ภาพประวัติศาสตร์ของขาเผือก!

ตอนที่ 265 ภาพประวัติศาสตร์ของขาเผือก!

“หนุ่มไฮโซรูปหล่อรุกจีบดาราสาวกลางห้างดัง” พาดหัวข่าวตัวเท่าไม้บรรทัด 

ปรากฏขึ้นบน ‘หน้าหนึ่ง’ หนังสือพิมพ์หลายฉบับ มันกลายเป็นข่าวดังไปทั่วทั้งประเทศ แน่นอนว่าในมหาลัยก็ไม่แพ้กัน เมาท์กันร้อนแรงสนั่นหวั่นไหว

เพจข่าวซุบซิบดาราก็ออกมาขยี้ซ้ำอีกบอกว่า มีข่าวไปดินเนอร์กันต่อด้วย ตามมาด้วยประเด็นอีกมากมาย ทั้งประวัติของไฮโซหนุ่มที่เคยควงใครต่อใครมาหลายคน และผู้คนในโลกออนไลน์ ก็พากันแสดงความเห็นกันอย่างออกรส

ณ คณะบริหารธุรกิจ…

บรรดาเพื่อน ๆ รุ่นพี่ต่างก็รู้ว่าประดับดาวดูท่าทาง จะมีบางอย่างกับเจ้าเสือน้อย

หลาย ๆ คนต่างก็พากันพูดไปในทิศทางเดียวกันว่า “ไอ้เสือน้อยแย่แล้ว โดนหมาคาบไปกินแล้วแน่ ๆ” บางคนก็อดสงสารเสือน้อยไม่ได้

โดยเฉพาะเพื่อนรักสองกุมารเทพดำ ทั้งสองก็ได้มานั่งรอตั้งแต่เช้า อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ในประวัติศาสตร์การเข้าเรียนของทั้งคู่

ทั้งสองก็มาดักรอเสือน้อยที่ด้านล่างคณะ เพื่อรอดูว่าจะมีข่าวความเคลื่อนไหวอะไรไหม อันที่จริงแล้วพวกเขาก็ส่งข้อความ โทรศัพท์ไปหาเสือน้อยตั้งแต่กลางดึกเมื่อคืนแล้ว 

แต่เจ้าตัวก็บอกเพียงแค่ว่า “เดี๋ยวไปคุยกันที่มหาลัย”

จึงเป็นที่มาซึ่งทำให้ทั้งสองคน ได้แหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เช้ามานั่งรอคอยเพื่อนอย่างใจจดใจจ่อ แน่นอนว่าไม่ได้มีเฉพาะทั้งสองคน พวกบรรดาเพื่อน รุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะ ต่างก็ได้มากันก่อนเวลาอันควร

เพื่อที่จะได้รับ ‘เผือกร้อน ๆ’ เป็นคนแรก และก็เอาไปเมาท์กันต่อ เพื่อน ๆ ร่วมคณะก็จับจองพื้นที่อยู่นาน ทำเอาบรรยากาศแปลกตาไม่ใช่น้อย สำหรับช่วงเวลา…เจ็ดโมงเช้า!

……

ทางเสือน้อยก็ขับรถฟังเพลงชิล ๆ มาเรียน ที่นั่งด้านข้างก็เป็นน้องสาวตัวแสบนกแก้ว ที่ได้กำลังกดมือถือพิมพ์คุยโน่นคุยนี่ไปเรื่อย

ใจของเธออยากจะบ่นพี่ชายใจจะขาด แต่ก็นึกถึงคำพูดเมื่อวาน ที่ไปแอบฟังกับป้าชบาที่ศาลาริมน้ำแล้วก็จนใจ พวกกวีนักรักอะไรนั่น เธอยังเข้าไปสัมผัสไม่ถึงจริง ๆ 

จึงยอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี แต่ก็ไม่ลืมจ้องพี่ชายตาแป๋ว อดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ

“เลิกจ้องพี่ได้แล้วยัยตัวแสบ!” เสือน้อยเอ็ดไปคำรบหนึ่ง ก่อนจะเอามือไปลูบหัวหล่อนเบา ๆ แน่นอนว่าเขารู้ดีว่า ยัยตัวแสบกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่

ก่อนจะถึงมหาลัยก็แยกย้ายจากกันไป ส่วนขากลับก็ให้ไอ้ยักษ์มันไปส่งโน่น ปกติเสือน้อยก็มักขับรถมาคนเดียว ส่วนวันนี้ยัยตัวแสบนั่งมาด้วยย่อมเป็นเพราะเรื่องของประดับดาว 

พอเดินเข้ามาถึงคณะ เสือน้อยก็อดจุปากไม่ได้ “โอ้โฮ! ภาพประวัติศาสตร์เลยนะเนี่ย!” เขาอดอุทานไม่ได้จริง ๆ 

“แม่เจ้าเจ็ดโมงเช้า มาเต็มคณะสงสัยต้องถ่ายรูปเก็บไว้เสียหน่อย…” จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายบันทึกรูป

ก่อนจะสัพยอกทุกคนที่นั่งอยู่ “แหม่…มาเรียนกันตั้งแต่เช้าเลยนะครับทุกคน!” เสือน้อยพูดเสียงดัง และอดตบมือให้ไม่ได้จริง ๆ

จากนั้นก็ไปนั่งลงบนโต๊ะมุมหนึ่ง ข้างกายสองสหาย “เป็นไงเห็นทีฝนจะตก มรสุมกำลังเข้าดูท่าแล้ว กูว่าไม่นานก็คงจะเป็นเช่นนั้น!”

เทพไททนไม่ไหวเปิดปากถาม “มึงยังมีอารมณ์มาพูดแบบนี้อีกเหรอวะ…ไอ้เวร! จะโดนหมาคาบไปกินอยู่แล้วเนี่ย! เอ่อ…แต่ว่าไปมึงก็มีใบหม่อนอยู่ทั้งคนนี่หว่า”

ดำเกิงเสริมทันทีพูดเข้าประเด็น “เออจริง สรุปมึงจะเอายังไงกันแน่ เลือกใครดีล่ะ?”

พวกบรรดาขาเผือกทั้งหลายต่างก็เงี่ยหูฟัง คำถามของทั้งคู่อย่างตั้งใจ

ส่วนเสือน้อยกวาดสายตาไปรอบ ๆ ที่ทุกคนได้แต่นั่งเงียบกริบ ตัวเขาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน บ่นในใจ “ความอยากรู้ฆ่าคนให้ตายได้จริง ๆ แฮะ” 

จากนั้นก็ครุ่นคิดพูดให้พวกขาเผือกได้ยินไปด้วยเลย…

เขาตอบกลับเพื่อนสนิทว่า “ก็นี่ไงเดี๋ยวนัดมาถาม มาพูดคุยกัน…นี่มึงอย่าลืมสิ คนเขาเป็นถึงนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศในเวลานี้ มันไม่ใช่ไก่กาเลยนะโว้ย!”

“มีคนจะเข้ามาจีบ มึงว่าแปลกมั้ยล่ะ? อะ…ดูอย่างไอ้ห้าตัวนั่นสิ แต่ละคนเห็นอย่างนั้นโพลไฟล์ดีประวัติดี แต่ก็แค่เป็นรองไอ้คนที่เป็นอยู่ถูกต้องมั้ย?” เสือน้อยถือโอกาสปล่อยข้อมูลให้ทั้งหลายได้ฟังกัน

“ไม่เห็นมีอะไรต้องแปลกใจ คนมาตามจีบก็ต้องเยอะ สมมตินะว่าถ้าดาวไปชอบคนอื่น กูก็คิดว่าเขาตัดสินใจแล้วนะ ถ้าไม่ใช่ไอ้คนเป็นข่าวเมื่อวานก็เป็นหนึ่งในห้าคน ลองคิดดูดี ๆ สิ คนสวยเก่งจะไม่มีคนเข้ามาในชีวิตเลยเหรอวะ!?” เสือน้อยพูดให้ทุกคนเห็นภาพ

“เออ…ก็จริงว่ะ ไอ้ห้าตัวนั้นมันก็มาจีบทุกวัน แต่ก็แค่ไม่เป็นข่าวเท่านั้นเอง?” เทพไทลูบคางพูดขึ้น ตัวเขาลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

ดำเกิงได้เสนอวิธีขึ้น “งั้นกูว่ามึงเลือกใบหม่อนไปเลย เพราะว่าจะได้ไม่ต้องไปปวดหัวกับไอ้ห้าหกคนนั่น?”

“เอาน่ะ…อย่าพึ่งด่วนสรุปจะดีกว่า” เสือน้อยหัวเราะร่า จากนั้นเขาก็ชวนคุยเรื่องจิปาถะ ถามโน่นถามนี่ไปเรื่อย

จนกระทั่งหลาย ๆ คนในคณะเริ่มแยกย้ายกันไปหาอะไรกิน เพราะว่าตื่นขึ้นมาเผือกกันตั้งแต่เช้า ดังนั้นทุกคนก็ยังไม่ได้กินอะไรเช่นกัน!

พอได้ฟังจากปากของเสือน้อยแล้ว ทุกคนที่นั่งฟังก็คิดตามและเห็นภาพ เหลือเพียงแค่รอดูว่าบทสรุปเป็นอย่างไรก็เท่านั้น ขืนนั่งต่อไปก็ไม่มีประโยชน์

และเพียงไม่กี่นาทีคนก็ทยอย ๆ เดินออกจากคณะจากไปตามที่ตามทางของตัวเอง…

ชายหนุ่มยิ้มแห้งเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ แหล่งกระจายข่าวชั้นเยี่ยม มันก็คือวิธีปากต่อปากนี่แหละ เสือน้อยดูเหมือนจะคุ้นชินกับวิธีการแบบนี้ไม่ใช่น้อย

จากนั้นไม่นานนางเอกสาวก็เดินลงมาจากรถ เข้ามาหาเสือน้อยพร้อมกับปิ่นโต เช่นเคย แน่นอนว่าเธอโบกมือทักทายขาเมาท์ทั้งหลาย

เสือน้อยได้ส่งรูปภาพไปให้ดูแล้ว ยังสัพยอกว่า “ภาพประวัติศาสตร์ คนรอเผือกเต็มแล้วจ้ะ…นางฟ้า” ตอนที่ขับรถติดไฟแดงอยู่ เธอหยิบขึ้นมาดูก็อดขำไม่ได้

พอมาถึงจึงเอ่ยปากถาม “แล้วไปจัดการอีท่าไหนถึงทำให้ คนหายไปหมดได้เนี่ย…ฮื้อ?” ดาราสาวถามขึ้นอย่างฉงน

เสือน้อยก็บอกเล่าให้ฟังตามคำพูดเมื่อครู่ ไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ส่วนเทพไทกับดำเกิง ที่เห็นเพื่อนยังยิ้มได้อย่างสบายใจ ทั้งสองคนจึงได้พร้อมใจกันหิวข้าวขึ้นมาอย่างมีมารยาท และก็ยังไม่ลืมชักชวนพี่ ๆ น้อง ๆ ที่นั่งอยู่ไปกินข้าวด้วยกัน!

……

“อะ! คนไปหมดและไหนเล่าให้ฟังสิ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างหวั่นไหวมั้ย?” เสือน้อยพูดกลั้วหัวเราะ และถามหยั่งเชิง เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางพูดอีกว่า “บอกตามตรงได้เลย ไม่ต้องห่วง!”

“ก็รู้สึกดีกับพี่เขาเหมือนกันนะ แต่ถ้าจะถามความรู้สึก เมื่อคืนทำเอานอนเคลิ้มฝันถึงพี่เขาเหมือนกัน แต่ถ้าถามว่าจะเป็นยังไงต่อไป…”

เธอคลี่ยิ้มสดใสออกมา “ก็คงต้องให้เป็นเรื่องของอนาคต”

คำตอบยอดนิยมจากเหล่ารุ่นพี่ในวงการบันเทิง ที่ได้ช่วยสรรค์สร้างกันมา และถ่ายทอดกันออกมาอย่างเป็นประจำ

เสือน้อยเท้าคางมองประดับดาว ที่กำลังแกะข้าวกล่องอยู่ ส่วนสมองก็กำลังครุ่นคิดอยู่จะวางหมากตาต่อไปยังไงดี พอคิดได้เขาก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งพูดขึ้นว่า “นี่ชอบไอ้หมอนั่นตรงไหนเหรอ?”

ประดับดาวก็คลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “เอ…จะว่ายังไงดี ความรู้สึกพี่เขาดูเหมือนมีอะไรบางอย่างที่น่าค้นหา” ประดับดาวพูดไปเรื่อย ๆ ตามที่ตัวเองนึกขึ้นได้

และถามปิดท้ายขึ้นว่า “ทำไม…หึงหรือจ๊ะ?”

ชายหนุ่มที่นั่งเก็บรวบรวมข้อมูลอยู่ก็พูดว่า “ก็มีบ้าง แต่ก็พร้อมสู้นะ ถ้าเกิดว่ากรรมการตัดสินอย่างเป็นกลาง…” 

“แต่ว่าถ้าเกิดกรรมการตัดสินลำเอียง มีใจเอนเอียง…ไอ้เสือน้อยคนนี้ ก็คงแพ้ตั้งแต่ยังไม่ลงแข่งแล้ว!” เขาตีหน้าเศร้าเล่นบทโศก

“ช่างพูดจาเปรียบเทียบเสียจริงนะ!” เธอคลี่ยิ้มพูดขึ้น

พอนึกถึงคำพูดของเสือน้อยก่อนหน้า “ถ้ามีใจเอนเอียง เขาก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่ลงแข่ง!” ในใจเธอก็ยิ้มแย้มดูมีความสุขไปอีกแบบ คล้ายในละครที่เธอแสดง เหล่าบรรดาผู้ชายต่างมาแย่งแข่งกันจีบ

ระหว่างที่ทั้งสองกินข้าวไป เสือน้อยก็ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด แน่นอนว่าเกี่ยวกับเรื่องของนายบอสไฮโซหนุ่ม

ก่อนจะถามปิดด้วยว่า “แล้วกรรมการจะตัดสินลำเอียงไหม…สรุปแล้ว!?”

ดาวคิดในใจก่อนถาม “เอ่อ…งั้นถ้าตอนนี้เอนเอียงไปเสือน้อย 60 พี่เขา 40 ล่ะ?”

“งั้นก็ดีสิไอ้เสือน้อย…คนตัวเล็ก ๆ คนนี้กระดูกคนละเบอร์ แถมต้องขึ้นสังเวียนไปชกกับหนุ่มแก่รุ่นใหญ่ ก็ต้องมียาใจที่ดีบ้าง!” เขาพูดด้วยท่าทีหงอยซึม

“ช่างสรรหาคำมาแขวะได้ดีเสียจริงนะพ่อคุณ…” ประดับดาวคิดในใจ

และถามขึ้นว่า “อ่าวแล้วถ้าเป็นพี่เขา 60 ส่วนเสือน้อย 40 ล่ะจะทำยังไง?” เธออยากรู้เหมือนกันว่า ชายหนุ่มจะคิดยังไง

เสือน้อยตอบว่า “งั้นก็คงลำบาก เพราะว่าสู้กับเขาได้ยาก แต่ว่าก็นะ…ดาวมีสิทธิ์เลือกนี่นา อีกอย่างเรายังไม่ได้เป็นแฟนกันเสียหน่อย เสือพูดถูกมั้ย?” 

เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “คงอาจจะต้องใช้เวลาให้เป็นเครื่องพิสูจน์ ส่วนตัวของเสือเองแล้ว…ไม่รีบ” 

และไม่นานก็ปรากฏตัวละครสำคัญขึ้น หลังจากที่เสือน้อยพูดจบประโยค อย่างกับว่ามีใครปล่อยคิวมา

ใบหม่อนก็เดินเข้ามา พร้อมกับเถาปิ่นโตของตัวเอง โดยที่เธอไม่แม้แต่เหลือบสายตา ไปมองประดับดาวแม้แต่น้อย สายตาเพียงกวาดดูบนโต๊ะที่ยังไม่ได้จัดเรียงกับข้าวเสร็จสิ้น

เธอนั่งข้างเสือน้อยก่อนจะพูดว่า “นี่กินของเราดีกว่า!” เธอเขี่ยพวกกล่องอาหาร หรือว่าพวกปิ่นโตของประดับดาวออกไปหมด

พร้อมกับเมียงมองดาราสาว และเริ่มราดน้ำเกลือลงบนแผล

“อุ๊ย! ดาวอยู่ด้วยเหรอ นึกว่าโดนหิ้วไปกินเสียแล้ว แหม…ได้ขึ้นหน้าหนึ่งเลยน่ะเนี่ย เราอุตส่าห์ไปตระเวนซื้อหนังสือพิมพ์ เก็บรวบรวมมาให้ดาวครบทุกฉบับไม่มีตกหล่นเลยนะ”