แผนการของสองแม่

ตอนที่ 261 แผนการของสองแม่

ใบหม่อนที่ได้รับความมั่นใจกลับคืนมา ย่อมแปรเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ เพราะว่าคราวก่อนเธอได้เสียเปรียบที่แนวความคิด จึงสู้อีกฝ่ายกลับไม่ได้

เนื่องจากว่าอีกฝ่ายได้ยกเรื่องหาเงินมาข่มเธอ หากแต่ว่าในครั้งนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว และก็ไม่ได้รู้สึกด้อยกว่าอีกฝ่ายแต่อย่างใด!

ส่วนเจ้าเสือน้อยก็โทรมาหาให้เธอไปช่วยขายของ จึงได้เกิดความใกล้ชิดกันขึ้นมา ย่อมทำให้เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มเป็นเพียง ‘ลูกเสือในกำมือ!’

ดวงตาของใบหม่อนสาดสะท้อนแสงแวววับ มันไม่ใช่เพราะว่าริมฝีปากประดุจดั่งใบมีด หากแต่ว่ามันเกิดจาก ความคิดอันคมกริบของเธอต่างหาก!

ดูคล้ายจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของผู้คนในคณะ ที่จะมานั่งดูสองสาวโต้คารมกัน ซึ่งดูแล้วมันก็บันเทิงไปอีกแบบ เพราะแต่ละคนถ้าไม่สวยก็รวยไปเลย

และก็ไม่รู้ว่าไอ้เสือน้อยนี่มันมีอะไรดีกันนักกันหนา มันก็แค่พ่อค้าขายกล้วย ที่ตั้งชื่อสองแง่สองง่ามไม่ใช่หรือ?

……

ส่วนทางแม่ใบเตย ไม่ได้มีเวลาว่างมาคอยดูแลลูกสาวอยู่ตลอดเวลา เพราะมีงานค้างอยู่ได้แต่รอให้เธอไปเซ็นเอกสารใช้เวลาสักอาทิตย์หนึ่ง ถึงจะสามารถบินลงมาหาใบหม่อนได้

แต่ลูกสาวก็ดันโทรมาฟ้องว่า วันนี้ได้โต้คารมกับอีกฝ่าย แถมยังไม่ตกเป็นรองด้วย เธอเล่าอย่างภาคภูมิใจ แต่ทว่าก็หมั่นไส้เจ้าหล่อนไม่ใช่น้อย

แม่ใบเตยก็ใคร่โล่งใจ เป็นเพราะว่าเธอเรียกความมั่นใจของลูกสาวให้กลับคืนมาได้แล้ว ผลลัพธ์ถึงออกมาเป็นเช่นนี้

ใบหม่อนถามขึ้น “แม่จ๋า…มีวิธีจัดการยัยประดับดาวนั่นไหม หนูล่ะเบื่อยัยบ้านั่นเต็มทนแล้ว!”

แม่ใบเตยก็รับปากรับคำ ทางหนึ่งก็ช่วยหาวิธีแก้ไขปัญหาให้ลูก 

ส่วนอีกทางก็อยากรู้ว่า “เจ้าเสือน้อยมันมีอะไรดีกันแน่นะ ถึงได้ทำให้แม่ดาราสาวเจ้าบทบาท นักแสดงแถวหน้าระดับประเทศ ต้องมาตามวนเวียนอยู่ใกล้ตัวชายหนุ่ม แถมยังเกลี้ยกล่อมให้ลูกสาวเธอไปช่วยขายของได้ด้วย!” 

ตัวเธอเองก็ชักจะเริ่มฉงนใจเสียแล้วสิ ปกติยัยหม่อนยอมทำเรื่องแบบนี้เสียที่ไหน…

เธอจึงพูดปลอบใจลูกสาวบอกให้ใจเย็น ๆ ก่อน และพูดว่า “แม่เตรียมแผนการ เล่นงานกับยัยประดับดาวให้แล้วลูก เอ่อ…แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นการช่วยอีกฝ่ายหรือเปล่าน่ะสิ?”

ใบหม่อนถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “แผนอะไรเหรอแม่ หนูรอฟังอยู่!?”

“ใจเย็น ๆ สิจ๊ะคนดีของแม่ คือว่าแผนมันเป็นอย่างนี้…” ใบเตยก็เล่าให้ฟังอย่างละเอียดถึงแผนการที่ตนวางเอาไว้ แต่มันก็ได้อย่างเสียอย่าง 

เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าลูกสาวจะคิดเห็นยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้?

ปรากฏว่าเธอกลับตื่นเต้นขึ้นมาทันที และก็พูดออดอ้อน “แม่จ๋า…จัดการได้เลย เอาเลย หนูสนับสนุนเต็มที่!” พอใบหม่อนได้ฟังก็ชอบใจทันที เธอเดินไปเดินมาคืนนั้นแทบนอนไม่หลับ

ส่วนแม่ใบเตยก็ยิ้มส่ายหน้า ก่อนพึมพำในใจ “ถือว่าฉันมอบโอกาสดี ๆ ให้หนูก็แล้วกันนะประดับดาว!” สาวสวยรุ่นใหญ่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

……

ส่วนทางด้านประดับดาว ก็เล่าให้แม่เดือนฟังว่า “ยัยใบหม่อนนี่มัน…ไม่จบไม่สิ้นเสียที กล้ามาหักหน้าเธอ ด่าเธอต่อหน้าคนอื่น” และนี่ก็เป็นครั้งแรก ที่ตัวเธอโดนตอกกลับมาแบบนี้ 

ปากของยัยนี่ร้ายกาจกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก…

แม่เดือนพอได้รับรู้เรื่องราว เธอก็คิดหาวิธีจะจัดการช่วยลูกสาว ครุ่นคิดหาวิธีการรับมือ และจัดการกับ ยัยหมามุ่ย คนนี้

และดูเหมือนเธอคิดอะไรได้ แม่เดือนจึงปลอบลูกสาวว่า “งั้นเดี๋ยวเรื่องนี้…แม่จัดการให้เองลูก ส่วนหนูก็ตั้งใจทำงาน แล้วก็ตั้งใจเรียนหนังสือไปนะจ๊ะ คนดี…”

ประดับดาวก็ดวงตาสุกสกาว คลี่ยิ้มถามแม่อย่างดีอกดีใจ “แม่มีแผนแล้วเหรอจ๊ะ แผนอะไรเดี๋ยวหนูช่วยออกความเห็นด้วยอีกคน!”

“อยากรู้จริง ๆ เหรอจ๊ะ” เธอพูดหยอกล้อกับลูกสาว “งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วแม่จะเล่าให้ฟัง” แม่เดือนก็ได้เข้าครัวไปทำอาหาร ขณะที่กำลังรอสามีกลับบ้าน

ส่วนโทรศัพท์ก็ได้พิมพ์แช็ตกับยัยลูกหมี “ที่ดูเหมือนว่าจะมีงานเข้าเสียแล้ว…” 

……

ลูกหมีส่งสติกเกอร์ร้องไห้งอแงมาให้เพื่อนสาว ก่อนจะพิมพ์ไปว่า “นี่แกฉันแย่แล้ว!!!” 

ประดับดาวพิมพ์ตอบกลับไป “เป็นอะไร…เกิดอะไรขึ้น?” แต่มันไม่ทันใจจึงเปลี่ยนเป็นกดโทรไปหาโดยตรงเสียเลย “ไหนลองเล่าให้ฟังสิ!?” 

“ป้าชบาจะนัดดูตัวพี่ตะวันน่ะสิ! เอายังไงดี…ล…แล้วควรบอกพี่เขาดีมั้ย?” ลูกหมีพูดตะกุกตะกักเป็นอย่างมาก ดูท่าเธอจะตื่นเต้นพอสมควร

“แม่ชบานัดดูตัวพี่ตะวัน? แล้วแกกับพี่ตะวัน เอ่อ…ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ!” ประดับดาวถาม ก่อนที่จะหาทางช่วยเพื่อนสาวครุ่นคิดถึงวิธีรับมือ ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นาน ขณะที่ตัวแม่เดือนก็กำลังลงมือทำกับข้าวด้วยตัวเองอยู่

“เอาแบบนี้มั้ย แกก็บอกพี่เขาไปเลยว่าคิดยังไงกับแกกันแน่ ถ้าไม่คิดก็หาใหม่ แต่ถ้าคิดอะไรกับแกจริง ๆ เดี๋ยววันไปดูตัว ฉันจะไปเป็นเพื่อนด้วยดีมั้ย?” ประดับดาวพูดเสนอขึ้น

“ต…แต่ฉันอายไม่กล้าบอกนี่…นา” ลูกหมีทำเสียงอ่อน

“ยัยหมีพอถึงเรื่องของตัวเองล่ะ สมองไม่แล่นเชียวนะ ก็งัดมารยาหญิงมาใช้เสียบ้างสิ มีเท่าไหร่ก็หลอกล่อให้พี่เขาต้องเผยความในใจ เช่น อาจจะมีหนุ่มสักคนเข้ามาจีบ ถ้าเกิดตัวของพี่เขายังลังเลอยู่ อะไรแบบนี้…” ดาวเสนอแผนการไปหลายแบบ

ลูกหมีตาลุกวาว “เออใช่…ทำไมคิดไม่ออกเลยแฮะ?”

“นี่ไง! แล้วก็มาว่าฉันบื้อ ตัวแกเองก็พอกันนั่นแหละยะ เดี๋ยวถ้าเกิดมีอะไรต้องการความช่วยเหลือก็บอกมานะ ประเดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจะช่วยแกเต็มที่เลย!” 

พอลูกหมีได้ยินแล้วก็ชื่นใจ

จากนั้นไม่นานพ่อก็กลับมาบ้าน “สวัสดีค่ะพ่อ…” ประดับดาวเข้าไปดมกลิ่นพิสูจน์ ว่ามีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดตัวมาหรือเปล่า ก่อนเดินวนรอบตัวพ่อของตัวเอง

“มีอะไรยัยเด็กดื้อ!” เธอโดนพ่อเขกมะเหงกที่หน้าผากเบา ๆ ทีหนึ่ง

“ก็เช็กดูน่ะสิ ว่าพ่อแอบไปซ่อนกิ๊กที่ไหนไว้หรือเปล่า หนูต้องพิสูจน์กลิ่นก่อน ถ้าพ่อออกนอกลู่ออกนอก ทางเจอหนูกับแม่เล่นงานแน่!” ประดับดาวทำท่าเชือดคอ

“จ๊ะ ๆ รู้แล้วพ่อจะทำตัวเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ…ไม่ซนเลยพอใจมั้ยจ๊ะลูก!” เขาส่ายหน้าอย่างจนใจก่อนลูบหัวลูกสาวสุดที่รัก

ก่อนเปิดปากพูดว่า “ตั้งแต่กลับจากบ้านนายเสือน้อย ก็ชอบจับพิรุธใหญ่เชียวนะเราน่ะ ฮื้อ!”

ดาวทำท่าไม่สนใจ ทว่าพอหันหลังให้พ่อก็แอบคลี่ยิ้ม แต่ก็ไม่วายถูกพ่อจับได้ 

“นั่นแน่ะกำลังยิ้มอยู่ใช่มั้ย ยัยตัวแสบ!?”

แม่เดือนเดินออกมาตะโกนเรียกสามีตนเอง “นี่คุณเดชค่ะ ถ้ากลับมาแล้วรบกวนช่วยมายกถ้วยใส่กับข้าวในครัวให้หน่อยค่ะ!” เธอมองค้อนไปที่สามี

“ได้จ้ะ…ใจเย็น ๆ นะแม่เดือนจ๋า เดี๋ยวพ่อไปยกให้เดี๋ยวนี้แหละ” หนุ่มใหญ่ก็เดินตามไปช่วยยกของอย่างว่าง่าย

แน่นอนว่ากินข้าวกันไปมาก็สอบถามสารทุกข์สุกดิบ แม่เดือนก็ถามไถ่สามีตามปกติ “ตอนนี้ที่ทำงานเป็นอย่างไงบ้างพ่อ?”

ผัวเมียถามกัน ก็มีแต่เล่าความจริงให้กันฟัง ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าคู่ทุกข์คู่ยากหรอกหรือ หลักการนี้พ่อเดชเข้าใจนานแล้ว “ก็ไม่ค่อยดีเลยที่ห้างคนน้อย ลูกค้าก็น้อย ดูท่าจะต้องเปลี่ยนเจ้าของใหม่เสียแล้วมั้ง?”

“เอ๊ะ! ทำเลก็ดีทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ?” แม่เดือนถามด้วยความฉงน

“ก็เสี่ยแกเก็บค่าที่แพง แม่ค้าจะอยู่ไหวรึ พ่อน่ะปวดหัว พูดกับเสี่ยแกแล้วย้ำแล้วว่าต้องลดค่าที่ กลายเป็นว่าตอนนี้พ่อค้าแม่ค้าแต่ละคน กลายเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟทั้งนั้น!” พ่อเดชบ่นอุบ

“เป็นเจ้าของกิจการที่โลภ และก็ไม่รู้จักวิธีประคองตัวให้มันอยู่ไปนาน ๆ อย่างว่าแกเซ้งธุรกิจมา ดันมีแต่เงิน แต่ไม่มีวิสัยทัศน์”

“แล้วแม่ล่ะเป็นไงบ้าง…ที่ร้านขายกระเบื้องขายดีมั้ยวันนี้?” เดชถามด้วยความห่วงใย

“ก็พอมีคนนะแต่ยอดไม่กระเตื้องขึ้นเลย อาการทรง ๆ ตัวน่ะพ่อ!” แม่เดือนตอบตามจริง หลังจากเธอ วางมือจากการเป็นผู้จัดการส่วนตัวของลูกสาว ก็ส่งไม้ต่อให้คนวัยรุ่นมาสานงานต่อ 

ส่วนตัวเธอเองก็ได้ผันตัวมาทำธุรกิจของพ่อแม่ตน ที่ได้ทำกันมานานหลายปี ซึ่งมันเป็นบริษัททำกระเบื้อง และมีหน้าร้านขายด้วย