ลูกฉันไม่ใช่ฆ้องวัดพระธาตุ!

ตอนที่ 256 ลูกฉันไม่ใช่ฆ้องวัดพระธาตุ!

เมื่อตัวการเห็นดังนั้นก็พูดปลอบใจ “อือ…ยอมให้ทำอะไรก็ได้…ตกลงไหม?”

หญิงสาวเหมือนจะรอคำนี้มานาน จึงได้แสยะยิ้มชั่วร้าย และก็ทุบอย่างแรงอีกครั้ง ซึ่งมันก็เป็นภาพบรรยากาศที่ดูหวานแหววเป็นอย่างมาก

และทางด้านของเสือน้อยก็ร้องโอดโอยไปตามประสา เขาไม่ได้เจ็บมากนักหรอก แต่แค่เจ็บ ๆ คัน ๆ หยอกล้อกับดาราสาว

“พอก่อน นี่ระวังจะร่วงจากเปลนะ!” เขาพูดยิ้ม ๆ จากนั้นก็ไม่ลืมฉวยโอกาสอีกครั้ง โอบกอดเธอไว้ ซึ่งเธอกำลังแนบแน่น นอนอยู่บนหน้าอกของเขา ก่อนที่จะถามว่า “มาหาเรามีอะไรเหรอ?”

ทางประดับดาวก็หน้าแดงเอียงอาย เพราะว่าเธอก็สัมผัสได้ถึงเป้าของชายหนุ่มที่มันตุงขึ้นมา แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกไป พอได้ยินคำถามก็เริ่มตอบไปตามตรง “เอ่อ…แม่ชบาบอกให้ไปกินข้าวน่ะ”

“เอ…ไม่ไปกินได้มั้ย บรรยากาศกำลังดีเลย” เสือน้อยคลี่ยิ้มหวานให้ประดับดาว พอเธอทำท่าจะลุกเสือน้อยก็ฉุดดึงรั้งไว้ เอ่ยปากบอกว่า “นอนต่ออีกสักพักหนึ่งนะ พักผ่อนก่อน!”

ประดับดาวทำหน้าพิพักพิพ่วน เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนที่จะเปิดโปงชายหนุ่ม “ถ้าอย่างงั้นเสือก็บอกให้น้องชายตัวเองเลิกตุงขึ้นมาเสียทีสิ!” เธอพูดขึ้นอย่างเขินอาย

ชายหนุ่มก็แสร้งทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะพูดขึ้น “นี่ไอ้หนูลงไปนะ…ลงไปเดี๋ยวนี้เลย!” จากนั้นสองมือก็กอดประดับดาวตามเดิม “นี่…เสือบอกให้แล้วนะ สบายใจได้!” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม

“สบายใจกับผีน่ะสิ!” เธอตวัดค้อน เห็น ๆ กันอยู่มันไม่ได้ลงไปอย่างว่าเลย จึงเอ่ยปากบอกว่า “พอได้แล้ว ประเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า!” เธอยังไม่ลืมทุบคืนไปทีหนึ่ง

“ไม่มีคนมาเห็นหรอก แต่ถ้าควายน่ะไม่แน่!” เขาบุ้ยปากให้ดูเจ้าทองสุข ที่กำลังกะพริบตาใส ๆ ให้ทั้งสอง

จึงทำเอาทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน เพราะหน้าตามันใสซื่อมาก ๆ ทางประดับดาวกับเสือน้อยก็หันมาจ้องสบตากันอย่างได้จังหวะ พอสายตาของทั้งสองได้จ้องประสานกันนั้น ก็ใคร่เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด 

มันคล้ายกับว่าโลกใบนี้ มีเพียงแค่สายลมและก็สองเรา

ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม ยื่นเอาปลายจมูกตัวเองไปถู ๆ กับปลายจมูกของดาว และยังไม่ลืมฉวยโอกาสอีกครั้ง ด้วยการหอมแก้มเธอ

คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้ แต่กับซุกที่หน้าอกของเสือน้อยแทน คงเป็นเพราะว่ารู้สึกดีหรือไม่ก็คงเขินอาย ทางเสือน้อยชายหนุ่มผู้ไร้ซึ่งประสบการณ์แบบนี้ ก็เลยไม่แน่ใจ

ชายหนุ่มเกิดคำถามมากมายในหัว ตั้งแต่วันนั้นที่ประดับดาวมาพูดกับเขาไปในทำนองว่ามีคนคุยอยู่ แน่นอนว่าจะบอกว่าเขาไม่เสียใจเลย นั่นก็เป็นไปไม่ได้

ส่วนลึกภายในใจ เขาก็ย่อมมีความปรารถนาที่จะได้ครองคู่กับเธอ จึงได้ถือโอกาสฤกษ์งามยามดี เอื้อนเอ่ยคำที่อยู่ภายในใจมานาน “นี่ดาวมีคนที่กำลังคุย ๆ กันอยู่ เยอะมากเหรอ!?”

พอได้ยินคำถามนี้ หญิงสาวที่นอนซุกบนอกชายหนุ่มอยู่ จึงเริ่มเงยหน้าขึ้นมาเมียงมอง จากนั้นก็ตอบว่า “ก็เป็นธรรมดาคนสวย มีเสน่ห์ก็ต้องมีคนเข้ามาจีบบ้างแหละ!”

ชายหนุ่มยิ้มเจื่อน “ล…แล้วจะรับพิจารณาเพิ่มอีกสักตำแหน่งได้มั้ย?”

ใบหน้าของเธอตีหน้านิ่ง ตามความสามารถในการแสดง แต่ว่าภายในใจยิ้มแก้มปริอยู่นานแล้ว จึงถือโอกาสฤกษ์งามยามดีแกล้งเจ้าเสือน้อยคืน “ก็ต้องอยู่ที่ว่า…ทำตัวดีมั้ย? ถ้าทำตัวไม่ดีก็ไม่รับพิจารณา!”

“แล้วดีที่ว่าต้องดีแค่ไหนเหรอ?” เสือน้อยถามต่ออย่างสงสัยใคร่รู้ 

ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอเธอ ภาพบรรยากาศมันก็ทำให้เขาอดคะนึงหาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแค่คนแปลกหน้า เขาจะทุ่มเงินหลายแสนซื้อน้ำหอมให้เหรอ เด็กขนาดนั้นจะทำไปเพื่ออะไรถ้าไม่หวังผล?

และแน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ถูกลูกหมีดูออกตั้งแต่ต้นแล้ว เพราะว่าปกติแล้วถึงเสือน้อยจะใจกว้างอย่างกับทะเล แต่ก็ไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หรือสุรุ่ยสุร่าย

ลูกหมีจึงได้แอบบอกเพื่อนสาวว่า “คอยดูให้ดีเถอะสักวันหนึ่งเธอกับเจ้าเสือน้อยต้องได้คบกันแน่ ๆ”

ประดับดาวย้อนนึกกลับไปถึงคำพูดของเพื่อน ตั้งแต่เมื่อครั้งยังเรียนมัธยม

ดาวนิ่งเงียบไปสักพัก ใช้สองมือเท้าคางตัวเองแกว่งขาไปมา “เอ่อ…ก็ดีจนเรารู้สึกว่าตัวของเสือ จะไม่ไปมีใครคนอื่นนอกจากเรา!”

“อย่างนั้นก็ง่ายน่ะสิ! เพราะปัจจุบันก็ไม่มีใครจริง ๆ นี่นา” เสือน้อยยิ้มตอบ

“เฮอะ! แล้วยัยใบหม่อนนั่นคืออะไร แถมอีกคน…” เธอกำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เก็บกลืนมันลงคอไป

เสือน้อยก็ยิ้มแห้ง ๆ เรื่องของใบหม่อน

ประดับดาวก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย และเพิ่มบทสนทนาใหม่ “อีกอย่างรอให้เธอผ่านด่านเจ้าห้าหนุ่ม จอมก่อกวนนั่นก่อนเถอะ แล้วค่อยมาคุยกัน!” 

“ว่าแต่ทำไม มันถึงกล้ามาตามเกาะแกะดาวถึงขนาดนั้นล่ะ เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวจะได้จัดการให้ถูก!” เสือน้อยมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

เธอถามอย่างเล่นแง่ “อยากรู้จริง ๆ งั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง

“งั้นก็ได้เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ตั้งใจฟังด้วยล่ะไม่เล่ารอบสอบแล้วนะ!” เธอพูดขู่ไว้

“คือว่า…เรื่องราวมันเริ่มต้นตั้งแต่สมัยมัธยมต้นน่ะ”

……

ทางแม่เดือนก็เปิดปากเล่าที่มาที่ไปของเรื่อง

“ย้อนกลับไปหลายปีก่อนฉันก็เจ็บใจตัวเอง ที่พาลูกสาวตามไปไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ ซึ่งเป็นงานวันเกิดของปู่ยัยดาว หรือก็คือพ่อผัวของฉันเอง ครั้งนั้นฉันล่ะไม่อยากไปจริง ๆ แต่ติดที่สามีขอร้อง…”

“เพราะว่างานรวมญาติ มันก็คล้ายกับงานประชัน โอ้อวดยศถาบรรดาศักดิ์ซึ่งกันและกัน ใครได้ดิบได้ดีก็มีหน้ามีตาผู้คนเข้าหา ยิ่งกับลูกสาวของฉันด้วยก็ยิ่งแล้วใหญ่ ที่เข้าวงการบันเทิงตั้งแต่ยังเด็ก ย่อมเป็นที่ชื่นชอบในหมู่เครือญาติ…”

“และบังเอิญในงานวันนั้น พี่ชายคนที่สองของสามีฉันก็เชื้อเชิญนักธุรกิจ นักการเมืองมาเจรจาธุรกิจ อวดบรรดาพี่น้องในบ้านเสียเลย ตอนนี้อยู่ที่ว่าใครจะเล่นใหญ่ไปมากกว่ากัน” 

แม่เดือนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“พอลูกสาวฉันไปทีไรนะ พวกบรรดาญาติ ๆ ก็พากันเข้ามาเกาะแกะไม่เลิก ทั้งอยากเส้นฝากลูกฝากหลานของบรรดาพี่ผัวน้องสะใภ้เข้าวงการ ลองนึกภาพเวลาที่ยัยดาวนั่งอยู่แล้วผู้คนก็แห่แหนกันมารุมล้อม ถึงขนาดหายใจหายคอไม่ออกจะเป็นแบบไหน…”

“นี่ท่าจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพก็ลองนึกถึง ‘ฆ้องวัดพระธาตุ’ เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน พากันมาลูบคลำอย่างกับของศักดิ์สิทธิ์ ฉันก็รู้ว่าคนเป็นดาราย่อมมีคนอยากที่จะเข้าถึงตัว พอมาเจอก็อยากที่จะสนิทชิดเชื้อ…”

“แต่บางทีมันก็มากเกินไป ตัวฉันเองนั้นก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไรเลย แต่มารุมล้อมขนาดนั้นมันก็มากเกินไป แค่พูดจาทักทายปราศรัยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาลูบมาคลำ…”

“นี่ถ้ายัยดาวเป็นต้นไม้คงให้เลขบรรดาญาติ ๆ ไปแล้วล่ะมั้ง! จนฉันเห็นยัยดาวหน้ามุ่ย แน่นอนว่าพอฉันเห็นลูกสาวหน้ามุ่ย ตัวฉันก็ไม่สบายใจและก็ไม่สบอารมณ์เช่นกัน!”

ว่าง ๆ อย่าลืมไปเที่ยววัดพระธาตุดูนะครับ : )