ดวงตาที่ดูมืดมนและชั่วร้าย!

ตอนที่ 258 ดวงตาที่ดูมืดมนและชั่วร้าย!

“หลังจากที่จบเหตุการณ์วันนั้น แม่บอกเราว่าถึงจะอย่างไรก็มารยาทขาดไม่ได้เด็ดขาด ก่อเรื่องในงานวันเกิดของผู้หลักผู้ใหญ่ในครอบครัว แต่ปู่กับย่ามีหรือที่จะไม่รู้จักนิสัยลูกชายตัวเองดี ปู่กับย่าบอกว่าเข้าใจ…”

“เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเป็นฝ่ายลุงขี้เมาที่ผิด แถมปู่ยังเอ่ยขอโทษเราอยู่หลายที ทั้งบอกให้แม่เอาเรื่องต่อไป จากนั้นแม่ก็เดินพาเราออกไปข้างนอก ไหว้ขอโทษทุกคนที่ทำให้งานกร่อย จากนั้นก็ชี้ที่แขนของเราที่ยังฟกช้ำดำเขียวอยู่ให้ทุกคนดู…”

“ญาติ ๆ ที่ได้เห็นรอยเขียวเป็นจ้ำ ๆ แม่ก็ได้บอกว่า ‘ลูกฉันใช้หน้าตาทำมาหากินแล้วดูนี่สิ!’ จากนั้นทุกคนก็คล้อยตามเพราะรู้จักนิสัยไอ้ลุงขี้เมานั่นดี…”

“เชื่อมั้ยตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทางปู่กับย่าก็สั่งสอนลูกหลาน ห้ามเอาเหล้าเข้ามากินในงานเด็ดขาด ส่วนแม่เรากับลุงขี้เมาก็เข้าหน้ากันไม่ติดแล้ว พ่อเองก็เหมือนกัน เขาโมโหที่พี่ชายมาทำกับลูกเมียแบบนี้…”

“และจากนั้นเป็นต้นมา นายทับหลังมันก็ไปสืบข่าวมาจากลุงรอง ที่เขายังแค้นพวกเราไม่หาย มีอะไรก็หลุดปากพูดออกมาหมด เพราะถูกญาติก่นด่า จนมันรู้ว่าเราเรียนอยู่โรงเรียนไหน ถึงได้ตามมาดักรอ…”

“ตอนแรกมันก็มาทุกวัน คราวหลังก็เป็นอาทิตย์ละครึ่ง นานเข้าหน่อยก็เป็นเดือนละครั้ง ความจริงแล้วเราไม่เคยประทับใจอะไร ในตัวไอ้หมอนั่นเลย เพราะสายตาที่มันมองเรามาดูขนลุกชอบกล ตอนที่แม่กับลุงทะเลาะกัน เราจ้องสบตากับไอ้หมอนั่น…”

“ภายในดวงตาของมันมองดูราวกับ ‘บ่อน้ำลึก’ ที่ดูมืดมนและก็ชั่วร้าย หลังจากนั้นเป็นต้นมา เสือเองก็คงจำภาพที่หมอนั่น มาเดินตามหลังเราที่ตลาดเปิดท้ายได้ นั่นน่ะก็เป็นวันแรกเลยที่มันมาตาม…”

“เพราะตัวเราแสดงออกอย่างชัดเจนมากว่าไม่ชอบ แต่เจ้าตัวก็ยังดื้อดึงที่จะทำตัวแบบนี้อีก จนทางครอบครัวของเราจะไปแจ้งความ แต่ว่าพ่อของนายทับดันมารู้เรื่องเสียก่อน และก็ขนพรรคพวก เอาปืนมาขู่พูดอย่างไม่เกรงกลัวใคร…

“โดยบอกว่า ‘อย่าแจ้งตำรวจ และให้ดูใจกันไปก่อน’ เรื่องเกิดขึ้นตั้งก่อนที่เสือน้อย จะพาเรากับลูกหมีไปซื้อน้ำหอมแน่ะ และหลังจากนั้นเป็นต้นมา ทางครอบครัวของเราก็กลัวมาก เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีอิทธิพล…”

“จึงไม่กล้าไล่มันตรง ๆ เพราะว่าเคยทำแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่ามันดันเอาปืนมายิงขู่อีกรอบ ทำเอาตกใจขวัญหนีดีฝ่อ ตัวเราก็หวาดกลัวเป็นอย่างมาก…”

พอเธอเล่าย้อนไปนึกถึงภาพในวันนั้น ร่างกายก็สั่นเทิ้มขึ้นมาไม่หยุด เพราะเหตุการณ์มันยังคงติดตราฝังใจ ความหวาดหวั่นที่เกือบจะโดนเอาชีวิต จากผู้มีอิทธิพลมันไม่ง่ายเลยที่จะลบเลือน

ตัวของเสือน้อยเองก็สัมผัสได้ถึง ร่างกายที่กำลังสั่นระริกของประดับดาว…

ประดับดาวที่หลังจากหายหวาดหวั่น จึงเล่าต่อไปว่า 

“ดังนั้นพอโตขึ้นมาเราก็มีโอกาสทำงานมากมายยิ่งขึ้น และก็ยิ่งรู้จักผู้คนเยอะยิ่งขึ้น แม่เดือนก็ได้คิดวิธีการ ‘ใช้ไม้กันหมา’ เพื่อเปิดโอกาสให้กับพวกบรรดาลูกคุณนายทั้งหลาย ที่ได้ไปเจอตามงานมาลองตามจีบเราดู เพื่อเป็นการกันนายทับหลังออกไป…”

“ภาพที่บรรดาพวกพ่อของนายทับหลัง ที่ยกพวกมารุมขู่พวกเราทั้งครอบครัว เรายังจำได้ฝังใจเลย” ดาวจิกแขนเสื้อของเสือน้อยโดยไม่รู้ตัว เพราะเธอหวาดหวั่นจริง ๆ 

“พวกเราทั้งครอบครัว จึงต้องอาศัยวิธีอื่น ๆ ในการจัดการ และเราก็พยายามอยู่ห่าง ๆ มันให้มากที่สุด! แม่เราอยากให้มันรู้ว่า มีคนระดับไหนบ้างที่จะเข้ามาในชีวิตของเรา แต่ปรากฏว่าเจ้าตัวมันก็ไม่ยี่หระเลยแม้แต่น้อย…”

“แถมยังทำตัวเหมือนเดิม ไม่สิ! มันกร่างเสียยิ่งกว่าเก่าอีก เพราะเรียนอยู่ในถิ่นของมัน เรื่องราวก็ประมาณนี้แหละ เฮ้อ…จบแล้ว!” เธอถอนหายใจ

หล่อนนอนหนุนบนหน้าอกของชายหนุ่ม ลองฟังเสียงหัวใจเต้นของเขา ที่บางช่วงก็เต้นแรง บางช่วงก็เต้นปกติ โดยที่ลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังนอนทับผู้ชายอยู่ ดูเหมือนว่าตอนที่อยู่กับเสือน้อย เธอไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรพวกนี้

เสือน้อยลูบผมของเธอ เห็นแก้มขาวใสก่อนพูดขึ้นว่า “ถ้าตั้งแต่ ม.ปลาย ดาวบอกให้เราจัดการมันให้ก็จบแล้ว ใบหน้าของมันบอกบุญไม่รับเสียขนาดนั้น แม้แต่เราเองยังไม่ค่อยชอบใจมันเลย ส่วนพ่อของมันไม่ต้องกลัวแล้ว อยู่ได้อีกไม่นานหรอก!”

ประดับดาวขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจความหมายสักเท่าไหร่?

จากนั้นเสือน้อยก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาพูดว่า “แล้วความจริงที่ดาวคิดว่า ‘ดวงตาของมันดูมืดมน’ อันนี้จริงในบางแง่มุม เพราะมันก็ ‘แค่ดูน่ากลัว’ เท่านั้น ส่วนดวงตาที่ดูน่ากลัวจริง ๆ แล้วจะต้องเป็น…”

ประดับดาวชายตาขึ้นมาสบตากับเสือน้อย ที่เจ้าตัวทิ้งจังหวะอยู่นาน จนทำให้เธอถามขึ้นด้วยท่าทีฉงน “เป็นแบบไหนเหรอ?”

เสือน้อยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ก็จะต้องเป็นดวงตาคู่นี้ไง ที่ดาวกำลังสบตามองอยู่ไงล่ะ ดวงตาที่มันพร้อมจะปกป้องคนที่ตัวเองรัก…ไม่ให้ใครมารังแก!”

“ไอ้บ้า!” เธอทุบชายหนุ่มไปอีกที ด้วยท่าทางเขินอาย

เสือน้อยสบตาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เราไม่ได้พูดเล่น ๆ นะพูดจริงจัง พวกสี่ห้าคนนั้นไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย จริง ๆ อีกอย่างนะ เราวางแผนเล่นงานไอ้ทับหลังไปแล้ว และก็ทำไปแล้วด้วย!”

“แผนอะไรเหรอ…แล้วไปวางแผนตอนไหนล่ะ?” ดาวถามอย่างสงสัย เธอแกว่งขาไปมาสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมากว่า เจ้าตัวกำลังจะมาไม้ไหน

ชายหนุ่มส่ายหน้า “ไม่บอกเป็นความลับ!” ก่อนก้มลงไปหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง “นี่คือรางวัลสำหรับเรานะ”

“ฉวยโอกาสเก่งจริง ๆ นะเราเนี่ย ฮึ!” ครั้งนี้ดาวไม่ได้ทุบที่หน้าอก แต่ตีบริเวณเป้าของชายหนุ่มที่ตุงไม่หยุด ซึ่งมันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาจุกจนหน้าเปลี่ยนสี 

“อุ๊ย! ขอโทษทีพอดีเรานึกว่าเกมตีตัวตุ่นตามห้างน่ะ” ประดับดาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนนอนทับลงไปอีกครั้ง

หน้าอกของเธอสัมผัสกับหน้าอกของเสือน้อย ทว่าสภาพของเสือน้อยในตอนนี้มีหรือจะมีความคิดสัปดนอะไรแบบนั้น… มีแต่จุกกับเจ็บ 

เธอพูดขู่ด้วยว่า “ประเดี๋ยวถ้ามันยังลุกขึ้นมาอีก ทีนี้จะใช้ค้อนทุบแล้วนะ!” ประดับดาวพูดกลั้วหัวเราะ ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันอยู่นานมาก

จนชบาต้องใช้ลูกหมีให้เดินมาตาม และพอได้เห็นภาพนี้เธอก็แอบคลี่ยิ้มถ่ายรูปเก็บไว้ เพื่อใช้แซวยัยดาวทีหลัง!

ลูกหมีเดินย่องเบายิ้มอย่างมีเลศนัย “อะแฮ่ม! พลอดรักกันเสร็จหรือยังจ๊ะ?”

พอดาวได้ยินก็สะดุ้งโหยง พยายามที่จะลุกขึ้น แต่ถูกสองมือของเสือน้อยโอบกอดไม่ให้ลุกไปไหน ชายหนุ่มพูดว่า “จะรีบไปไหนล่ะ…ยังง่วงอยู่เลย” เจ้าตัวทำเสียงออดอ้อน

ลูกหมียิ้มสดใสก่อนจะถ่ายรูปช็อตเด็ด อีกทั้งยังถ่ายวิดีโอเก็บไว้ ตัวเธอจ้องมองไปที่ยัยดาวเพื่อนรักที่ใบหน้าแดงระเรื่อ ซึ่งลามไปจนถึงใบหูแล้ว

จนเธอต้องดิ้นรนพร้อมกัดหน้าอกเสือน้อย ชายหนุ่มถึงจำต้องปล่อยแต่โดยดี 

เมื่อประดับดาวลุกขึ้นได้ ก็เอามือเท้าเอวและก็พูดว่า “ไอ้เสือบ้า!”

และหันไปเห็นเพื่อนที่กำลังบันทึกวิดีโออยู่ “ว้าย…หยุดเลยนะยัยหมี!” ทั้งคู่ก็วิ่งเล่นวิ่งหนีกันอีกตามเคย

เสือน้อยจึงเดินตามกลับไปแต่โดยดี จากนั้นก็กินอาหารมื้อค่ำด้วยกัน ก่อนที่จะพูดคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป

ยัยนกแก้วพอกลับบ้านมาพอเห็นพี่ประดับดาวของเธอ ก็มาเดินวนเวียน พูดเจื้อยแจ้วอยู่ยกใหญ่