พบเจอเมื่อยามคับขัน!

ตอนที่ 266 พบเจอเมื่อยามคับขัน!

ทางใบหม่อนได้หยิบถุงหนังสือพิมพ์ มายื่นให้อีกฝ่าย พร้อมพูดว่า “นี่เราซื้อให้!” พร้อมปรากฏรอยยิ้มยียวน

จากนั้นก็ตามมาด้วยการพูดจาแดกดัน “นี่ถ้าเราถูกพี่เขามาจีบ ก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ เอ่อ…แล้วเมื่อคืนไปต่อกันที่ไหนเหรอจ๊ะ?”

ก่อนจะร้องว่า “อุ๊ย! เราพูดผิดไป…ต้องเป็นไปจบกันที่ไหนเหรอ?”

ประดับดาวก็ยืนขึ้น เธอกวาดสายตามองไปที่ใบหม่อน คล้ายกำลังประเมินอะไรอยู่…

“นี่ใบหม่อนอยากเข้าวงการมั้ย? เราว่าเธอน่ะเหมาะกับพวกบทนางร้ายสุด ๆ เลย พอดีว่าเราก็มีเส้นมีสายอยู่บ้างพอสมควร จะลองดูสักเรื่องดีมั้ย?” หญิงสาวยิ้มละไม

จากนั้นศึกลับฝีปากประจำวันก็ได้เริ่มต้นขึ้น และก็จบลงในเวลาไม่นาน เพราะว่ามีคนเข้ามานั่งในคณะมากขึ้นเรื่อย ๆ จะให้ทะเลาะกันมันก็อายชาวบ้าน…

ทั้งสองสาวก็ชวนเสือน้อยคุยไปเรื่อย พร้อมตักกับข้าวของตัวเองให้กับชายหนุ่ม จนเสือน้อยกินแทบจะจุกตายอยู่รอมร่อ จะปฏิเสธก็ไม่ได้อีก 

จนพอได้เวลาจึงบอกว่า “จุกจะตายแล้ว!”

เสือน้อยต้องยอมรับว่า มารยาทบนโต๊ะอาหารของทางใบหม่อน ดีกว่ามากจริง ๆ พอเขาลองเปิดใจก็รับรู้ถึงแง่ดีของอีกฝ่าย แต่ก็นะ…เธอเป็นลูกถึงเจ้าของโรงแรมห้าดาว ถ้าแย่สิถึงจะแปลก

ส่วนคำถามบนโต๊ะ เขาก็ตอบตามตรง ไม่เลือกที่รักมักที่ชังเหมือนแต่เก่าก่อน

ทางประดับดาว เธอก็สัมผัสได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากทางเสือน้อย ซึ่งเธอเองก็กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

ส่วนตัวใบหม่อนเองก็เช่นกัน เธอรู้สึกว่าวันนี้…เจ้าเสือน้อยทำตัวน่ารักขึ้นเยอะมาก!

จึงฉวยโอกาสที่เสือน้อยกำลังนั่งเกาพุงอยู่ เริ่มเกาคางให้อีกฝ่ายมองดูมันก็น่ารักหวานแหวว เสมือนว่าเจ้าตัวเป็นเพียงลูกแมว

ก่อนจะบอกข้อได้เปรียบของเธอต่อไปว่า “วันนี้จะไปช่วยขายของเหมือนเดิมนะ เดี๋ยวไปตั้งแต่ตั้งร้านเลย!” เธอยังไม่ลืมเหลือบสายตาไปมองประดับดาว

มือข้างหนึ่งก็ยังไม่ลืมเกาคางชายหนุ่ม “และก็ทำตัวดีให้ดี ๆ เดี๋ยววันหลัง ก็จะเอาของโปรดมาให้กินเยอะ ๆ นะ”

เสือน้อยได้แต่ยิ้มเจื่อน ปล่อยเธอทำตามใจเลยตามเลย เพราะตัวเขาจุกอยู่…

……

เจ็ดวันหลังจากเป็นข่าว ใบหม่อนก็เดินคลี่ยิ้มสดใสร่าเริงอยู่ในมหาลัย และก็รู้สึกดีใจที่เจ้าเสือน้อยทำดีกับเธอมากขึ้น และก็พูดจาหวานแหววกับเธอมากขึ้น

ตอนที่ไปช่วยยืนขายของก็มาพัดเอาอกเอาใจ ช่วงนี้หลัง ๆ มาเธอเองก็รู้สึกประทับใจกับลีลาการเรียกแขก เรียกลูกค้าของเจ้าเสือน้อย 

เพราะว่าปากก็ช่างเจรจาเสียจริงพ่อคุณ เธอยิ้มหยีตาพลางหัวเราะชอบใจ ยามเมื่อได้เห็น เวลาที่เสือน้อยขายของ ดวงตาจะเปล่งประกายมากเป็นพิเศษ

ซึ่งตัวเธอเองก็เพิ่ม ‘ท่าทางของคนรัก’ ด้วยการที่เกาคางให้อีกฝ่าย มองดูเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ สำหรับเธอ

และที่เธออารมณ์ดีอีกอย่างก็เพราะรู้สึกว่า ยัยดาวคงไม่รอดพ้นฝีมือของไอ้พี่บอสคนนั้นแน่ ๆ เพราะว่าแม่ตนได้ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

ตัวเธอก็แค่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปสักหน่อย ให้ความรักมันเริ่มผลิดอกออกผล ไม่นานเจ้าเสือน้อยจะตกอยู่ในกำมือของเธอ!

สายตาที่มุ่งมั่นสาดสะท้อนออกมา คล้ายคบเพลิงที่เจิดจ้า ปรากฏอยู่ในแววตาของเธอ 

วันนี้เธอและก็เพื่อนทั้งสามคนมาเดินตลาดข้างมหาลัย ที่พ่อค้าแม่ค้าเอาของมาลงขายกัน ทำให้รอบมหาลัยรังสิต มีแต่ของอร่อยกิน

หากร้านไหนไม่เด็ดไม่ดัง เปิดได้ไม่นานก็เป็นอันจำต้องจรจากไป ส่วนร้านไหนที่ขายดีก็ติดลมบนไปเลย กลายเป็น ‘เสือนอนกิน’ เพียงแค่รักษาคุณภาพไว้ให้ได้ก็เป็นพอ

ซึ่งตลาดนี้ปกติแล้วเธอก็มาเป็นประจำ เพราะว่าต้องช่วยตั้งร้านขายของ แต่ว่าช่วงนี้เจ้าเสือน้อยไปลงบูทงานอื่น ๆ ทำให้เธอไม่สะดวกไป เพราะติดภารกิจที่บริษัทรับรีวิวสินค้าของตน และเจ้าตัวก็เข้าใจไม่ได้ว่าอะไร

ขณะที่ทั้งสี่กำลังเดินไปอยู่นั้น ปรากฏว่ามีกลุ่มนักเรียนอาชีวะสองสถาบัน ที่กำลังเขม่นกันอยู่ ทำให้ทั้งสี่คนรีบจ้ำอ้าว เพราะกลัวจะโดนลูกหลงจนเดือดร้อนกันหมด

ไม่รู้ว่าทั้งสองกลุ่มมีมีดมีปืนหรือเปล่า แต่ว่าเจ้ากรรมยังไม่ทันได้ไปพ้น อีกฝ่ายก็ตะโกนท้าทายกันเสียแล้ว

ฝ่ายหนึ่งใส่เสื้อช็อป ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งก็ใส่ชุดนักเรียนไซซ์ XXL โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ด้านหลังของพวกเขาหรือเปล่า? เพราะเสื้อมันตัวใหญ่เกินทัดทาน!

สองฝ่ายต่างโหมโรงกันมาได้สักพักหนึ่งแล้ว จากนั้นก็ตามมาด้วยการเขวี้ยงขวดใส่กัน จนทำให้เกิดเสียงแตกกระจายดังขึ้น พาเอาผู้คนรอบด้านต่างคน ต่างกรีดร้องวิ่งหนีกันกระเจิง

พร้อมตามมาด้วยเสียงดังขึ้น “ปัง!” คล้ายว่าจะเป็นเสียงปืน

จึงทำเอาสี่สาวขวัญหนีดีฝ่อ หลังจากนั้นทุกคนต่างก็พากันวิ่งหนีอุตลุด เพราะว่าไม่ใช่แค่เธอเพียงคนเดียว แต่ดูเหมือนว่าคนแถว ๆ นั้น ต่างก็เป็นเช่นนี้ ทำให้บรรยากาศมันดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก

ตัวของใบหม่อนก็เคยได้ยินมา พวกนักเรียนอาชีวะชอบตีกัน แค่สีกางเกงไม่เหมือนกันก็เล่นกันถึงตายก็มี ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

เสียงปืนดังลั่นตามมาติด ๆ กัน สาวบางส่วนก็พากันกรีดร้อง จึงทำให้บรรยากาศชุลมุนวุ่นวายเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะกลุ่มของพวกเธอ ทุกคนต่างจับมือพากันวิ่งไปข้างหน้า 

เป็นการหนีแบบสะเปะสะปะ แต่ทว่าในขณะนั้นเอง ผู้คนที่กำลังวิ่งหนีอยู่ ก็ได้วิ่งเข้าชนใบหม่อนจนสะดุดล้มลงไปกับพื้น

ส่วนเพื่อน ๆ อีกสามคน ที่มัวแต่คิดจะหลบหนี จึงได้หลงลืมใบหม่อนไปเสียสนิท เพราะสถานการณ์มันวุ่นวายเป็นอย่างมาก

ในตอนนั้นเองที่ใบหม่อนสะดุดล้ม มีผู้ชายคนหนึ่งได้วิ่งเข้ามาให้การช่วยเหลือ และก็ได้ประคองเธอขึ้นมา พร้อมพูดว่า “น้องเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

สายตาของเขาก็ดูเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก พลางหันมองไปรอบด้าน ซึ่งดูท่าไม่ดีเสียแล้ว จึงมีท่าทีร้อนรนอยู่เหมือนกัน

ปากของชายหนุ่มก็พูดว่า “น้องตามพี่มาก่อนเร็วเข้า!” โดยที่ไม่สนใจคำตอบเขาก็จูงมือเธอวิ่งออกมา และวิ่งหนีเข้าไปในร้านค้าแห่งหนึ่งใช้เป็นมุมหลบภัย!

แต่ทว่าเสียงดัง ‘เปรี้ยงปร้าง’ ก็ยังปรากฏไม่หยุด จึงทำเอาเธอกรีดร้องออกมา ก่อนที่จะโผตัวเข้ากอดชายหนุ่มโดยที่เจ้าหล่อนไม่รู้ตัว

“หรือชีวิตของเธอจะต้องมาจบสิ้นตรงนี้เสียแล้ว!?” ใบหม่อนเริ่มน้ำตาคลอ ความหวาดวิตกก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ

เศษของจำพวกขวดแก้วดังแตกกระจาย เสียงกรีดร้องก็ดังไม่หยุด ส่วนแต่ละคนต่างพากันวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

จากนั้นพอเสียงเงียบไปได้สักพัก คนหลายคนก็แห่กันออกมาชะเง้อมองดู นั่นรวมไปถึงใบหม่อนกับผู้ชายคนนั้นด้วย

ปรากฏว่าทุกคนต่างก็เห็น ชายคนหนึ่งที่มีอาการบาดเจ็บ เลือดไหลท่วมเสื้อสีขาวของเขา ดูเหมือนว่าจะถูกโดนยิง และไม่นานเพื่อนร่วมสถาบัน ร่วมแก๊งก็รีบตามเข้ามาดูอาการ

“ไอ้เป๋ากูมาแล้วเพื่อน! มึงอย่าพึ่งเป็นอะไรนะ…” ชายหนุ่มลุกลี้ลุกลน ก่อนจะโทรศัพท์ไปเรียกรถพยาบาล

จากนั้นเพื่อนอีกคนหนึ่งก็มาถึง และก็ต่อสายไปหาใครคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “พี่พวกแม่งยิงไอ้เป๋าว่ะ เอาไงต่อดีให้ลุยต่อเลยมั้ย?”

ไม่รู้ว่าปลายสายตอบกลับมายังไง แต่เพื่อนที่พึ่งมาถึงดันตอบกลับไปว่า “ได้เลยพี่เดี๋ยวผมจัดชุดใหญ่ให้!” ชายหนุ่มเสื้อไซซ์ใหญ่ เอาปืนออกมาจากด้านหลังก่อนที่จะยิงขึ้นฟ้า

“ปัง ๆ” เสียงปืนดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงประกาศดังลั่น “ใครทำเพื่อนกู…มึงตาย!” 

ใบหม่อนดูคล้ายลูกนกตัวน้อย ที่ตัวสั่นเพราะได้ยินเสียงฟ้าคำราม จึงได้เข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกของชายคนนั้น สองมือของเธอกอดเขาโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งกอดแน่นเป็นอย่างมาก

ทางด้านของชายหนุ่มก็ลูบหลังปลอบใจ พร้อมกับพูดว่า “เราไม่ใช่เป้าหมายของพวกมัน ไม่ต้องกลัวนะ…เดี๋ยวพี่จะพาเราออกไปเองตามพี่มา!” 

ขณะที่จับมือเธอวิ่งไปนั้นเขาก็บอกว่า “โชคดีที่พวกเราอยู่ซอยนี้ ไม่งั้นแย่แน่! น่าจะหลบได้ปลอดภัยสักพักหนึ่ง”

ส่วนสามสาวที่วิ่งหนีเตลิดมาถึงจุดจุดหนึ่งก็พบว่า “ยัยใบหม่อนเพื่อนรักได้หายไป?”

ทั้งสามคน จึงรีบโทรศัพท์ตามพร้อมกัน แต่ดันสัญญาณแทรก “เฮ้ยพวกแก! โทรทีละคนสิ โทรไปพร้อมกันแบบนี้คงจะโทรติดหรอก!” จามพูดขึ้น

ด้วยความร้อนใจ จึงลืมกันไปเสียสนิทว่าเป็นยังไงบ้าง พอปูต่อสายติดก็ถามว่า “นี่แก! อยู่ที่ไหนเป็นอะไรหรือเปล่า? โดนลูกหลงมั้ย!?”

ใบหม่อนที่รับโทรศัพท์ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ที่ม้าหินแห่งหนึ่ง

เธอจึงตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไรพอดีมีรุ่นพี่คนหนึ่งมาช่วยฉันไว้น่ะ”

หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายก็ได้นัดจุดหมายที่จะไปพบเจอกัน ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาวิ่งหน้าตั้ง เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

และในมหาลัยถือเป็นที่ปลอดภัยสูงสุด ทั้งสองฝ่ายต่างก็เดินมาพบหน้ากัน ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นก็ขันอาสามาส่งถึงที่ จึงทำให้ใบหม่อนเอียงอายอยู่ไม่น้อย พร้อมนึกถึงภาพที่กอดและก็ซบกับหน้าอกพี่เขาไว้แน่น

ทั้งยังเผลอแอบสูดกลิ่นกายของเขา ซึ่งมันยังติดอยู่ที่ปลายจมูกของเธออยู่เลย พอนึกถึงเรื่องนี้เข้า แก้มของเธอก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย…

พอทั้งกลุ่มมาเจอหน้ากันก็กระโจนเข้ากอด ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

ก่อนที่ใบหม่อนจะชี้ไปทางคนที่เรียกแทนตัวเองว่า ‘พี่’ คนนั้น 

และก็ได้บอกว่า “พี่เขาเข้ามาช่วยเหลือ อีกทั้งยังพาวิ่งหนีออกมาจากสถานการณ์นั้น วิ่งหลบตามซอกซอยจนมาถึงที่นี่ได้”

ชายหนุ่มกำลังยืนยิ้มโบกมือให้ทั้งสี่คนอยู่ “เออ…ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งั้นพี่ขอตัวไปก่อนนะครับ!”