ขว้างงูไม่พ้นคอ

ตอนที่ 45 ขว้างงูไม่พ้นคอ

สมชายเข้ามาทักทาย “เป็นไงเมื่อเช้าได้ข่าวว่าโดนเล่นงานมาเหรอ” เพื่อน ๆ ในกลุ่มเข้ามาห้อมล้อม บางคนถึงขั้นชวนไปรุมกระทืบมัน 

“รอดูทิศลมไปก่อน อย่าได้รีบร้อน…อย่าได้รีบร้อน” เขาพูดประโยคสุดท้ายย้ำสองครั้ง มองดูท่าแล้วใจเย็นผิดปกติ

ไม่นานข่าวลือก็แพร่สะพัดออกไป ถึงพฤติกรรมของนาย พีเด็ก ม.2 ลูกของ สจ.พาที นักการเมืองคนดังประจำจังหวัด ที่ได้ไถเงินพ่อค้าหมูปิ้งหน้าโรงเรียน ข่าวก็กระจายออกไปคล้ายกับไฟลามทุ่ง

เสือน้อยไม่คิดจะโหมกระพือไฟเพิ่มเติมแต่อย่างใด แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติไปก่อนดูทิศทางลมเสียก่อน หากได้จังหวะเขาคงได้เล่นงานมันคืนเป็นแน่

ส่วนเหตุผลที่พีใบหน้าบอกบุญไม่รับ เป็นเพราะว่าเมื่อเช้านี้ เขาทะเลาะกับแฟนมา 

ซึ่งก็เป็นแฟนสาวคนสวยรุ่นพี่…ที่ตัวเขาภูมิใจนักหนา แต่ทำตัวไม่ได้ดังใจขัดใจกัน และก็เผอิญว่าตอนเช้า เขาเห็นหน้าไอ้ลูกแมวพอดี จึงได้จัดการระบายอารมณ์ใส่มันเสียหน่อย!

แต่ทว่าอยู่ดี ๆ ก็มีข่าวลือกระจายมาถึงเขาโดยที่ไม่รู้ตัว เพราะพฤติกรรมที่ทำไว้ตอนเช้า มีการเล่าจากปากหนึ่งสู่อีกปากหนึ่ง แน่นอนว่าย่อมต้องมีการแต่งแต้ม ตามแต่จินตนาการของบุคคลแต่ละบุคคล

ซึ่งบางคนก็บอกพีตบหน้าพ่อค้าหมูปิ้ง และบางคนก็บอกพ่นเศษอาหารใส่หน้าเสือน้อย ฯลฯ

……

หลังจากนั้นก็มีข่าวลือไปมากมาย แต่เสือน้อยก็ให้คนอื่นไปจัดการเรื่องนี้ ส่วนเขาก็ง่วนอยู่กับเรื่องของตัวเอง ทำทุกอย่างที่มีอยู่เพื่อใช้มันให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และคุ้มค่าที่สุด!

โดยเฉพาะธุรกิจหลักปั๊มเงินในเกมเสือน้อย ก็ได้ไปจัดคอมยกชุดใหม่เอาแรง ๆ มาให้ลูกน้องทั้งสองชั้นหมดเลย 

เสือน้อยเชื่อว่า “หากจะให้ม้าวิ่งก็ต้องให้หญ้าให้น้ำ…เขาถึงจะไปยังจุดหมายได้”

พอเปรียบเทียบดังนี้ เขาจึงให้ความสำคัญกับบุคลากรเป็นอย่างมาก!

พักหลัง ๆ สำหรับลูกน้องของเขา ยิ่งนานยิ่งแย่สำหรับผลการเรียน พวกเขาโดนที่บ้านบ่น ทางเสือน้อยเองก็ได้รับคำขอร้องมา ให้เขาช่วยหาติวเตอร์พิเศษมาให้หน่อย เหมือนอย่างคราวก่อน แต่ว่ารอบนี้พวกเขาจะออกเงินกันเอง

หลังจากได้รับรู้ปัญหาเสือน้อยก็เลิกใส่ใจเรื่องไอ้ทรพีชั่วคราว ปล่อยให้คนอื่นจัดการไป

ตอนเย็น ๆ เขาได้เดินไปที่โรงเรียนกวดวิชาแห่งหนึ่ง…

หลังจากที่ได้ไปถามพวกเพื่อน ๆ เด็กเรียนในห้องว่าแถวนี้ มีที่ไหนสอนดี ๆ บ้าง เพราะชีวิตนี้เขาไม่ค่อยได้เข้าโรงเรียนกวดวิชาเท่าไหร่ จึงจำเป็นต้องหาข้อมูลเพิ่ม และพอได้มาก็ต้องไปเยือนถึงที่ด้วยตัวเอง

ตึกสองคูหาเก่า ๆ คล้ายห้องเรียนที่ไม่ได้ค่อยบูรณะมานาน มีกลิ่นอายของความเก่าแก่ สัมผัสได้อย่างชัดเจน

โรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ สมัยหนึ่งเคยเป็นที่นิยมเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเมื่อกาลเวลาล่วงเลยผ่านไป เหมือนกับว่าทางโรงเรียนจะปรับปรุงตัวไม่ทันตามยุคสมัย พอเสือน้อยเดินเข้ามา ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครนิยมมาเรียนที่นี่!

ตึกเก่าประมาณสองสามคูหา ทั้ง ๆ ที่สถานที่ตั้งอยู่ใกล้กับโรงเรียน แหล่งชุมชน แต่ว่ากิจการทรุดโทรมอย่างน่าเหลือเชื่อ หากจะเปรียบก็คงเป็นทำเลทองชั้นหนึ่งเลยก็ว่าได้ จากการที่เด็กหนุ่มลอบประเมิน

เสือน้อยคิดในใจ “คงเป็นเพราะด้วยปัจจุบันนักเรียนส่วนใหญ่ หันไปเรียนที่ห้างสรรพสินค้า ที่มีสถานที่ทันสมัยและก็มีของครบครันมากกว่า” 

ก่อนจะมาก็ไปลองถามเพื่อน ๆ ว่า “เคยเรียนที่นี่ไหม?” 

เพื่อน ๆ ในห้องก็บอกว่าปกติไปเรียนพิเศษที่อื่น พอถามไปถามมาหลาย ๆ ห้อง คนที่เรียนพิเศษเยอะมาก แต่ทว่าไม่มีใครเรียนที่นี่เลย?

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าตัวเขายังถามคนมาไม่เยอะพอ ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นไปได้?

ดังนั้นเสือน้อยจึงเดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับด้านในที่ดูเป็นคนรุ่นใหม่และทันสมัย มองดูกระฉับกระเฉง แต่กลับมาอยู่ในอาคารโบราณแห่งนี้ 

ชายหนุ่มพอเห็นเสือน้อยซึ่งเป็นเหยื่อรายใหม่เดินเข้ามา จึงได้รีบกล่าวแนะนำโรงเรียนอย่างเต็มที่ ฟังประวัติไปเสือน้อยก็ถึงกับอึ้งเปิดมาสามสิบปีเห็นจะได้ อีกทั้งอยู่ทำเลทองใกล้ตลาด ใกล้โรงเรียน…เดินไปร้อยเมตรกว่า ๆ ก็ถึงป้ายรถเมล์แล้ว

เสือน้อยไม่อ้อมค้อมเขาพูดตามตรง “เอ่อ…พี่ครับ ผมอยากขอพบเจ้าของโรงเรียน” 

ทำให้ชายหนุ่มที่แนะนำตัวเองว่าชื่อ ‘พี่บีม’ ซึ่งทำหน้างง ๆ อยู่ จึงได้ลองถามย้ำไปอีกว่า “เอ่อ…อยากพบจริง ๆ เหรอ?” ซึ่งพอดีที่เจ้าของกิจการอยู่ด้วยวันนี้

ไม่นานเสือน้อยก็เดิน เข้าไปในห้องทำงาน ที่ติดรูปความภาคภูมิใจในอดีตเอาไว้ ทั้งของตนเองและของนักเรียน 

เสือน้อยกล่าวทักทายสวัสดีตามมารยาทอันพึงมี ส่วนทางด้านเจ้าของกิจการก็เชิญนั่ง

“มีอะไรหรือหนุ่มน้อย…เห็นว่าอยากพบฉัน!?” ชายสูงวัยมองเผิน ๆ อายุน่าจะพอ ๆ กับปู่ย่าของเขา ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ซึ่งภายในใจผู้เฒ่าก็คิดว่า “เด็กหนุ่มคงอยากจะมาสมัครเรียน หรือไม่ก็พวกศิษย์เก่าได้ฝากของมาให้… แต่ถ้าดูจากใบหน้าอันอ่อนเยาว์ คงเป็นอย่างแรกเสียมากกว่า”

“เอ่อ…คุณครูครับ พอดีว่าผมสนใจจะซื้อกิจการของครูน่ะครับ” เสือน้อยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที

ชายสูงวัยเลิกคิ้ว “ไอ้เด็กเวร! นี่แกมาก่อกวนฉันหรือไงฮะ!?” เขาบ่นเสียงดังแต่ก็อดรักษามาดสุขุมสมเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ไม่ได้

เสือน้อยยิ้มแห้ง ๆ เขาก็พอจะเดาไว้ได้อยู่แล้วว่า ตนเองจะต้องโดนมองในแง่แบบนี้แน่ ๆ จึงไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

เขาตอบกลับด้วยความมุ่งมั่น “ไม่ได้มากวนจริง ๆ ครับคุณครู พ่อแม่ผมอยากซื้อกิจการเลยให้ผมเดินเข้ามาเยี่ยมเยือน แวะเข้ามาดูภายในก่อน” เสือน้อยพูดอ้างไปถึงพ่อแม่ ซึ่งเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วในตอนนี้

ในตอนแรกเสือน้อยแค่ต้องการหาครูมาสอนให้ลูกน้อง แต่พอถามเพื่อนไปถามเพื่อนมา ผู้ปกครองเด็กเรียนหลาย ๆ คนยอมจ่ายเงินเพื่อเรียนพิเศษกันเยอะมาก ๆ 

เขาจึงคิดเอาง่าย ๆ ว่า “ถ้างั้นทำไมไม่สู้…เปิดโรงเรียนไปเองเลยล่ะ?”

 ……

ผ่านไปสองสามวัน ข่าวลือเรื่องพฤติกรรมต่ำทรามของลูก สจ.พาที ก็ยังไม่จบสิ้น…

ทั้งถ่มถุยเศษอาหารใส่ พร้อมทั้งรีดไถเงิน แถมยังดูหมิ่นซึ่งหน้า ยิ่งนานข่าวลือยิ่งแต่งแต้มไปต่าง ๆ นานา มีพยานในเหตุการณ์เป็นนักเรียนอยู่มาก

กลายเป็นว่านายพี ‘ขว้างงูไม่พ้นคอ’ เรื่องไปถึงห้องปกครอง จนครูเรียกเขาเข้าไปพบไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พลังของปากคนรวมกันมาก ๆ เข้าก็สามารถละลายทองคำได้เหมือนกัน!

ที่ห้องฝ่ายปกครอง บรรดาครูต่างก็หันมามองเด็กหนุ่มจอมก่อเรื่อง คราวที่แล้วยังไม่จบสิ้นดี ครั้งนี้เริ่มก่อเรื่องอีกแล้วหรือ นี่พึ่งผ่านไปกี่เดือนเอง?

ปัญหาคือเสือน้อยจะเอาความหรือเปล่า เพราะเสือน้อยปล่อยข่าวแว่ว ๆ มาว่าจะแจ้งความข้อหาทำลายชื่อเสียง ส่วนพยานบุคคลสุ่มชี้ตรงไหนมาก็เจอ!

ครูทุกคนในฝ่ายปกครองใช่ว่าไม่เคยกินหมูปิ้ง อย่างน้อยก็เจ็ดในสิบเคยกิน จึงรู้ดีว่าข้อกล่าวหาของนายพีนั้นเหลวไหลทั้งเพ และการที่นายพีทำแบบนี้มันก็เกินไปจริง ๆ แถมยังรีดไถเงินไปอีกหลายพันบาท

เสือน้อยดูทิศทางลมแล้วจึงปล่อยข่าวออกไป ถ้าเป็นเรื่องการทำมาหากิน มันเสื่อมเสียชื่อเสียงจริง ๆ ต่อไปใครจะกล้าซื้อ?

ความจริงเรื่องชื่อเสียงในการค้าขายนั้นสำคัญแค่ไหน พวกพ่อค้าแม่ค้าต่างก็รู้กันดี! ซึ่งเรื่องนี้ก็ชวนทำให้ทางฝ่ายปกครองปวดหัวอีกไม่ใช่น้อย

ทางด้านนอกโรงเรียนข่าวลือจากปากต่อปากก็ไปถึงผู้หลักผู้ใหญ่ ‘นายก อบจ.ไพริน’ เมื่อทราบเสียงลือเสียงเล่าอ้าง ข่าวเสียของทีมงานตน จึงโทรไปต่อว่าอย่างหนักถึงพฤติกรรมลูกชาย สจ.พาที

พาทีทุบโต๊ะเสียงดัง “เปรี้ยง!” พอได้รู้ว่าลูกชายตัวดีก่อเรื่องอีกแล้ว จนคราวนี้เรื่องไปถึงหูผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัด ตนเองก็โกรธจนควันออกหู รีบหยิบโทรศัพท์โทรไปหาลูกชาย ในขณะที่เจ้าตัวนั่งอยู่ในห้องฝ่ายปกครอง

“ไอ้ลูกเวรเอ๊ย! นี่มึงก่อเรื่องอีกแล้วเหรอฮะ!?” พาทีตะโกนเกรี้ยวกราด

เขาโกรธจนแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว จึงด่าทอต่อไปว่า “มึงรู้มั้ยท่าน ‘นายก อบจ.’ โทรมาต่อว่ากูเนี่ย!”

พีรพัฒน์อึ้งงัน “แค่ฝ่ายปกครองคงไม่เท่าไหร่ แต่นี่มันลามไปจนถึง ‘นายก อบจ.’ เลยเหรอวะ?” เขาบ่นในใจซวยแล้วแน่ ๆ

เขาพูดยอมรับและขอโทษแต่โดยดี “พอดีพีทะเลาะกับแฟนมาน่ะพ่อ คนมันอารมณ์ไม่ดี พอเจอคนที่หมั่นไส้ ก็เลยหลุดเผลอไปเล่นงานมัน…”

พอพ่อด่าไปได้สักพัก แม่ก็แย่งโทรศัพท์ก่อนพูดตำหนิพีอยู่พักใหญ่ “แล้วคนที่ไปมีเรื่องด้วยเขาจะเอาอย่างไง!?” แม่เด็กหนุ่มถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

พีก็ได้อธิบายว่า “ตอนนี้อยู่ห้องปกครอง แถมมีข่าวว่าไอ้เสือน้อยมันจะเอาเรื่อง!”

“ครูฝ่ายปกครองก็กำลังพิจารณาเรื่องโทษทัณฑ์ ถ้าเกิดว่าไอ้เสือน้อยมันแจ้งความ เพราะเรื่องมันเกิดนอกโรงเรียน พยานบุคคลก็ดูเหมือนจะมีเยอะด้วย!” พีพูดเสียงอ่อน ดูเหมือนคราวนี้เขาจะซวยแล้วจริง ๆ หนักกว่าครั้งก่อน ๆ มากนัก!

“สรุปก็คือถ้าเจ้าตัวเอาเรื่องจะโดนไล่ออกใช่มั้ย? และถ้าไม่เอาเรื่องทางโรงเรียนก็จะปล่อยผ่านใช่มั้ยลูก?” แม่ถามด้วยท่าทีร้อนใจ เตรียมที่จะวิ่งเต้นหาทางช่วยลูกชาย

ในขณะเดียวกันเสือน้อยก็ถูกเชิญมาห้องฝ่ายปกครอง เป็นตอนที่พีถือโทรศัพท์ออกไปคุยข้างนอก

ทางครูฝ่ายปกครองก็อธิบายผลที่จะเกิดขึ้น “ถ้าเธอจะดำเนินคดี ทางโรงเรียนคงต้องดำเนินการควบคู่ไปด้วยทั้งสองทาง เพราะมันเสื่อมเสียถึงชื่อเสียงโรงเรียนด้วยหากขึ้นโรงขึ้นศาล”

เสือน้อยตาลุกวาว “แล้วครั้งนี้โทษของไอ้พี…ที่โรงเรียนเตรียมไว้จะเป็นอย่างไงครับ!?”

ครูพีระตอบ “เนื่องจากเจ้าตัวเคยโดนทัณฑ์บนข้อหาหนัก ถ้าโดนรอบนี้คงต้องเชิญออกสถานเดียว...หรืออาจไล่ออกก็ได้ ในกรณีที่มีพฤติกรรมแบบนี้”

จากนั้นนายพีก็เดินเข้ามาในห้องท่าทีสงบเสงี่ยม ต่างจากท่าทีเหี้ยมหาญที่ได้แสดงออกในวันนั้นกับทางเสือน้อยอย่างสิ้นเชิง

ตัวเขานั่งอยู่มุมห้องก่อนหันไปพูดกับครูพีระว่า “ประเดี๋ยวแม่ผมขับรถมาครับครู”

พีหันมามองเสือน้อย “พอดีแม่กูมีเรื่องจะคุยกับมึง!”

เสือน้อยที่กอดอกนั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน พอได้ยินคำพูดของไอ้ทรพี เขาก็ไม่พอใจ ก่อนจะเลิกคิ้วข้างหนึ่งเหลือบไปมองไอ้ทรพี และพูดว่า “อะไรสิ!?”

หากใครมาเห็นเขาวางมาดตอนนี้ก็ไม่พ้นต้องด่าว่ากวนโอ๊ยแน่ ๆ

เมื่อเห็นสายตาที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ใบหน้าเชิงสอบถาม พีที่รู้ว่าเสียเปรียบ จึงพลางกัดฟันพูดขึ้นมาใหม่ 

เขาต้องจำใจทำเป็นขอร้อง “เดี๋ยวแม่ผมมา...มีเรื่องจะเจรจากับคุณเสือน้อยหน่อยน่ะครับ” 

“นานมั้ย ถ้านานผมไม่สะดวกติดเรียน” เสือน้อยตอบแบบเชิด ๆ

“สักครู่หนึ่งครับ คุณเสือน้อยช่วยรอสักนิดเถอะครับ!” พีกัดฟันกรอดพูดอย่างนอบน้อม

ส่วนเสือน้อยหันมาพยักหน้า…แต่ทว่าภายในใจกลับหัวเราะร่า

……

ไม่นานหลังจากออกจากบ้านมา เธอเองก็โทรปรึกษาพ่อของสามี ชักชวนให้มาด้วยกันมาช่วยเกลี้ยกล่อมเด็กหน่อย เธอเชื่อว่าความเป็นครูของพ่อสามี ซึ่งได้เป็นครูมาอย่างยาวนาน จะสามารถช่วยกล่อมเด็กคนนี้ได้เป็นอย่างมาก!