้างบริษัทอื่นมาเสริม ถ้ารับคนมาเยอะ แล้วไม่มีงานในอนาคตก็จะกลายเป็นลอยแพดื้อ ๆ”

พูดคุยถกเถียงกันไปมา จนสุดท้ายลุงกอหญ้าก็บอกว่าต้องเพิ่มคน เพราะว่ารถที่วิ่งเข้าออกแถวนี้ได้จัดคิวไว้แล้วจะแทรกหรืออะไรก็ต้องค่อย ๆ เพิ่มไป

แต่ละคนก็ปวดหัวแทนนายตัวเองจะขยันคิดงานหางานไปไหนเนี่ย!

ลุงสินตั้งแต่ได้ยินก็หนวดกระตุก “ไม่จบไม่สิ้นสักที สร้างเสร็จอีกที่…มันก็มาอีกที่ แถมมาเร็วด้วย” 

ซึ่งนี่เขายังต้องเตรียมขยายงาน ไปสร้างที่ดินของเสือน้อยที่ช้อนซื้อมา และก็ได้กำหนดจุดยุทธศาสตร์เป็นร้านระฆังทอง ป้ายโฆษณาอื่น ๆ อีกมากมาย

เขาบ่นพึมพำในใจ “ช่างคิดเสียจริงนะพ่อ!”

โดยเฉพาะห้างขนาดใหญ่นั่นต่อให้เป็นพวกเขา และทีมวิศวกรก็เหนื่อยใช่เล่น เพราะไอ้ถิ่นเพื่อนรัก มันเล่นออกแบบมาเสียอย่างดี

วิศวกรต้องคำนวณออกแบบโครงสร้างวัสดุ ฯลฯ ได้ฟังมาแว่ว ๆ ว่ายังไม่จบมันจะสร้างอย่างอื่นอีก!

สินแทบจะเหนื่อยตายวิ่งตรวจงานทั้งวัน โชคดีที่หลังบ้านมี ‘กอหญ้า’ ช่วยดูแลบริหาร ช่วยรับสมัครงาน

ตกเย็นวันนั้นลุงสินก็เข้าไปบ่นกับพ่อผันแม่ชบา “โอ๊ย…เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ลูกพวกเอ็งมันไม่เหนื่อยบ้างหรือไง!?” สินบ่นไปกินข้าวไป

“มันสนุกของมันก็ปล่อยมันทำไปเถอะน่า…ห้ามไม่อยู่” แม่ชบาส่ายหน้าและพูดขึ้น

พ่อผันเสริม “เอาน่า...เงินทั้งนั้นนะโว้ย นี่มันไปซื้อเครื่องอะไรมาลองอีกแล้วก็ไม่รู้เนี่ย?”

เขาลูบคางครุ่นคิด ก่อนบอกเพื่อนว่า “ดูเหมือนจะมีอีกที่ มันวางแผนไว้แล้ว แถมให้ข้าลงไปดูอีกน่าจะใหญ่ไม่ใช่น้อยเลยคราวนี้”

“เออ…บอกมันพักผ่อนบ้างนะ!” ลุงสินครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

ก่อนเสนอขึ้น “เออ…ว่าแต่ ทำไมไม่หาเมียให้มันสักคนล่ะ จะได้ให้มีเวลาให้มันหยุดคิดสร้างเรื่องเสียหน่อย!”

ลุงสินพูดสัพยอก อันที่จริงมันเป็นความท้าทาย และเงินทองเขาทั้งนั้น มีหรือที่จะอยากหยุด?

พ่อผันยิ้มหัวเราะร่ามีลูกชายดีก็แบบนี้ จึงได้พูดจาปราศรัยถามไถ่เรื่องโน่นนี่นั่นต่อไป

แต่ทว่าแม่ชบากลับแววตาเปล่งประกาย มันดูเหมือนเป็นการจุดประกายความคิดอะไรบางอย่างในตัวของเธอขึ้นมา!

……

หลังจากที่ปิดเทอมได้ไม่นาน… 

ใบหม่อนซึ่งถูกประดับดาวหักหน้าเสียจนไม่เหลือชิ้นดี ดังนั้นเธอจึงโทรไประบายเรื่องนี้ให้กับแม่ใบเตยฟัง พร้อมทั้งร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายเป็นการใหญ่

เพราะปกติแล้วตัวเธอเองแทบไม่แพ้ใครในเรื่องนี้…เว้นก็แต่ยัยประดับดาว!

แม่ใบเตยก็อยากบินลงมาปลอบใจลูกสาว แต่เป็นเพราะติดงานและมีภารกิจมากมาย ที่ต้องคอยจัดการ 

ใจจริงเธอเองก็อยากจะลงมาตั้งแต่เห็นลูกสาวเกิดเรื่อง แต่ว่าพอเห็นหลานชายทั้งสองของลุงเพิ่มกับป้าทับทิม จัดการอย่างง่ายดายก็ใคร่ชื่นใจ

ช่วงนี้เธอจึงหมั่นไปสืบข่าวจากสองผู้เฒ่าอยู่บ่อย ๆ เกี่ยวกับหลานชายที่มีชื่อว่าเสือน้อย เพราะว่าดูเหมือนยัยลูกสาวตัวแสบจะหลงรักชายหนุ่มเข้าเสียแล้วจริง ๆ

สองผู้เฒ่าก็เล่าเรื่องของเสือน้อยให้ฟังคร่าว ๆ ว่า “เป็นพวกขยันทำมาหากิน นิสัยดี มีความคิดกว้างไกล ตั้งแต่เด็ก ๆ ก็เริ่มต้นจากขายของกับแม่ จนโตมาก็มีกิจการใหญ่โต แถมเปิดโรงเรียนกวดวิชาด้วย”

ใบเตยก็คลี่ยิ้มพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่าสองผู้เฒ่าพูดจาน่าเชื่อถือมาก

ปู่เพิ่มกับย่าทับทิม ได้ตอบตามความเป็นจริง แต่ว่าก็ไม่ได้ลงลึกไปในรายละเอียด หลังจากกลับบ้านคราวก่อน ตอนที่น้ำท่วม ก็ได้รู้อีกแง่มุมหนึ่งของหลานชาย ผสานกับคำเตือนจากลูกชาย และลูกสะใภ้ ที่กล่าวเตือนมาโดยตลอด

ว่าเจ้าเสือน้อยมันไม่ชอบไปคุยโวโอ้อวดกับใครทั้งสิ้น ดังนั้นทั้งสองจึงพยายามพูดเท่าที่พูดได้ ขืนบอกมากไปประเดี๋ยวเจ้าเสือน้อยจะมีอคติเอา

ดังนั้นเมื่อเห็นแม่ใบเตยบินลงมาถึง ทางใบหม่อนก็วิ่งไปรับที่สนามบินเลย

พอเจอแม่ก็กระโจนเข้าใส่ออดอ้อนแม่อย่างเต็มที่ จากนั้นก็พาแม่มานอนพักที่หอ แต่ก็ถูกตำหนิยกใหญ่ทำไมจัดของไม่เรียบร้อย ตามประสาผู้บริหารโรงแรมใหญ่ จะยอมปล่อยให้ลูกอีหลุยฉุยแฉกได้หรือ?

พอโดนบ่นไปคำรบใหญ่ ใบหม่อนก็รีบจัดการเก็บกวาดให้เนียนกริบ อันที่จริงเธอเองก็รู้ว่าแม่เป็นคนยังไงจึงจัดเตรียมห้องไว้ก่อนแล้ว แต่ก็ยังไม่ผ่านสายตาผู้ชำนาญการอยู่ดี

หลังจากนั้นแล้วเธอก็พาแม่ไปหาของกินรอบ ๆ มหาวิทยาลัย พูดแนะนำเสียงเจื้อยแจ้ว และก็ได้พาเพื่อนทั้งสาม มาแนะนำให้รู้จักกันอีกรอบหนึ่ง

ก่อนที่จะให้แม่ดูเฟซบุ๊กของไอ้ทรพี ผู้ชายที่มันบังอาจมาทำร้ายใบหม่อนลูกสาวสุดที่รักของเธอ ตัวแม่ใบเตยเองก็ได้เตรียมจ้างนักเลงหัวไม้มารุมกระทืบมันสักหลาย ๆ ที

แน่นอนว่าตัวเธอไม่มีคนที่รู้จักคนประเภทนี้ แต่ว่าสามีของเธอคือเม่น เศรษฐีใหญ่เมืองเหนือ ผู้มีพรรคพวกเพื่อนฝูงเยอะแยะ กลับมีเยอะมาก!

ตอนที่เม่นสามีของเธอได้ยินข่าว เจ้าตัวก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า และโกรธไม่น้อยไปกว่าเธอ จึงบอกว่า “เดี๋ยวค่อยจัดการ รอผ่านช่วงนี้ไปก่อน ลงมือตอนนี้เดี๋ยวคนจะสงสัยเอา”

ใบเตยก็เห็นด้วยกับสามีของเธอ เพราะต่างคนต่างก็โกรธ จึงได้ตกลงกันว่าเดี๋ยวส่งคนไปจัดการให้เอง แน่นอนว่าก็ใกล้จะถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว เธอก็เลยโทรไปบอกให้เตรียมการไว้ล่วงหน้า ทันทีหลังจากเย็นวันนั้น!

ใบหม่อนนอนกอดแม่อย่างมีความสุข นอกจากปู่เพิ่มกับย่าทับทิมก็มีแค่แม่ของเธอที่อยู่ด้วยแล้วอุ่นใจ เพราะเดี๋ยวมีอะไรย่า หรือแม่ก็จะจัดการให้เอง

สองสาวแม่ลูกพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของเสือน้อย 

ใบเตยเองก็กลุ้มใจ ก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มไปป้ายยาอะไรให้ลูกสาวแสนสวยของเธอ ถึงทำให้เจ้าหล่อนติดงอมแงมเสียขนาดนี้?

แต่ว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายก็เป็นหลานของลุงเพิ่มป้าทับทิม ย่อมรู้จักหัวนอนปลายเท้าของอีกฝ่าย ปล่อยให้ทั้งคู่คบหาดูใจกันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรกลับดีเสียอีก

เพราะถ้าเกิดว่าไปคบกับคนที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า เหมือนอย่างไอ้พีนั่น ลูกสาวของเธอจะไม่เกิดเรื่องแย่ ๆ ขึ้นอีกหรอกหรือ?

ส่วนทางทั้งสองผู้เฒ่าออกแรงเชียร์เสียเต็มที่ขนาดนั้น เธอก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย 

“แม่จ๋า…คนที่มาตามติดเจ้าเสือน้อยมัน หนูสู้ด้วยไม่ไหวเลย!” ใบหม่อนทำหน้ามุ่ย พูดออดอ้อน