วัดที่ควรจะเป็นวัด!

ตอนที่ 259 วัดที่ควรจะเป็นวัด!

เพียงไม่นาน “เทอมสองปีสอง” ชีวิตนักศึกษามหาลัยของเสือน้อยก็ได้เวียนมาถึง…

ในช่วงต้นของเดือนพฤศจิกายน ตารางเรียนของมหาลัย ก็กลับมาอย่างที่มันควรจะเป็น เพราะช่วงปีก่อนเลื่อนเปิดเทอมไป สองเดือนกว่า ๆ เพราะว่าน้ำท่วม

พอย้อนมานึกถึงต้นเดือนพฤศจิกายนของปีที่แล้ว

ซึ่งต้องมานั่งกังวลกับพวกไอ้เข้และงูเขียนกรีนแมมบ้า พอมานึกย้อนดูเวลาก็ผ่านไปเร็ว หลังจากที่น้ำท่วมล้นจนกลายมาเป็นภัยแล้ง ไม่รู้ผู้บริหารบ้านเมืองนึกคิดอะไรอยู่ วัน ๆ เอาแต่ตีกัน

น้ำมามากก็ปล่อยมันออกไปรวดเดียว ปรากฏว่าไม่เหลือไว้ให้ใช้ในพื้นที่ทางการเกษตร น้ำจะกินจะดื่มกลับกลายเป็นยุ่งยากเต็มที

โชคดีที่เมืองปทุมน้ำท่วมปีก่อน ‘วัดใหม่เจ้าพระยา’ ก็ได้มีเครื่องกรองน้ำ ใช้กรองแจกจ่ายชาวบ้านที่แห่แหนกันมาขอพึ่งใบบุญ

และยิ่งนานวัน วัดก็ยิ่งกลายเป็นแหล่งที่พักพิงทางใจของประชาชน ภายในจังหวัดมากยิ่งขึ้น เพราะมีสร้างคุณูปการต่อผู้คนไว้มากมาย

ช่วงต้นเดือนปิดเทอมใหญ่ปีหน้า ทางพระมหาไผ่ก็ได้แจกข่าว บอกว่าจะบวชพระพร้อมกันหลาย ๆ รูป โดยทำลายขนบเดิมที่ทำมากัน ‘หลายสิบปี’

ใช่แล้วเพราะมันพึ่งเกิดมาไม่นานมานี้ นั่นก็คือบวชแค่เพียงคนเดียว แต่ทว่าใช้งบประมาณสิ้นเปลือง

อีกทั้งยังถือเป็นโอกาสสอนหลักธรรม สำหรับ ‘พระใหม่’ ไปในคราวเดียว

เพราะมาบวชแค่ไม่กี่เดือน บวชตามประเพณีเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนา ย่อมต้องใช้หลักสูตรระยะสั้น ควรจะได้ความรู้ที่พร้อมจะนำไปใช้ในการดำรงชีวิต ไม่ใช่บวชมาสามเดือน ดันเอาแต่นั่งท่องบาลี หัวใจของหลักธรรมก็ไม่ได้รู้ซึ้งหรือเข้าถึงแก่นเลย

สัมผัสได้เพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น แน่นอนว่าการบวชเพื่อสืบทอดพระศาสนาก็ถือเป็น ‘กุศโลบายที่ดี’ อย่างน้อยก็เพื่อให้สืบทอดคงอยู่

ไม่ใช่ว่า ‘คนโบราณ’ ทำอะไรจะผิดเพี้ยนไปเสียหมด คนรุ่นหลังจะเอาแต่ตำหนิไปเสียทั้งหมดก็คงไม่ได้ ในเมื่อถึงยุคของตนก็ควรทำให้มันดีกว่าเก่าก่อน…

สอนแบบพัฒนาจิตใจ คนที่มาบวชเรียนได้ไม่กี่เดือน หวังจะให้บรรลุโสดาบันเลยก็ใช่ที่

ดังนั้นนี่จึงถือเป็นโอกาสอันดี ในการบวชพระ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของวัดก็ดำเนินการไปควบคู่กัน มีทั้งพวกตัดต่อลงยูทูบ กระจายข่าวให้สำนักข่าวต่าง ๆ

เพียงแต่พระครูมหาไผ่และเสือน้อย ตั้งใจที่จะหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา ให้งอกงามกระจัดกระจายไปทั่ว โดยมีวัดใหม่เจ้าพระยาเป็นจุดศูนย์กลาง โดยที่บวชก็ไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ ไม่ต้องใส่ซองทำบุญให้พระอุปัชฌาย์ พระคู่สวด หรือจ่ายเงินแต่อย่างใด

พ่อแม่ก็จะได้หวังพึ่งเกาะชายผ้าเหลืองขึ้นสวรรค์ ตามคติความเชื่อของตน…

บุตรชายก็ได้รับการขัดเกลา จากพระธรรมคำสอนที่เข้าไปสัมผัสถึงแก่นแท้ ซึ่งมันย่อมที่จะดีกว่าท่องเป็นนกแก้วนกขุนทอง อย่างคำขานนาค

ซึ่งเสือน้อยมองว่า “มันโคตรไร้สาระเลย!” ท่องไม่ได้ก็ไม่ให้บวช สรุปแล้วว่าต้องการที่จะฝึกสอนพระธรรมให้พระใหม่ หรือฝึกท่องจำกันแน่?

ถ้าวัน ๆ เอาแต่นั่งท่อง “อสาหัง ภันเต สุจิระปะรินิพพุตัมปิ” จั่วหัวมาก็ไม่รู้ความหมายเสียแล้ว เช่นนั้นจะมีพระกี่รูปในประเทศ ที่จะเข้าถึงหลักใหญ่ใจความของพระพุทธศาสนา

หากไม่ถึงเปรียญธรรมศึกษาบาลีแล้ว ก็แทบจะต้องตอกฝาโลงสัมผัสหัวใจแห่งพุทธะไปได้เลย เพราะฟังไม่ออกยิ่งอ่านก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ในตอนที่เสือน้อยไปอาศัยอยู่วัดเพื่อพึ่งใบบุญพระครู ตัวของเขาได้เฝ้ามองกิจของสงฆ์ และความเป็นไป ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกคันยุบยิบอยู่ในหัวใจ ธรรมะที่แสนง่ายดายกลับถูกฝังกลบ พอกด้วยดินโคลน!

ตัวของเสือน้อยก็รู้ดีอยู่แก่ใจ โดยเฉพาะคำขานนาคที่พระใหม่หลายรูป ทุกคนจะต้องมาฝึกท่อง เพียงเพื่อที่จะได้บวชเท่านั้น นี่ท่องยาวหลายหน้ากระดาษ แปลก็ไม่รู้เรื่อง

เสือน้อยตอนอยู่วัดเก่าที่ไปเห็น ก็ได้ไปสัมภาษณ์พวกพี่ ๆ ที่กำลังจะเข้าโบสถ์บวช ก็ได้พูดไปในทำนองเดียวกัน

ทำไมถึงไม่เปลี่ยนเป็นคำถามแทน เช่น ธรรมคือสิ่งใดพูดไปสอนไป สมัยพระพุทธกาล รับบวชพระก็ไม่เห็นทำอะไรบ้าบอเช่นนี้ พุทธศาสนาจึงผิดเพี้ยนไปเสียหมด!

อีกอย่างที่สำคัญกว่า มันกลับกลายเป็นการประชันกัน เสมือนโอ้อวดไปในตัว ใครบ้านไหนจัดงานได้ใหญ่โตกว่ากัน เครื่องดนตรีวงดนตรีใครจ้างใหญ่กว่ากัน แถมจัดโต๊ะจีนกี่ร้อยโต๊ะ

เจ้าภาพก็ยืนยิ้มรับซองทำบุญ แถมต้องมานั่งจดว่าถึงงานอีกฝ่ายจะใส่คืนเท่าไหร่

ส่วนพระก็รับซองทำบุญ จนกลายเป็นว่าบวชฟรีไม่มีแล้ว ถ้าจะบวชก็ต้องมีเงินจ้างพระ มองดูคล้ายว่าพระตอนนี้กลายเป็นอาชีพหนึ่งไปแล้ว!

“ตอนจะบวชก็ต้องมีเงิน แถมตอนจะตายก็ยังต้องมีเงินอีก…นี่มันช่างลำบากเสียจริง!”

ทำให้เสือน้อยส่ายหน้าระอา ถึงได้คิดสร้างวัดใหม่ขึ้นมา วัดที่ควรจะเรียกว่าวัด…ไม่ใช่วัดที่เรียกหาแต่เงินเข้าตัวเอง

แน่นอนว่าเสือน้อยย่อมก็ไม่ยึดติดหัวโบราณ ขนาดที่ว่าปฏิเสธเงิน แต่ก็มีอีกหลายวิธีในการจัดการไม่ใช่หรือ? เช่น เงินบริจาคก็เก็บเข้ากองกลาง

สิ่งเหล่านี่กลายเป็นหัวเชื้อ เป็นจุดตั้งต้นให้คณะกรรมการวัด เตรียมการประชาสัมพันธ์ ความคิดอ่านของนายน้อยพวกเขา แน่นอนว่าตอนนี้มันได้จุดติดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แต่ว่ามันจะกระจายไปได้ไกลแค่ไหน เขาก็ยังต้องเฝ้าติดตามรอดูมันต่อไป…

……

เทอมที่สองของปีสอง ก็เรียนวิชาที่ต่อยอดมาจากเทอมก่อน

เพียงแต่ว่าพัฒนาให้มันสูงยิ่งขึ้น สาขาการจัดการแน่นอนว่าอยู่ใน คณะบริหารธุรกิจ ก็ย่อมต้องมีวิชาเกี่ยวกับธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องไม่ขาดสาย ซึ่งเสือน้อยชอบเป็นพิเศษ

เขาจะได้นำมันไปใช้เป็นองค์ความรู้ ต่อยอดผลิตภัณฑ์ของตัวเอง

เปิดเทอมมาได้หนึ่งอาทิตย์เสือน้อยก็พบว่า ช่วงนี้ใบหม่อน ดูเหมือนว่าจะยุ่งวุ่นวาย แต่เธอก็ยังมาหาตัวเขาอยู่ทุกเช้า เอาเถาปิ่นโตมาให้อยู่ทุกวัน

เวลาเจ้าหล่อนมาถึงก็ยิ้มแย้ม พูดจาอ้อม ๆ ว่าอย่าได้ไปกินอาหารของประดับดาวเลย เดี๋ยวทุก ๆ เช้าจะเอามาให้กินเอง และถ้าวันไหนไม่ว่างจะสั่งให้คนเอาอาหารมาให้กิน

เธอยิ้มหยี่ตาคล้ายท้าทายว่า “ให้ลองปฏิเสธดูสิ!” เธอพร้อมจะแยกเขี้ยวยิงฟัน พร้อมที่กระโจนเข้ากัดเลย

เสือน้อยก็ได้แต่จำยอม เพราะว่าเบื้องหลังเธอเป็นผู้มีอิทธิพล ดังนั้นจะทำอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังนิดหนึ่ง และที่สำคัญเจ้าหล่อนก็ไม่รู้ไปสืบมาจากไหน ว่าอาหารที่ตนเองชอบมันมีอะไรบ้าง 

จึงทำให้ของแต่ละอย่างน่ากินเป็นอย่างมาก ทุก ๆ มื้อมีของดีมาไม่ขาด

ตัวเขาเองก็พยายามถามแล้วว่า “ไปซื้อมาจากไหนเหรอ…อร่อยจัง?”

แน่นอนว่าเจ้าหล่อนยิ้มแต้ ถ้าพูดอย่างนี้แสดงว่าอร่อยและเริ่มติดใจ จึงเล่นแง่ไม่ยอมบอก มีแต่คำพูดให้ฟังว่า “มีหน้าที่กินก็กินไป!”

หากแต่อันที่จริงเธอจ้างแม่ครัวเป็นการเฉพาะ ตอนเช้ามีหน้าที่เอามาให้เธอเท่านั้น ส่วนพวกอาหารการกิน ข้อมูลก็หลุดออกมาจากปากนกแก้ว ที่เธอได้ไปไถ่ถาม

นกแก้วได้เล่าให้เธอฟังว่า

“พี่เสือแทบจะไม่เคยไปหาข้าวปลากินเองเลย เว้นแต่ว่าอยู่ในโรงเรียน ช่วงที่พักกลางวัน ตอนเช้าตั้งแต่ ม.ปลาย เป็นต้นมา ถ้าพี่เสือไม่ไปยืนขายหมูปิ้งแล้ว ก็จะมีคนหิ้วเถาปิ่นโตไปหาถึงที่ โดยเป็นกับข้าวฝีมือของป้าชบา หรือไม่ก็น้า ๆ สองแม่บ้านที่ทำมาให้กิน”

นกแก้วได้เล่าให้ฟังอย่างหมดเปลือก ด้วยเพราะเป็นคำสั่งของทางผู้ใหญ่ ที่ได้สั่งการลงมาด้วยตัวเอง จึงไม่กล้าปกปิดหรือให้ข้อมูลมั่ว ๆ แต่อย่างใด

ทำให้ใบหม่อนเองสัมผัสได้ถึง สิ่งที่ชายหนุ่มชื่นชอบ จึงเกิดเหตุการณ์ตามมา ที่สองสาวหิ้วปิ่นโตมาชนกัน และกลายเป็นการลับฝีปากไปโดยปริยาย…

เทอมนี้พวกเพื่อน ๆ ในห้องส่วนใหญ่ก็อยู่ครบกันดี ไม่มีใครย้ายหนีออกไปเสียก่อน

ส่วนทางเพื่อนสนิททั้งสองอย่าง เทพไทกับดำเกิง ไอ้สองตัวบาทมันก็ยังปกปิดเป็นความลับ ว่ากำลังคบกับใครอยู่ ทางเสือน้อยเองก็ไม่ได้กระสันอยากรู้ ถึงขนาดให้คนไปสืบ

เพราะเอาจริง ๆ แค่โทรไปหาเพื่อน ๆ ในมหาลัยก็รู้เรื่องหมดแล้ว

แต่ถ้าทำแบบนั้นมันจะไปสนุกบ้าอะไร! ชีวิตของเขาไม่ขาดสีสันไปหมดหรอกหรือ รู้หมดทุกอย่างใช่ว่าจะดี?

……

ทุกวันนี้ เสือน้อยก็สนิทกับประดับดาวมากขึ้น แต่ว่าก็ไม่ได้ออกหน้าออกตา เพียงแต่คุยกันในแชตเสียมากกว่า แน่นอนว่าถ้าได้เจอกันที่คณะ ก็ย่อมมีต้องกินข้าวด้วยกันอยู่เป็นประจำ ดูเหมือนเธอจะไม่เคยลืมเรื่องนี้

และในวันนั้นก็จะกลายเป็นความทรมานที่ต้องรับมือกับ ‘สองปิ่นโตเถาใหญ่’ กินน้อยก็โดนอีกฝ่ายเขม่น กินของใครมากไปก็ลำบาก

แต่ยังโชคดีที่เธอไม่ได้ว่างตอนเช้าเหมือนกับใบหม่อน เพราะบางวันเธอก็มีคิวออกกอง จนถึงกลางดึก จึงทำให้ส่วนใหญ่เสือน้อยผูกปิ่นโตกับใบหม่อนเสียมากกว่า…

เขารู้แล้วว่าแม่ชบา ได้จ้างประดับดาวให้มาเป็นพรีเซนเตอร์ของทางฟิตเนส ซึ่งมันทำให้ความสัมพันธ์พัฒนาไปในทางที่ดียิ่งขึ้น

และโดยส่วนตัวของเขาเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร คนที่มีหน้าที่ก็บริหารทำกันไปส่วนเขามีหน้าที่สร้างผลงานก็สร้างผลงานกันไปเรื่อย ๆ เช่น ธุรกิจผู้ชายขายกล้วยของเขา ที่กำลังจะต่อยอดและขยายผลได้เป็นอย่างดี

อีกทั้งยังวางแผนที่จะส่งเข้าไปประกวดในงาน OTOP ประจำจังหวัด รวมไปถึง OTOP ระดับประเทศในลำดับถัดไป

ความจริงอีกมุมหนึ่งของพุทธพาณิชย์