258. ทับหลังนารายณ์
ทับหลังนารายณ์
ตอนที่ 257 ทับหลังนารายณ์
“นี่ถ้าเป็นครั้งแรกก็ว่าไปอย่าง เพราะครั้งก่อนหน้าฉันก็พูดกับสามีอย่างไม่พอใจไปแล้วรอบหนึ่ง แต่สามีตัวดีของฉันเป็นไงบอกว่า ‘ก็เป็นญาติ ๆ กันทั้งนั้น’ ทำฉันโกรธควันออกหูเชียว ก็พูดง่ายนี่ตัวเองไม่ได้ไปโดนลูบคลำ…”
“แล้วลูกสาวของฉันจะไม่ให้หวงเนื้อหวงตัวบ้างเลยหรือไร? เพราะเป็นดารามันต้องใช้รูปร่างหน้าตาทำมาหากินนะ…”
“ที่สำคัญไอ้ที่มารุมล้อมน่ะ มีหญิงชายสลับกันไป ปกติยัยดาวแค่ยกมือไหว้ก็หัวหมุนยุ่งเป็นพัลวันแล้ว แต่พวกเด็กผู้ชายกลับเข้ามา ‘แต๊ะอั๋ง’ ตัวฉันเห็นใบหน้าลูกสาวอยากจะวีนใจจะขาด แต่ปรากฏว่าสามีก็มาห้ามปรามไว้อีก ทำเอาอกอีเดือนคนนี้จะแตกเต็มที…”
“ในวันนั้นน่ะ พี่ชายคนรองของสามีก็เชื้อเชิญนักการเมืองมาซื้อขายที่ดินกัน ซึ่งกะว่าจะเอามาอวดแข่งบารมีกันว่าง่าย ๆ …”
“พอฉันสงบสติอารมณ์ได้ จึงไปกันท่าลูกสาวให้ห่างจากบรรดาญาติ ๆ ทั้งหลาย โดยที่อ้างว่าต้องเตรียมที่จะซ้อมบทละคร ฉันก็บอกกับญาติ ๆ ว่าอย่าพึ่งให้คนเข้าไปยุ่งเพราะเธอมีคิวถ่ายละคร…”
“ในตอนนั้น ตัวฉันเองก็เดินไปเอาบทละครมาให้ยัยดาวจริง ๆ แต่กว่าจะเดินไปเดินกลับจากรถมาถึงที่ ที่ยัยดาวนั่งอยู่มันก็กินเวลาพอสมควร…”
“และปรากฏว่าพี่ชายคนรองของสามีฉัน กลับดันมาดึงข้อมือของยัยดาวไปเสียอย่างนั้น บอกว่าจะพาไปไหว้ผู้ใหญ่นักการเมืองคนนั้น ฉันสู้อุตส่าห์กันท่าเด็ก ๆ ทั้งหลายออกไปได้แล้ว แต่ว่ากันเด็กไปได้ แต่ผู้ใหญ่ดันมาทำเองเสียนี่!”
พอพูดถึงตรงนี้แม่เดือนก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
แม่ชบาก็พูดปลอบใจว่า “ใจเย็น ๆ ก่อนดื่มน้ำ”
เธอยังลืมภาพในวันนั้นไม่เคยจางหาย
จากนั้นจึงเล่าต่อว่า “ตอนนั้นยัยดาวเล่าให้ฟังว่าพยายามสะบัดข้อมือ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งมาจากลุงรองเป็นสัญญาณแน่ชัดว่า เมาแน่นอนแล้ว โดยที่ไม่รู้ตัวไอ้บ้านั่นก็ได้บีบข้อมือของยัยดาวเสียจนช้ำ เสียงโอดโอยของเธอก็ดังมาแต่ไกล…”
“ฉันฟังมาที่หลังว่าไอ้หมอนั่น มันไปคุยโม้กับชายที่มีชื่อว่า ‘นารายณ์’ อะไรนั่นว่าตนมีหลานสาวเป็นดาราดัง แถมยังจะออกปากแนะนำให้ลูกชายพี่นารายณ์ ของไอ้บ้านั่นได้รู้จักกันอีก…”
“ตอนที่ฉันเดินกลับมาถึงบริเวณที่นั่ง ก็งุนงงว่ายัยดาวมันหายไปไหน จึงไปถามหาจากญาติแถว ๆ นั้น”
……
ทางด้านประดับดาวก็กำลังเล่าให้เสือน้อยฟังเช่นกัน…
“ตอนนั้นเราพยายามตีมือก็แล้ว แต่ก็เหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้ ทำเอาลุงรองไม่พอใจกลับมาด่าเราอีก ‘สะดีดสะดิ้งนักนะ’ เราได้ยินไอ้ลุงรองบ้าคนนั้นบ่นขึ้น เพราะตลอดทางที่ถูกลากไปเราก็ร้องโวยวาย”
“พอเข้าไปถึงในห้องก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวที่ลากเรามา ไปขุดเอามารยาทจากซอกหลืบไหน ดูดีมีมารยาท แถมยังเกรงอกเกรงใจพ่อของนายทับหลังนั่นเสียเหลือเกิน ทีกับตัวของเรานะไม่เคยมีภาพบรรยากาศอย่างนี้…
“หลังจากนั้นลุงขี้เมาก็สั่งให้เรา ‘ไหว้ลุงเขาสิ!’ เราก็ยอมทำตามแต่โดยดี ก่อนจะสังเกตบรรยากาศภายในห้อง…”
“ซึ่งนั่นก็คือพ่อของ นายทับหลัง ที่เป็นนายกเทศบาลตำบลหลักหกตอนนี้ แต่ไอ้ลุงขี้เมานั่นก็หันไปทางเด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งมันก็คือ ‘ทับหลัง’ นั่นแหละ แล้วแกก็ได้พูดโม้ไปว่า…นี่ไงคนนี้ไงหลานชายว่าที่นางเอกเลยนะ…”
“ขณะที่ลุงรองแกก็ขอตัวไปฉี่ ปล่อยให้เรายืนเซ่ออยู่ตรงนั้น สายตาของเรากวาดไปมองเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังหันไปพูดกับพ่อของตัวเอง”
ทับหลังพูดขึ้น “พ่อนี่มันประดับดาว ‘ดาราดาวรุ่งพุ่งแรง’ ไอ้โหลยโท่ยคนนั้น มันพูดจริงเหรอเนี่ย ตอนแรกคิดว่าโม้เสียอีก!?”
“จากนั้นเจ้าหมอนั่น มันก็เดินเข้ามาหาเรา ก่อนจะยิ้มพูดกลั้วหัวเราะ ‘สวัสดีเราชื่อทับหลังยินดีที่ได้รู้จักนะ’ และมันก็พูดอะไรไม่รู้อีกยาวเหยียด เราฟังจับใจความคร่าว ๆ ได้ว่าแอบชอบเธอมานานตั้งแต่ในทีวี ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเป็น ๆ …”
“แต่ว่าเราเงียบใส่เป็นคำตอบ รอจนลุงรองเดินกลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับผลักเราไปข้างหน้า ทำท่าอยากจะให้เราเป็นฝ่ายชวนคุยกับเด็กหนุ่มตรงหน้าใจจะขาด…
“ดูท่าเจ้าตัวหน้าบาง เพราะไปคุยไว้เยอะ แต่ไม่นานแม่ก็ตามเข้ามาทันเวลา ตอนนั้นเราหวาดกลัวจริง ๆ พอเห็นแม่ก็ร้องไห้โฮออกมาเลย!”
พูดถึงตรงนี้ประดับดาวทำเสียงอ่อน ขึ้นมาทันที
“ตอนแม่เข้ามาก็โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง เพราะว่าเห็นเราร้องไห้ แถมยังมีรอยช้ำเป็นจ้ำ ๆ ที่ข้อมือของเรา แม่เดือนจึงโวยวายขึ้นมาอย่างเหลืออด…”
“พร้อมกับพูดแทนใจเราได้ดีมากเลยแม่บอกว่า ‘ลูกของฉันเลี้ยงมายุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม กลับมาโดนญาตินิสัยกักขฬะทำเจ็บเสียได้’ แม่ชี้หน้าด่าเปิงใส่ไอ้ลุงขี้เมาคนนั้น ไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น…”
“เชื่อมั้ยว่าตั้งแต่เกิดมา เราก็พึ่งเคยเจอแม่ชี้หน้าด่ากราดคนอื่น และครั้งนั้นก็คือครั้งแรกเลย คำผรุสวาท คำด่าสบถ พากันหลั่งไหลออกมาอย่างกับน้ำตกแน่ะ ด่าไม่ให้ไอ้ลุงขี้เมามัน ไม่ให้มีจังหวะสวนคืนเลย…”
“จึงทำเอาบรรดาญาติ ๆ ที่ได้ยินต่างตกอกตกใจ พากันวิ่งกรูเข้ามาดู อย่างกับของห้างลดราคา!” เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้แล้ว เธอพูดไปก็สะใจไป
ก่อนเธอจะทำหน้าเศร้า เล่าต่อว่า “จากนั้นไอ้ลุงรองขี้เมาที่โดนชี้หน้าด่าเปิง ก็อับอายกลายเป็นโกรธที่ถูกหยามน้ำหน้า ทำสีหน้าไม่ถูก เพราะแม่เล่นขุดเอาพฤติกรรมแย่ ๆ ออกมาหมดพูดประจาน…
“จนลุงรองทนไม่ไหวตบเข้าที่หน้าของแม่เราอย่างแรงทีหนึ่ง จากนั้นก็ชุลมุนวุ่นวายกันยกใหญ่ ต่างฝ่ายต่างมีคนมาห้ามมวย แต่ตอนนั้นเราไม่ได้มองอย่างอื่น นอกจากนายทับหลัง เพราะเจ้าตัวไม่ได้ให้สนใจคนรอบข้างเลย…”
“ตั้งแต่ต้นจนจบจ้องมองมาที่เราคนเดียว ส่วนพวกเสียงเอ็ดตะโร หมอนั่นก็คงคิดว่าไม่ต่างจากแมลงหวี่แมลงวันเลยล่ะมั้ง?”
ทางประดับดาวก็ขยับเขยื้อนเข้ามาใกล้ ๆ เสือน้อย ก่อนที่จะนอนซบลงบนอก เพื่อที่จะเปลี่ยนอาการเมื่อยล้า
ชายหนุ่มก็กลับไม่สนใจการขยับตัวของเธอเสียเท่าไหร่ นั่นเพราะว่าดาวบอกให้ตั้งใจฟัง เขาจึงต้องการจะฟังไม่ให้มันตกหล่นในรายละเอียดตรงไหน
“พ่อของนายหมอนั่นก็เหมือนกันตั้งแต่ต้นจนจบ นั่งดูความวุ่นวายจิบน้ำชากินเสียอย่างงั้น แววตาของลุงแกเหมือนดูละครบันเทิงฆ่าเวลา แน่นอนว่าหลังจากนั้นแม่เรายอมเสียที่ไหนล่ะ โทรแจ้งความเรียกตำรวจมาเลย…”
“พ่อก็พยายามจะเข้ามาห้าม แต่ดันถูกแม่เราจ้องเขม็ง จึงทำให้ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร แม่มาเล่าให้ฟังทีหลังว่า ถ้าเกิดพ่อห้ามตอนนั้น คงมีหวังได้หย่าขาดจากกันเป็นแน่…”
“พอตำรวจมาถึงก็พาทั้งคู่ไปที่โรงพัก ปู่กับย่าก็โทรมาถามถึงเหตุการณ์ แต่แม่ก็บอกแต่เนิ่น ๆ ว่าไม่ยอมความ และจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เพราะแม่เรียกทนายมาพร้อมแล้ว ตอนนั้นแม่เล่าให้ฟังว่า ปู่พูดติดตลกว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของกระบวนการยุติธรรม…”
“พอเสร็จจากโรงพักเรานึกว่าแม่จะกลับบ้าน แต่ดันขับรถกลับเข้าไปในงานต่อเสียนี่ แม่ไปพูดกับปู่กับย่ากล่าวขอขมา เพราะเป็นวันเกิดของปู่ และก็ไม่น่าจะมีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น จากนั้นก็อธิบายเหตุผลให้ปู่กับย่าฟัง…”
ปูมหลังเริ่มปรากฏ ตัวละครหลักในภาคจะเริ่มแสดงพื้นเพออกมาในครานี้….