264. ดวงตาของหมาป่า!
ดวงตาของหมาป่า!
ตอนที่ 263 ดวงตาของหมาป่า!
บนดาดฟ้าของบนห้างเป็นร้านหรู ที่เปิดไว้ให้สำหรับคนมีเงินเท่านั้น ถึงจะเข้ามานั่งกินได้ เพราะว่าราคาของอาหารก็แพงทะลุดาดฟ้าเช่นกัน
ชายหนุ่มพอเดินมาถึงโต๊ะก็จัดแจงเลื่อนเก้าอี้ให้เป็นอย่างดี
เขาคลี่ยิ้มสดใสถามขึ้น “ไม่ทราบน้องดาวชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ พี่จะได้แนะนำให้ถูก?” รอยยิ้มที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้าของเขา ชวนมองเป็นอย่างมาก
ประดับดาวก็ตอบอย่างเอียงอาย “เอ่อ…ก็เอาเป็นพวกอาหารที่ไม่ค่อยมีไขมัน เช่น พวกอกไก่อะไรแบบนี้ดีกว่าค่ะ”
“เอ…หรือว่าดาวชอบออกกำลังกายเหมือนกันเหรอครับ?” ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงเรื่องที่จะชักชวนพูดคุยต่อ
จึงถือโอกาสรุกต่อไป โดยที่ถามว่า “พี่เองก็ชอบออกกำลังกายมากเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นการปล่อยไก่ หรือว่าเป็นการสอนจระเข้ว่ายน้ำหรือเปล่า?”
“อ๋อ! ดาวพึ่งเริ่มเองค่ะ พอดีว่ามีฟิตเนสมาว่าจ้างให้ดาวไปเป็นพรีเซนเตอร์ให้ จึงต้องควบคุมน้ำหนักเพื่อจะได้ถ่ายโฆษณาออกมาสวย ๆ อีกทั้งก็ยังดีต่อสุขภาพของดาวเองด้วย!” เธอตอบตามมารยาทเท่าที่พอจะเปิดเผยได้
จากนั้นชายหนุ่มก็พูดคุยแนะนำ ว่าอะไรควรกินอะไรไม่ควรกิน ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยกันมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศก็เริ่มผ่อนคลาย เป็นไปตามอย่างที่มันควรจะเป็น
ส่วนประดับดาวเองก็ได้ฟังในอีกมุมมองหนึ่ง ถือเป็นการฟังไว้ประดับความรู้
ชายหนุ่มพูดจาเก่งชวนคุยได้ทุกเรื่องจริง ๆ ดูเหมือนบอสจะเริ่มชอบประดับดาวมากขึ้นทุกที โดยเฉพาะรอยยิ้มอันแสนหวาน และแสนสดใสของเจ้าตัว
ดวงตาของชายหนุ่มไม่อาจละทิ้งจากสายตาคู่นั้น ที่เปล่งแสงสุกสกาวเหมือนดั่งชื่อของเธอได้เลย!
ส่วนประดับดาวที่ประสานสายตากับชายหนุ่ม ก็ดูเหมือนจะเห็นความลุ่มลึก คล้ายหมาป่าที่ยืนอยู่กลางพงไพร กำลังยืนรอให้เธอเดินติดตามเข้าไป เพื่อที่จะได้สัมผัสถึงความน่าพิศวงของป่าแห่งนี้
ประดับดาวแอบตะลึงในใจ มันเป็นดวงตาที่ดูน่าค้นหาเป็นอย่างมาก เขาเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างล้นเหลือ แม้เธอพยายามจะดิ้นรน เพื่อเลี่ยงสายตาจากดวงตาของหมาป่าคู่นั้น
แต่ว่ามันดูคล้ายว่าถูกกับดักเขาวงกต จนทำให้เธอต้องเหลียวกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง
บอสถามขึ้นว่า “ประเดี๋ยวให้พี่ขับรถไปส่งที่บ้านดีมั้ยครับ!?”
“ด…ได้ค่ะ” เธอหลวมตัวหลุดปากตอบไป
แต่เธอก็พยายามที่จะรวบรวมสติ และก็พูดขึ้นใหม่ “เอ่อ…เอาไว้คราวหลังดีกว่านะคะ” หญิงสาวดื่มน้ำ เพราะหยาดเหงื่อมันเริ่มปรากฏบนหน้าผากของเธอ จำต้องหาอะไรมาซับหน้า
ชายหนุ่มมาดแมน ไม่ได้มีท่าทางเร่งรีบ กลับพูดอย่างเป็นกันเองต่อว่า “น้องดาวนี่น่ารักจริง ๆ เลยนะครับ ไม่ทราบว่าวันหลังจะให้เกียรติพี่ มากินข้าวด้วยกันอีกสักมื้อ มันพอจะเป็นไปได้มั้ยครับ?”
“อ…อันนี้ก็คงต้องดูคิวงานก่อนนะคะ เอ่อ…อีกอย่างดาวก็ยังเรียนอยู่ ติดธุระมากมายเลย” เธอพยายามพูดโดยหลบเลี่ยงดวงตาหมาป่าคู่นั้น ที่พร้อมจะลากเธอไปกลืนกิน หรือเชื้อเชิญให้เธอเข้าไปสัมผัส ภายในส่วนลึกของดวงตา
ชายหนุ่มร้องอ้อขึ้นมาคำหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบจะน่าเกลียดไปมั้ย ถ้าพี่จะขอเบอร์ดาวไว้ติดต่อ เผื่อว่าเราจะได้นัดกันอีกครั้งเมื่อมีเวลา?”
หญิงสาวก็พยักหน้ารับ ขืนเธอไม่ให้…ชายหนุ่มก็มีปัญญาไปสืบเสาะหาได้อยู่ดี
หลังจากนั้นเขาก็ได้พูดว่า “งั้นพี่ขออีกอย่างสิ…” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยปากพูด
ชายหนุ่มเริ่มรุกไล่ต่อ “พี่จะจ้างน้องดาวมาเป็นพรีเซนเตอร์ ให้กับทางห้างสรรพสินค้าของพี่ จะได้หรือเปล่าครับ?” บอสพูดขึ้นด้วยท่าทางมาดของผู้บริหาร
“เอ่อ…พอดีอีกห้างติดต่อมาเช่นกันค่ะ ดาวคงต้องขอปฏิเสธไว้ก่อนดีกว่า” เธอพยายามหันชิ้นสเต๊ก หรือไม่ก็จิบน้ำ พยายามที่จะหลบเลี่ยงสายตาคู่นั้น
“อืม…จะมีห้างไหนใหญ่สู้ห้างของพี่ได้บ้าง อีกอย่างราคาที่พี่ให้มากกว่าเจ้าเดิมห้าเท่าเลยนะสนใจมั้ย?” ชายหนุ่มค่อย ๆ พูดทีละนิด หันสเต๊กพูดทีละประโยค โดยปกติแล้วแทบไม่มีใครจะปฏิเสธข้อเสนอที่เย้ายวนใจเช่นนี้ได้
“งั้นคงต้องให้ทางผู้จัดการของดาว ติดต่อกับพี่มาอีกทีก็แล้วกันค่ะ แต่อันนี้เป็นเรื่องของธุรกิจใช่มั้ยคะ ไม่มีอย่างอื่นแอบแฝง?” เธอกลับมาคืนฟอร์มดั่งเดิม ยามเมื่อพูดจากลับมีเสน่ห์น่าค้นหา
และคำตอบเมื่อครู่ ก็แฝงไปด้วยถ้อยคำเตือนอ้อม ๆ เพราะว่าเธอแพ้สายตาคู่นั้นจึงจ้องไปที่เนกไทแทน
“แน่นอน…พี่จ้างเรามาก็เพราะอยากได้ชื่อเสียง และผลงานของเราต่างหาก ส่วนเรื่องอื่น ๆ ไม่เกี่ยวเลย!” บอสยืนยันหนักแน่น ทว่ากลับพูดด้วยท่าทีและน้ำเสียงสบาย ๆ
หลังจากพูดคุยกันอีกหลายประโยค ดาวก็เอ่ยปากขอตัวกลับบ้านก่อนเธอให้ผู้จัดการของเธอชื่อว่า ‘พี่บี’ ขับรถเวียนมารับที่หน้าห้าง
ก่อนที่จะแยกย้ายจากกันไป พอออกห่างจากกันไม่เท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ได้ส่งข้อความมาหาเธอแล้ว
เธอเลื่อนดูข้อความที่ส่งมาของเขา “ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ…จากพี่บอส”
หญิงสาวก็แอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนบีผู้จัดการก็แซวว่า “เป็นยังไง…ฮึ! ไหนเล่าให้พี่ฟังบ้างสิ?”
ประดับดาวแน่นอนว่ามีอะไรย่อมปรึกษาผู้จัดการ โดยเฉพาะเรื่องโฆษณาที่ให้มากกว่าห้างของเสือน้อยตั้งห้าเท่าแน่ะ
บีจึงตอบกลับไปทันทีเลยว่า “ได้มากกว่าตั้งห้าเท่าจะมัวคิดมากทำไมล่ะ? และอีกอย่างนะเขาก็โพลไฟล์ดีขนาดนี้ เกิดมาก็คาบช้อนเงินช้อนทองมาแล้ว แต่ว่าเรื่องของสาว ๆ พี่เองก็ได้ยินผ่านหูไม่ขาดสาย แต่ทว่าถ้าเราสามารถมัดใจพี่บอสเขาได้ก็จบเกม!”
พี่บีผู้จัดการพยายามช่วยยุยงส่งเสริม
และหลังจากกลับมาถึงบ้านที่ปทุมธานี เธอก็เข้าไปปรึกษาแม่ทันที
“แม่คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้นะ…” หญิงสาวอธิบายรายละเอียดทั้งหมด ตั้งแต่เด็กเธอก็แทบไม่มีความลับอะไรกับแม่เลย
“แม่ว่านะเรื่องโฆษณา พรีเซนเตอร์ของห้างหนูตอบรับไปได้เลย ได้ต้องห้าเท่าจากที่เก่าและส่วนเรื่องของพี่บอสอะไรนั่น ตัวหนูก็ทำตามที่ใจเห็นสมควรแล้วกันลูก…”
“หนูอายุจะครบยี่สิบปีในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้ว จะบรรลุนิติภาวะแล้ว ต่อไปหนูเองก็สามารถตัดสินใจอะไรหลาย ๆ อย่างได้ด้วยตัวเองแล้วจ้ะ”
“ได้จ้ะแม่…เอ่อ…แล้วแม่ชบาจะปฏิเสธยังไงดีล่ะ?” ประดับดาวครุ่นคิดอีกเรื่องทันที
แม่เดือนก็พูดตามความเป็นจริง “พูดคุยธุรกิจกันถ้าใครให้มากกว่าก็ได้ไป เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือลูก ส่วนที่ว่าแม่ชบาเขาจะโกรธมั้ย…ก็คงไม่โกรธ เพราะว่าตอนนี้ห้างยังอยู่ระหว่างก่อสร้างเลย กว่าจะเสร็จไม่ใช่ว่าหนูหมดสัญญาแล้วหรอกหรือ?”
ประดับดาวพยักหน้ารับ “เออ…ก็จริงเนอะ”
ก่อนจะถูกแม่ยิงอีกคำถาม “หนูตกหลุมรักพี่เขา หรือมีความรู้สึกดี ๆ ให้บ้างหรือยัง?”
“หนูก็ยังไม่แน่ใจเลยจ้ะแม่ แต่ดูสายตาที่เขามันชวนน่าค้นหายังไงก็ไม่รู้…” เธอยิ้มที่มุมปาก โดยที่ตนเองก็ยังไม่อาจลืมเลือนสายตาคู่นั้นไปได้
“จะทำอะไร…เราจะต้องคิดให้ดี แม่ไปบังคับให้หนูชอบใครไม่ได้ แต่ถ้าชอบพี่เขาก็ลุยเลยลูก ส่วนเจ้าเสือน้อยก็ปล่อยเขาไป แต่ต้องพูดกับเสือน้อยตามตรงนะ ห้ามปิดบังเด็ดขาด!” แม่เดือนเตือน
“ได้จ้ะแม่! เดี๋ยวหนูจะกลับไปคิดให้ดี ๆ เลย!” ดาวยิ้มก่อนวิ่งออกจากห้องของแม่เข้าไปในห้องนอนของตนเอง ก่อนกอดหมอนนอนอย่างงั้น รอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของเธอยังไม่เลือนหาย แม้จะนอนหลับไปแล้วก็ตาม
ขณะเดียวกันแม่เดือนก็ทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ คิ้วของเธอขมวดเป็นปม ดูเหมือนเธอจะพบว่ามันช่างแปลก ๆ บังเอิญเสียจริง ดูท่าเธอต้องลงมือทำอะไรเสียหน่อยแล้ว