กรรมการอย่าลำเอียง!

ตอนที่ 264 กรรมการอย่าลำเอียง!

แน่นอนว่าคนดังระดับประเทศอย่างประดับดาว มีชายหนุ่มไฮโซมานั่งข้าง ๆ ชวนไปกินข้าว อีกทั้งยังมีภาพหลุดออกมาอีกว่าไปดินเนอร์กัน

มันย่อมต้องมีข่าวหลุดออกมาตามประสาข่าวบันเทิง ใครจะคบใคร ใครจะรักใคร ใครเลิกกับใคร โดยเฉพาะเรื่องไฮโซกับดารา ขายดีนักเชียว

เสือน้อยก็ย่อมได้รับข่าวแล้วเช่นกัน ทว่าตัวชายหนุ่มก็ไม่ได้ตีโพยตีพาย กลับกันเลยดูเหมือนว่าเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่…

ตอนพ่อผันเห็นข่าวผ่านมือถือ ก็ได้เดินมาดูลูกชาย ที่กำลังเล่นคีย์บอร์ดอยู่ที่ศาลาริมน้ำ 

“เป็นไงพ่อหนุ่ม ได้เห็นข่าวของหนูดาวแล้วใช่มั้ย?” พ่อผันเอ่ยปากถามขึ้น

“เห็นเรียบร้อยแล้วพ่อ…” เสือน้อยยังนั่งบรรเลงคีย์บอร์ดต่อไป

พ่อผันก็ยิ้ม ๆ ถาม “แล้วอารมณ์เป็นยังไงบ้าง…หึงมั้ย? ห่วงมั้ย?”

“แน่นอนสิพ่อ! ย่อมต้องมีเป็นธรรมดา แต่ว่าภายในใจก็รู้สึกว่าถ้าเกิดประดับดาวมีคนที่ดีกว่า หรือเข้ากันได้ดีกว่ามันก็เป็นสิทธิ์ของเธอนะ ต่อให้คบกันแล้วแต่งงานกันแล้วก็ยังเลิกกันได้เลย ถ้าใจไม่ตรงกันไม่สู้ปล่อยเธอไปเสียดีกว่า”

เสือน้อยยิ้มตอบ พร้อมกับกดบรรเลงเพลงต่อไป

พ่อผันพยักหน้า และตบบ่าก่อนพูดว่า “แล้วไม่คิดจะฮึดสู้หน่อยเหรอพ่อหนุ่ม! หรือชอบแม่หนูใบหม่อนอีกคนหนึ่ง?”

“เอ่อ…” พอเสือน้อยได้ยินคำถามก็กระอักกระอ่วนนิดหน่อย

เขาตอบเรื่องแรกก่อน “แน่นอนว่าถ้ามีโอกาสก็ต้องสู้เป็นธรรมดา แต่ก็คิดอยู่ว่าค่อย ๆ ปล่อยให้มันเป็นไป ตัวเราก็เสมอต้นเสมอปลาย ทำยังไงก็ยังคงทำอย่างงั้น”

ส่วนเรื่องที่สองเขาก็พูดว่า “ใบหม่อนก็ เอ่อ…อธิบายไม่ถูกแฮะ”

ชายหนุ่มเกาหน้าคล้ายกับแมวอยู่ไม่น้อย “มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าแต่ก่อนนะ พอเห็นเธอหายโศกเศร้าหลุดพ้นจากไอ้ทรพี อีกอย่างก็เป็นปู่กับย่านั่นแหละ ที่เล่นงานเสือ!”

พ่อผันหัวเราะร่า จากนั้นทั้งสองพ่อลูกก็แลกเปลี่ยนมุมมอง และนิยามของความรักผ่านพ่อผัน

แน่นอนอีกเช่นเคย แม่ชบามานั่งหลบฟังอยู่ด้านข้าง เพราะได้ข่าวว่าประดับดาวเองมีพวกไฮโซหนุ่มเข้ามาจีบ ถ้าอย่างน้อยเจ้าเสือน้อยก็ควรมีตัวเลือกสิ ทำไมไม่พูดกับลูกชายไป เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ทำอะไรอืดอาดยืดยาด น่ามันเขี้ยวนักเชียว

ส่วนนกแก้วก็นั่งฟังลุงผันสอนพี่เสือน้อยอยู่ ตอนเด็ก ๆ เธอมักจะหลับเวลาตามป้ามานั่งฟังลุงผันสอนอะไรไม่รู้ให้พี่เสือ พอโตมาจึงรู้ว่ามันเป็นคำสอนที่ล้ำค่ามาก 

จึงเงี่ยหูตั้งใจฟังเป็นพิเศษ มือหนึ่งก็ช่วยพัดให้ป้าชบาของเธอ แต่ก็ฟังทุกถ้อยคำที่พี่เสือกับลุงผันคุยกัน

“แล้วเป็นไงประเมินคู่ต่อสู้ไว้ไหวไหม?” พ่อผันถาม

แต่เสือน้อยส่ายหน้ายิ้มเจื่อน “ถ้าเปรียบเป็นมวย อีกฝ่ายถือเป็นคู่ต่อสู้ที่เก่ง สมศักดิ์ศรี อีกฝ่ายทั้งเก๋าประสบการณ์กว่าเจนเวที ดูแล้วเชิงมวยเขาดีกว่ามาก ดูท่าแล้วคงช่ำชองเก่งหมัดแย็บ ค่อย ๆ ตอด แต่ก็มีจุดอ่อนตามธรรมชาติ เพราะสิ่งหนึ่งกำราบอีกสิ่งหนึ่ง”

“ตัวของเสือถ้าเปรียบเป็นมวยก็คงพึ่งหัดลงสนาม แต่ได้ความสดใหม่ ตื่นเต้น ออกหมัดหนัก เน้นเดินเข้าประชิดตัวบีบให้อีกฝ่ายแลกหมัดด้วย ใช้จังหวะเท้าดี ๆ ก็ต้อนอีกฝ่ายจนมุมได้ง่าย…”

“พวกมวยเก๋าเกมเวลาขึ้นชก เจ้าตัวมักคิดว่าตัวเองเจอพวกไก่อ่อน จึงทำให้ประมาทได้ง่าย และมวยสดใหม่ ถ้าย้อนศรถูกจังหวะอีกฝ่ายมีแต่จุกกับเจ็บ…”

“นี่เปรียบเป็นแค่มวยสากลเท่านั้นนะ การยืนระยะยาวเป็นสิ่งสำคัญ พูดง่าย ๆ ก็คือใครที่สายป่านยาวกว่ากัน ฝึกซ้อมมาดีกว่ากัน แถมยังมีลีลาการชก ที่เรียกคะแนนจากกรรมการได้ก็มีโอกาสชนะมากกว่า!”

เสือน้อยกดบรรเลงเพลงต่อไป พร้อมเปรียบเทียบข้อดีข้อเสียให้พ่อฟัง

“แต่ถ้าเป็นมวยไทย อีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเสือเลย!” เสือน้อยแสยะยิ้มกว้าง 

“เพราะมีทั้งลูกไม้ ทั้งแม่ไม้ ถึงมวยจะเก๋าแค่ไหน เจอคนที่ใช้ลูกล่อลูกชนเป็น มีทั้งเตะสกัดขา หมัด เท้า เข่า ศอก ในเรื่องนี้อีกฝ่ายดูท่าจะห่างชั้นจากเสือไปหลายขุม แต่ว่า…” 

ชายหนุ่มพลันหยุดบรรเลง

พ่อผัน แม่ชบา นกแก้วก็ตั้งใจฟัง ในใจแม่ชบาเดือดเป็นไฟ “ถามลูกไปสิ…แต่ว่าอะไร! แต่ว่าอะไร…” เธออยากจะลงไปบิดหูสามีของตัวเองเสียจริง ชักช้ายืดยาดไม่ทันใจ!

พอได้ยินเสียงหายใจดังฟุตฟัดของป้าชบา นกแก้วก็ลูบหลังป้าที่รัก ก่อนจะพูดกระซิบปลอบใจ “ใจเย็น ๆ ป้าจ๋าเดี๋ยวพี่เสือ มันก็เฉลยแล้ว” นกแก้วรีบพัดแรง ๆ ให้ป้าชบาใจร่ม ๆ

“แต่ว่าอะไรพูดมาเลยสิพ่อหนุ่ม?” พ่อผันเลิกคิ้วข้างหนึ่งถามขึ้น

เสือน้อยกลั้นยิ้มเขากำลังแกล้งแม่ชบาอยู่ เพราะรู้ว่าชอบมาแอบฟัง “แต่ว่า…กรรมการจะต้องเป็นกลาง ถ้าเกิดกรรมการเอนเอียง ก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่ลงแข่งแล้วถูกมั้ยพ่อ? เพราะฉะนั้นก็ต้องถามใจกรรมการก่อน ว่าจะเอายังไงดี เอ่อ…คงได้ถามพรุ่งนี้แหละ!”

พ่อผันก็ได้เอ่ยเตือนสติ “ใช่กรรมการต้องเป็นธรรม แต่นั่นก็รวมถึงเอ็งด้วยนะ…ไอ้เสือ!”

ผันนิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมพูดว่า “แล้วเรื่องของใบหม่อน เอ็งตัดสินเป็นธรรมหรือเปล่าล่ะ ได้เอนเอียงมั้ย?”

เสือน้อยก็คล้ายครุ่นคิดได้ “เออก็จริงแฮะ ระหว่างนี้ตัวเรามีใจเอนเอียง ตลอดเลยนี่หว่า ตัดสินไม่เป็นธรรมกับใบหม่อนเสียเลย เพราะถ้าลงสนามมาแล้ว มันก็ควรที่จะเปิดโอกาสให้คนที่ลงสนามได้ต่อสู้”

ชายหนุ่มหยุดบรรเลงเพลงทันที พร้อมครุ่นคิดสมองประมวลผลเร็วจี๋ เหตุการณ์แบบนี้  มันก็เหมือนกับสถานการณ์ของตัวเขาในเวลานี้เลยน่ะสิ!

แถมอีกฝ่ายก็มาช่วยขายของอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มีกับข้าวมาให้กินพร้อมถึงที่ พอตอนเย็นก็ไปยืนตากแดดช่วยขายของด้วย…

และคำถามของผันสามีเธอ ก็เหมือนจะกระแทกเข้าที่กลางใจของแม่ชบา ด้วยเช่นกัน ตัวของเธอก็เหมือนกับเจ้าเสือน้อย ที่มีใจเอนเอียงไปทางประดับดาว สนับสนุนมากจนเกินไป!

แม่ชบาลูบคางครุ่นคิด คิ้วขมวดเป็นปม เธอก็เป็นกรรมการ…ของกรรมการอีกทีหนึ่ง ที่สามารถตัดสินชี้ชะตาลูกสะใภ้ได้ด้วยเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงต้องทบทวนตัวเองเสียใหม่แล้ว!

“ถ้าเกิดทำแบบนั้นก็เท่ากับปิดประตูตาย ไม่ให้เจ้าเสือน้อยมันมีโอกาสได้เลือกเลยน่ะสิ แบบนี้ไม่ดีแล้ว!” แม่ชบาคิดในใจ

ก่อนจะได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นเตือนสติ “จะรักใครก็เผื่อใจเอาไว้ครึ่งใจ ยังจำได้มั้ย?” พ่อผันถามขึ้นมา

เสือน้อยได้ยินก็ผงกศีรษะ คิ้วที่ขมวดเป็นปม ภายในใจของเขาคิดอะไรขึ้นได้แล้ว…

จากนั้นเขาก็กดคีย์บอร์ดบรรเลงเพลงต่อไป ส่วนพ่อก็ไม่มีอะไรนั่งผิวปาก เป็นเพื่อนลูกชาย 

ชบาก็คล้ายต้องกับไปทบทวนตัวเอง ในฐานะกรรมการผู้ตัดสินใหญ่ และพอเห็นว่าทั้งสองไม่มีเรื่องพูดคุยกันแล้ว แม่ชบาก็คลานหลบไปกับนกแก้ว เข้าห้องใครห้องมัน…

……

ณ บ้านหรูสไตล์ไทย ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองจังหวัดเชียงราย เดินทางไปไหนมาไหนก็ง่าย

ภายในห้องนั่งเล่น แม่ใบเตยก็พูดโทรศัพท์คุยกับลูกสาว “เป็นไงบ้าง แม่จัดการให้พอใจมั้ยจ๊ะ…คุณหนูใบหม่อน!?”

“แผนแม่ยอดเยี่ยมไปเลย! ว่าแต่ไอ้พี่บอสเนี่ย มันจะปราบพยศยัยประดับดาวนั่นอยู่เหรอจ๊ะแม่?” ใบหม่อนถามขึ้น

“เจ้าคนนี้น่ะ…ขึ้นชื่อเรื่องพวกปราบพยศดารา มาหลายต่อหลายคนแล้ว ก็ต้องดูว่ายัยหนูประดับดาวจะมัดใจอีกฝ่าย จนถึงขั้นตกล่องปล่องชิ้นได้หรือเปล่า? แต่มาสิบรายก็เสร็จสิบรายนะปกติแล้ว ส่วนเราก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว ปล่อยให้นายบอสมันจัดการไป แม่ถึงบอกหนูไงได้อย่างก็เสียอย่าง!”

“ที่บอกว่าได้ก็คือความปั่นป่วนลังเลใจของคู่แข่งหนู ซึ่งแม่เชื่อว่ายังไงก็เอนเอียงไปทางนายบอส ส่วนที่บอกว่าเสียก็คือถ้าคู่ต่อสู้ของหนูได้หัวใจนายบอสไปครอบครอง ก็จะกลายเป็นหนูตกถังข้าวสารเลยนะ!” แม่ใบเตยเอ่ยปากเตือน

“โอ๊ย…ช่างมันเถอะจ้ะแม่ ยัยดาวจะไปคบกับใครก็ตามแต่ใจเจ้าตัวเลย แต่งงานกันเลยยิ่งดี ถือว่าเราช่วยทำบุญทำกุศล เป็นกามเทพให้ด้วย หนูไม่อิจฉาแม้แต่นิดเดียว กลับดีใจแทนเสียด้วยซ้ำ!”

ใบหม่อนยิ้มสดใส หัวเราะคิกคัก แววตาของเธอดูมีความสุขมากเป็นพิเศษ!