ถ้าเปิดราคาสูง เรื่องนี้คุยกันง่าย!

ตอนที่ 38 ถ้าเปิดราคาสูง เรื่องนี้คุยกันง่าย!

วันถัดมาหลังเกิดเหตุเรื่องบุหรี่

สจ.พาที เข้าพบผู้อำนวยการ ทั้งคู่สนทนาถึงความเป็นไปได้ที่จะขอลดโทษ เขาไม่ปิดบังแม้กระทั่ง “ผมยินยอมบริจาคเงินสร้างอาคารเรียนด้านหลัง ถ้าทางโรงเรียนให้โอกาสอุทธรณ์!”

ผอ.นัยนา รู้ดีอยู่แล้วว่าพวกผู้ปกครองมักจะมาไม้นี้กันหมด ส่วนตัวเธอเองก็ไม่ได้ติดขัดอะไร เพราะว่าหลักฐานที่นำมาของนายพีไม่ได้มากอะไร

ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะสี่แกนนำยังเก็บเอาไว้อีก

“สมมติถ้าผ่านอุทธรณ์ ทางแกนนำนักเรียนทั้งสี่คนก็คงจะเอาความ ด้วยการแจ้งความนะคะ” ครูนัยนาเตือน

“เป็นไปได้มั้ยที่ผมจะขอพบนักเรียนทั้งสี่เพื่อเยียวยาและชดเชย ผมขออาสาเจรจาด้วยตัวเอง และจะไม่มีการข่มขู่ใด ๆ ทั้งสิ้น” สจ.พาทีเสนอ

พอได้ยินดังนั้น ผอ.นัยนา จึงตอบรับนัดทั้งสี่คน ให้มาคุยกันหลังเลิกเรียน

……

และในระหว่างนั้นเสือน้อยก็นั่งคุยอยู่กับแกนนำทั้งสี่ “ตามที่ตกลงกันไว้ส่วนแบ่ง 10 : 90 แล้วถ้าเกิดไม่ถึงสองแสนห้า ก็ไม่ต้องยอมเข้าใจมั้ย ใครหักหลังรู้ดีนะว่าจะเจอกับอะไร?” เสือน้อยหรี่ตามอง

“อยู่ดี ๆ ได้เงินเป็นหมื่น ถ้ารู้สึกว่าไม่พอใจพูดได้นะ…” เขาได้เตรียมพวกสายสืบแฝงตัวเป็นแกนนำ ทั้งรูปภาพ ทั้งคลิปหลักฐานต่าง ๆ เขาเป็นคนนำออกมา

ส่วนพวกสี่คนตรงหน้า ก็ได้แต่ออกหน้าเท่านั้น ทุกอย่างอยู่ภายใต้แผนการของเขา ส่วนเขาเหมือนขงเบ้งนั่งอยู่ในกระโจมคอยวางแผน

“เข้าใจ! อยู่ดี ๆ ก็ได้เงินเป็นหมื่น แถมคะแนนจิตพิสัยกลับคืนมา พร้อมกับความสะใจ ลาภลอยแบบนี้ใครไม่เอาก็บ้าแล้ว” อีกสามคนก็พยักหน้า ความจริงแล้วพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากทำตามแผนที่เสือน้อยวางไว้

ภายในใจก็หวาดกลัวอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก ถ้าเกิดหักหลังกัน ก็คงมีหวังโดนหนักกว่านี้หลายสิบเท่า

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อไอ้คนที่ทำให้ทั้งโรงเรียนปั่นป่วนวุ่นวาย มันอยู่แค่ ม.2 เท่านั้น!

แล้วก็เป็นดังคาด พาทีขอพบแกนนำโดยเสนอเงินให้ พร้อมทั้งขอให้หยุดเอาความ กับพีและห้ามร้องเรียน ตอนนี้มีผู้ปกครองทั้งสี่ ซึ่งเป็นคนที่เสือน้อยจ้างมาอีกทีมีหน้าที่แค่เซ็นรับเงิน

สจ.พาที ใจป้ำกว่าที่เสือน้อยคิดไว้มาก ให้คนละสามแสนห้าหมื่นเลย เพื่อที่ยุติการแจ้งความ เสือน้อยได้ยินผ่านโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้ของสายสืบ

เสือน้อยที่คล้ายกุนซือ คอยสั่งการอยู่ ครุ่นคิดไม่ถึงว่าจะใจป้ำขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่เรียกราคาสูงกว่านี้อีก เพราะอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรูเขาเสียหน่อย เอาแค่สมน้ำสมเนื้อก็พอ

ทางพาทียังขอให้พวกเขาหยุดคนอื่น ๆ ไม่ให้ไปแจ้งความ หนึ่งในสี่คนพูดว่า “คนอื่น ๆ แจ้งความไม่ได้หรอกครับ หลักฐานอยู่ในมือพวกผมที่เป็นแกนนำ”

ซึ่งพอได้ยินดังนี้ก็ทำเอาพาทีโล่งใจ

พาทีจึงเสนอเงินเพิ่มให้พวกเขาอีกเล็กน้อย “ตกลงตามนี้นะ…ถ้าใครผิดสัญญาเจอดีนะบอกก่อน!” เขายังไม่ลืมขู่ก่อนจากไป

ก่อนผู้ปกครองสวมรอยคนหนึ่งจะพูดขึ้นว่า “แต่ลูกคุณมันก็แสบใช่เล่นนะครับ เตือน ๆ มันบ้างก็ดี....” จากนั้นสจ.พาทีก็ผงกศีรษะแสดงท่าทีว่าเข้าใจแล้ว

หลังจากไปพวกเขาทั้งหมดก็ไปหาเสือน้อย หลังจากนั้นก็จัดการแบ่งเงิน ให้ทั้งแปดคนตามที่ตกลง หนุ่ม ม.ปลายทั้งสี่ ได้คนละสามหมื่นห้าพันบาทกลับบ้าน พวกเขาหน้าชื่นตาบาน 

ยังไม่ลืมหันมาหาเสือน้อยพร้อมพูดว่า “ถ้ามีงานแบบนี้เรียกพวกเขาได้เลย…”

ส่วนอีกสี่คนที่ปลอมตัวเป็นผู้ปกครอง ก็เอาไปคนละสองพันบาท ก่อนที่จะแยกย้ายกันจากไป

……

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์…

พีรพัฒน์ก็ได้กลับมาเรียน ส่วนเรื่องอุทธรณ์ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เพราะว่าหลักฐานไม่เพียงพอ แต่โดยมากเพราะทั้งสี่แกนนำไม่เอาความต่อ…นั่นคือประเด็นหลัก

ทางโรงเรียนจึงตัดจิตพิสัยห้าสิบคะแนนปิดเทอมเขาต้องบวช ส่วนเพื่อดำเนินการ ยื่นเรื่องอุทธรณ์พ่อก็เสียค่าสร้างตึกด้านหลัง ให้กับทางโรงเรียนเป็นเงินก้อนใหญ่

ผอ.นัยนา ไม่รับสินบนใด ๆ ทั้งสิ้นตั้งแต่ต้นจนจบกระบวนการ จึงทำให้เสือน้อยรู้สึกนับถือจากใจจริง

พีบอกกับพวกเพื่อน ๆ ว่า “พอดีเขาบินไปต่างประเทศกับครอบครัว”

ยังไม่ลืมเอาของฝากปลอม ๆ มาให้เพื่อนด้วย มีไม่กี่คนที่รู้เรื่องเขาถูก ผอ.เรียกตัวไปพบ เพราะว่าตอนเกิดเหตุ ก็ถูกสั่งให้อยู่แต่ในห้องหรือละแวกห้อง

ส่วนลูกหาบที่พากันไปร้องเรียนได้ความสะใจไปแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่า เขาคือตัวตั้งตัวตี รู้เพียงแต่ว่าตัวการชื่อทิดอยู่ ม.5 ซึ่งถูกจัดการแล้วจึงไม่ได้สนใจอะไรอีก

ในระหว่างนี้คนที่หายไปส่วนใหญ่ เป็นนักเรียนฝ่ายปกครองที่โดนเชิญออก พีจึงจำต้องหาเรื่องแก้เกี้ยวมาให้ตัวเอง!

‘ยักษ์-ใหญ่’ สองลูกน้องสนิทมือซ้ายขวาของเสือน้อย ถามลูกพี่เขาด้วยความสนอกสนใจที่เป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดว่า “พี่รู้ได้ไงว่าพ่อมันจะเอาเงินมายัด?”

“รู้ได้ไง? แล้วมันจะมีกี่วิธีวะ ถ้าเป็นกูก็ทำแบบนี้แหละใช้เงินปิดปาก” เสือน้อยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ยักษ์บ่นในใจพี่เสือแม่งได้มาล้านกว่าบาท ทำเอาเขาอึ้งเหมือนกัน สมองพี่มันคิดไกลไปถึงไหนวะนั่น ทำให้ความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าหนึ่งตัว

ส่วนกระเป๋าตอนนี้ ใกล้จะปิดเทอมแล้วก็ปล่อยออกไปได้เกือบหมด เหลือไว้แค่อีกหนึ่งร้อยใบเอาไว้ปล่อยเทอมหน้า รายได้จากการขายกระเป๋าก็พุ่งทะยานหลายล้านบาทเช่นกัน

ทางด้านที่ดินที่ซื้อไว้ก็ให้พ่อคอยคุมงานที่ดินต้องหลายสิบแปลง เคยเป็นที่นาซึ่งกว้างมาก ดังนั้นค่าก่อสร้างจึงเยอะตาม เสือน้อยจึงรีบพยายามหาเงินเข้าไว้

ส่วนรายได้เล็กรายได้น้อยเขาก็ไม่ได้ปล่อยไป ถือคติว่า “กินน้อย ๆ กินนาน ๆ”

วันนี้เสือน้อยก็แวะไปหาเหมือนฝัน ยังไม่ลืมโบกมือทักทายมะปราง

“ฝันเราเอาขนมมาฝากมีทั้งช็อกโกแลต เห็นวันก่อนอยากอ่านหนังสือนิยายเรื่องนี้ เราผ่านไปพอดีจึงแวะซื้อมาให้!” ตั้งแต่ต้นจนจบเขาเพียงแค่มองไปที่เหมือนฝัน พร้อมกับรอยยิ้มละไม ส่วนทางด้านมะปรางเขาแค่โบกมือทักทายเท่านั้น

เสือน้อยยังเห็นขนมจอมปลอมของไอ้พี ที่บอกว่าเอามาจากเมืองนอก ซึ่งตัวเขาเองก็ได้แต่แอบหัวเราะในใจ

……

พอกลับบ้านไปเห็นครูสอนเต้นลีลาศ เขาก็งงงวยก่อนไหว้ทักทาย “ครูโจ้มาหาใครหรือครับ?”

เด็กหนุ่มคิดเตลิดไปไกล “อย่าบอกนะว่าแม่ชบาจะให้เขาลงแข่งเต้นลีลาศอีกแล้ว!” 

เห็นสีหน้าซีดของหนุ่มน้อย ครูโจ้ก็อดขำไม่ได้ “ไม่ได้มาหาเธอหรอกจ้ะ…เจ้าเสือน้อย”

และไม่นานก็เห็นแม่เดินจูงมือนกแก้วออกมา มันก็ทำให้ตัวเขาถึงบางอ้อในทันที

ทั้งยังแอบหัวเราะเยาะในใจ “โดนสอนเต้นแล้วสินะ” เสือน้อยส่งยิ้มจาง ๆ ให้นกแก้วยัยตัวป่วน

เพราะว่าทุกวันนี้เจ้าหล่อนพยายามเลียนแบบเขา โดยเอาหมูปิ้งไปยืนขายหน้าโรงเรียนยืนเป็นมาสคอต แต่ก็ทำได้ดีทีเดียวเชียว เพราะหน้าตานกแก้วก็น่ารักน่าเอ็นดูเรียกลูกค้าเก่ง เลียนแบบป้าชบาของเธอมา!

“ขอตัวก่อนนะครับครู…” เสือเตรียมไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด 

แต่กลับได้ยินเสียงของแม่ชบาดังไล่หลังมา “นี่…พออาบน้ำเสร็จก็ออกมาเป็นคู่เต้นสอนน้องด้วยนะ”

เขาอุทานเสียงหลง “อะไรนะแม่!?” คล้ายกับว่ามีฟ้าผ่าใส่หัวกลางวันแสก ๆ

แม่ชบาพูดดักคอ “ก็น้องไม่มีคู่เต้น มาซ้อมเป็นเพื่อนน้องไม่ได้หรือไงฮะ ทำไมจะขัดใจแม่เหรอจ๊ะลูกเสือน้อย!?” รอยยิ้มพิฆาตที่ส่งมาก็ทำเอาเด็กหนุ่มเสียวสันหลังวาบ

“ได้จ้ะแม่...” เขาฝืนยิ้มรับ ช่วงนี้คุยกับแม่ต้องออดอ้อนเอาใจเป็นพิเศษ…ถ้าตั้งบริษัทก็ต้องหวังให้แม่ช่วยดูช่วยคุมแทน อีกอย่างแม่ดูแลบัญชีรายรับรายจ่ายให้เสือน้อย ส่วนมากเขามาคิด ๆ แล้วก็โยนงานให้ลูกน้องทำเสียมากกว่า

ก่อนที่ตัวเขาจะเข้าไปเปลี่ยนชุด และก็เปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับออกมาเตรียมเต้นกับยัยตัวเปี๊ยกนกแก้ว เขาแอบเขกมะเหงกลับหลังแม่ ทำเอาเจ้าหล่อนบ่นอุบหันมาหยิกพี่ชายตัวดี

“ตอนเด็ก ๆ น้าชม้อยไม่ให้กินนมหรือไงทำไมตัวเตี้ยจังฮะ!” เขาลูบหัวแกล้งน้องสาว

นกแก้วก็ต่อยเข้าท้องเสือน้อยเต็มแรง “นี่แน่ะ”

ดีที่มีกล้ามเนื้อคอยรับแรงกระแทก แต่เขาก็ยังไม่ทันตั้งตัวอยู่ดีทำเอาเสือน้อยจุกกุมท้องอยู่ครู่หนึ่ง “ยัยตัวแสบก็บ่นอะไรไม่รู้” แต่ที่รู้ตอนนี้คือเขาเจ็บ!

“คุณหนูไปเปลี่ยนชุดก่อนค่ะ” พี่นางเรียก

จากนั้นเขาก็เต้นกับยัยตัวเปี๊ยกที่พึ่งตั้งไข่ ส่วนแม่กับครูโจ้ก็ดูอยู่ห่าง ๆ “ดีมากลูกเต้นแบบนี้แหละ”

เสือน้อยก็บ่นขึ้นมา “แม่เดี๋ยวช่วยไปเรียกไอ้ยักษ์-ใหญ่มาทีสิ พอดีมีงานจะให้มันทำ…”

แม่ชบาก็ขานรับก่อนหยิบโทรศัพท์โทรไปหาลูกสมุนซ้ายขวา เมื่อมาถึงเสือน้อยก็สั่งการนิด ๆ หน่อย ๆ ก่อนเขาจะกลับไปเต้นรำแต่โดยดี

วันต่อมาในตอนบ่ายหลังเลิกเรียน เสือน้อยก็ให้ไอ้ยักษ์-ใหญ่สองคน มายืนประกบข้างตอนกลับจากโรงเรียน ส่วนทางแม่ชบาที่รออยู่นานแล้ว เธอก็เตรียมน้ำเตรียมท่า พร้อมกับพวกขนมนมเนย รอให้ครูโจ้มาสอนที่บ้าน

“แม่เสือหาคู่เต้นมาให้ยัยนกแก้วได้แล้ว…” ก่อนชี้ไปที่สองคน เพราะทั้งสองคนเคยเรียนเต้นมาพร้อมกับเขา จึงถือเป็นคู่เต้นที่เหมาะสมที่สุด

เด็กหนุ่มยังไม่ลืมพูดต่อไปว่า “แม่เต้นยาว ๆ ไปได้เลย เหนื่อยก็เปลี่ยนคนเอานะ”

เสือน้อยพูดเสร็จเขาก็วิ่งจากไปโดยที่ไม่รอฟังคำตอบ เขาวิ่งไปให้อาหารเจ้าควายทองสุข วันก่อนที่เขาจ้างไอ้ยักษ์กับไอ้ใหญ่ให้มาช่วยเต้นหน่อย ค่าแรงดีเชียวกับสองคนนี้เสือน้อยไม่เคยงกอยู่แล้ว

หลังจากนั้นนกแก้วก็เต้นคู่กับยักษ์-ใหญ่สลับกันไป พอเห็นสีหน้าอมทุกข์ของยัยนกแก้ว

เสือน้อยก็พลันมีความสุขขึ้นมาที่ได้แกล้งน้องสาว “ไม่สิไม่ใช่เขา แต่เป็นแม่ต่างหากล่ะ!” เขาแอบหัวเราะเยาะในใจ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

แม่คงอยากได้ลูกสาวมานานแล้วเห็นได้จากลูกหมี และพอนกแก้วก็เป็นเช่นเดียวกันเลย แม่ชบาเล่นจับใส่ชุดสวยแต่งเต้นลีลาศ

ยังมีของพวกตุ๊กตาเสื้อผ้าที่ สามป้าหลาน ชบา ลูกหมี นกแก้ว ชอบไปเดินซื้อตามห้าง

สำหรับนกแก้วแล้วยิ่งอยู่นาน เธอก็ยิ่งชอบบ้านหลังนี้ เธอจึงออดอ้อนป้าของเธอให้ไปนอนเป็นเพื่อนอยู่เป็นประจำ