LNCrawler

55. ไม่มีใครกล้าเสี่ยงดวง!

เสือเจ้าพระยา | Coming of Age — novel.dek d.com · All chapters

ไม่มีใครกล้าเสี่ยงดวง!

ตอนที่ 54 ไม่มีใครกล้าเสี่ยงดวง!

 

ในฐานะที่บ้านของเขาอยู่แถววัดฉาง ดังนั้นจึงรับผิดชอบหน้าที่ตรวจสอบในละแวกนั้นไปโดยปริยาย สำหรับข้อมูลพื้นฐานพวกนี้มีหรือเขาจะไม่รู้?

ปีนี้เรียนอยู่ ม.4 โรงเรียนปทุมนันทมุนี แถว ๆ บ้าน ปกติเขาปั่นจักรยานส่งกับข้าวให้เสือน้อย เพราะไม่มีคิวขึ้นชกเลย

ทำให้ชีวิตหลายเดือนที่ผ่านมา เขาก็กินดีอยู่สบายก็เพราะ ‘นายน้อย’ พอมีคนมาทำร้ายนายน้อยก็สะเทือนมาถึงพวกเขา คล้ายกระตุกเส้นผมสะเทือนไปทั่วทั้งร่าง

หลายคนในห้องนี้ก็เป็นเช่นเดียวกันกับเขา มีโอกาสลืมตาอ้าปาก เพราะเสือน้อยหางานมาให้ทำ และกับลูกน้องเสือน้อยไม่เคยมีคำว่า…งก

กลับใจกว้างอย่างกับแม่น้ำจนแม่ชบาต้องออกมาห้ามปราม โดยส่งลูกหมีมาคุมพวกเขาแทน

ตอนนี้จากอาชีพเสริม กลับกลายเป็นอาชีพหลักไปแล้ว ณ ตอนนี้ มันสามารถทำให้พวกเขาสัมผัสจับต้องเงินได้จริง หากว่าไม่มีนายน้อยพวกเขาจะไปทำมาหากินอะไร เพื่อจุนเจือครอบครัว!?

เพชรได้ยินดังนั้น จึงกวักมือเรียกให้เชเดินมาดูรูปภาพใกล้ ๆ เป็นรูปถ่ายที่เสือน้อยส่งคนไปเฝ้าที่โรงพัก เพื่อดักถ่ายรูปไว้ เขาพึ่งไปอัดรูปมาหมาด ๆ ก่อนจะเข้ามาในห้องนี้

“ดูจากรูปแล้วไม่ผิดแน่…ไอ้นี่ชื่อแชมป์” เขารวบรวมความคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แก๊งวัดฉางแน่นอน ยืนยัน ไอ้พวกสารเลวนี่แม่งค้ายาด้วย คนในหมู่บ้านแถว ๆ นั้นก็เอือมระอากับพวกมันมาก แม่งรวมกลุ่มกันทำเรื่องแย่ ๆ ไอ้แชมป์เป็นขี้ข้าลูกสมุนปลายแถวของคนในกลุ่มพึ่งเข้าแก๊งมาหลังสุด”

“แต่ว่านายใหญ่ไม่รู้ว่าเป็นใครคงต้องไปเค้นพวกมันเอา” เชได้พูดสถานการณ์คร่าว ๆ ให้เพื่อนในห้องฟัง

“กลุ่มมันมีประมาณสิบคนไม่ขาดไม่เกิน ไอ้แชมป์คือหนึ่งในนั้น ตอนนี้ทั้งกลุ่มก็เหลือประมาณเก้าคน ทุกวันจะนั่งกินเหล้าเสียงดังโหวกเหวก วันหยุดเทศกาลแบบนี้พวกมันน่าจะรวมกลุ่มกินเหล้าตามปกติ แต่เพื่อให้แน่ใจกูจะแฝงตัวเข้าไปสืบเพื่อยืนยันก่อน!” เขาพูดด้วยท่าทีหนักแน่น

“เออดีมาก งั้นมึงเอาเงินไปเช่ารถไอติมหรือไม่ก็รถขายอะไรก็ได้เพื่อปลอมตัว ไปสำรวจดูก่อนจะได้ไม่มีพิรุธ คืนนี้เราจะลงที่ท่าเรือวัดฉาง ถ้ามึงต้องการคนช่วยหรือใครไว้ดูต้นทางก็บอก ทั้งคนแก่เด็กผู้หญิงมีเงินจ้างหมด” เพชรพูดเสร็จหยิบเงินขึ้นมาก้อนหนึ่ง

“ส่วนเรื่องความปลอดภัยของมึงต้องไม่ผิดพลาดเช่นกัน นายน้อยสั่ง!” 

หลังจากนั้นเขาก็หยิบปืนลูกโม่สีเงินมันวาวกระบอกหนึ่ง ส่งให้เช “มึงรู้นะวิธีใช้มันยังไง?”

“ไม่รู้ก็แปลกแล้ว” เชตอบ กลุ่มเพื่อนในห้องก็ตาลุกวาวพวกเขาอยากได้บ้าง

ดูท่าวันนี้เดือดเป็นแน่ ส่วนใหญ่ที่อยู่ในห้องก็เป็นคนที่เสือน้อยไว้ใจ และคนที่จะให้ลงมือส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ เป็นนักมวยพี่เลี้ยง ที่ไปไม่ถึงฝั่งฝัน…

ตอนนี้ทำงานรับใช้เสือน้อยอยู่คอยติดต่อร้านเกมต่าง ๆ ทั้งยังถือเป็นลูกสมุนสายตรงของเสือน้อย เสือน้อยจ้างไว้เป็นเขี้ยวเป็นเล็บคอยจัดการสิ่งที่ต้องใช้กำลัง…

จากนั้นเพชรก็แบ่งหน้าที่ “พี่วันเดี๋ยวพี่ไปหาซื้อเสื้อสีดำที่ตลาด และผ้าคลุมหน้าด้วย เวลาพี่พาคนไปต้องแยก ๆ กันซื้อ ห้ามไม่ให้สะดุดตาโดยเด็ดขาด” 

จากนั้นเขาก็หันไปชี้ “พี่อยู่รับหน้าที่ตระเวนไล่ซื้อของดังต่อไปนี้…”

กลางดึกประมาณสามทุ่มครึ่ง

ที่ท่าเรือบ้านของเพชร ทุกคนก็ทยอย ๆ กันขึ้นเรือของพ่อเพชรตามที่นัดหมายไว้ ไม่มีใครขาดไปแม้แต่คนเดียวกัน ทุกคนดูสามัคคีกันเป็นอย่างมาก

นายน้อยโดนเสียขนาดนั้นมันก็ย่อมต้องเอาคืนบ้าง และในฐานะเขี้ยวเล็บที่นายน้อยเลี้ยงไว้มีหรือจะปล่อยไปเฉย ๆ เช่นนี้!?

คำว่านายน้อยจึงกลายมาเป็นคำติดปากของทุกคนเมื่อเร็ว ๆ นี้ เพราะยอมรับในตัวของเสือน้อยที่ก่อร่างสร้างตัวตั้งแต่ยังเด็ก แถมยังทำให้ทุกคนมีอาชีพเสริม 

ไม่ใช่หวังเพียงแค่ต่อยมวยอย่างเดียว เพราะคนที่จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของวงการมวย…ไม่ใช่ทุกคนที่จะไปถึงจุดนั้นได้ มันต้องใช้เวลา โอกาส และเงินเป็นอย่างมาก

เพชรให้ทุกคนตรวจสอบอาวุธของตัวเองอีกครั้ง มีดที่บ้านตัวเองต้องมีติดตัวมาทุกคน และโดยเฉพาะปืนห้ามขาดโดยเด็ดขาด “วันนี้ใครที่มีปืนจริง นายน้อยให้เงินเพิ่มเป็นพิเศษ”

พี่อยู่ไปตามซื้อปืนอัดลมที่ตลาดนัด พวกเขาเหมามาจนครบจำนวนคน ปกติมีแต่คนซื้อปืนฉีดน้ำ ปืนอัดลมจึงหาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนเพชรรับหน้าที่วิ่งตระเวนหาซื้อประทัดทุกชนิดไฟแช็ก ตลอดทั้งบ่ายจนรวบรวมครบตามจำนวน แต่ก็ซื้อไว้เกินจำนวนเพราะเหลือดีกว่าขาด

เสือน้อยก่อนจะหลับไปตอนเที่ยงวันสั่งการไว้ว่า “ปืนอัดลมเอาไว้ขู่ในที่มืดได้ดีนัก ไม่มีใครอยากเสี่ยงดวง อยากทายว่าจะเป็นปืนจริงปืนปลอม แล้วนับประสาอะไรกับที่ผสมปืนจริงไปด้วย!”

เสือน้อยตื่นขึ้นมากลางดึก เขาเหมือนจะดีขึ้นแล้ว โชคดีที่ไม่ต้องให้ไอ้ยักษ์-ใหญ่ มันมาปลุก สำหรับกับข้าวเสือน้อยแม่ชบายกมาให้เจ้าสองหน่อ เตรียมไว้ให้ลูกพี่มันกินหลังจากกินเสร็จ

เขาก็ไปนั่งประจำการที่บ้านสวน พยายามหลบหน้าพ่อแม่ หลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้เกิดเสียง และที่ต้องมาประจำการที่นี่เป็นเพราะจะได้สะดวกเวลาสั่งการ!

……

ไม่นานเรือก็มาจอดเทียบท่าที่วัดฉาง ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด ช่วงประมาณสี่ทุ่มกว่า ๆ เชยังโทรรายงาน ความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา เขาเป็นคนชี้เป้าจึงต้องเตร็ดเตร่อยู่ละแวกนั้น ไม่ได้ไปไหน

ทุกคนเดินกันอย่างเงียบเชียบเป็นระเบียบลงจากเรือ ตอนนี้พระสงฆ์จำวัดหมดแล้ว มีแต่หมาที่เห่าอยู่ไม่เลิก พวกเขาอดรำคาญไม่ได้จึงใช้ปืนอัดลม ไล่ยิงจนพวกมันหลบหนีกันแทบไม่ทัน วิ่งหนีหางจุกตูด

ทุกคนใส่ชุดไอ้โม่งคลุมหัว เสื้อดำแขนยาว ‘เช’ ที่รออยู่ท่าเรือนานแล้วพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน เขาเดินนำกลุ่มคนทั้งยี่สิบกว่าคนไปชี้เป้าหมาย เขามาสืบสถานที่โดยรอบจนคุ้นตาแล้ว จากนั้นไม่นานก็เจอ

กลุ่มวัยรุ่นที่นั่งกินเหล้า กำลังเมาได้ที่ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย ตั้งแต่หัวค่ำจนทำเอาชาวบ้านแถวนั้นรำคาญกันเป็นแถว ๆ ปากก็ตะโกนร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

ใต้ต้นมะยม ชายหนุ่มทั้งเก้าคนก็เปิดเพลงเสียงดัง ทั้งยังใช้มะยมจิ้มน้ำพริกปลา เป็นกับแกล้ม ปากก็ชวนคุยวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่สรรค์สร้างมาตลอดหลายวัน ยกตนข่มท่าน เสียงหัวเราะดังออกมาเป็นระลอก ๆ

เพชรยิ้มในใจ “ดูมีความสุขจริงนะพวกมึง!?”

กลุ่มชายชุดดำยี่สิบกว่าคนแบ่งหน้าที่กัน ครึ่งหนึ่งไปดูต้นทาง…ในมือมีไฟแช็ก พร้อมประทัด 

หากมีใครมาขัดขวางให้ปาประทัดไล่นี่คือแผนที่เสือน้อยวางไว้ ขณะอยู่ในกระโจมบ้านสวน

ส่วนอีกสิบคนเดินล้อมกรอบเข้ามา ค่อย ๆ ตีวงเข้ามาจากด้านข้างโดยไม่ให้พวกมันรู้ตัว โดยชี้เล็งปืนใส่หน้าพร้อมที่จะลั่นไก กว่าพวกนักเลงขี้เมาจะรู้ตัว ก็โดนเข้าจ่อประชิดแล้ว ปืนจ่ออยู่ที่หัวแต่ละคน ซึ่งพยายามจะขัดขืน

แต่ก็ได้ยินเสียงพูดเตือนว่า “เชื่อกูเถอะถ้าจะฆ่าพวกมึงกูยิงให้จบตรงนี้ แต่ถ้าไปด้วยกันดี ๆ ก็แค่เจ็บตัว”

ก่อนจะเอาลูกกระสุนจริงจากปืนหนึ่งกระบอก ออกมาให้พวกขี้เหล้าเหล่านี้ดู ทำให้ทุกคนเสียวสันหลังวาบ ปืนที่คนอื่นพกมาพวกเขาเมาจนมองไม่ชัด แต่กระบอกนี้เป็นของจริง!

แก๊งวัดฉางเก้าคนไม่กล้าขัดขืน พวกเขาถูกลากตัวไปที่เปลี่ยว ตอนนี้แต่ละคนสร่างเมานานแล้ว แต่ละคนถูกชายฉกรรจ์ดึงลากตัวไป หลายคนกล้ามเป็นมัด ๆ เรี่ยวแรงราวอย่างกับช้างสาร

และนี่คือเหตุผลที่เสือน้อยจ้างพวกเขาไว้ เพราะแต่ละคนช่ำชองการต่อสู้ใจถึง หากเรียนรู้ที่จะเป็นบอดี้การ์ดดี ๆ เขาก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น

เสือน้อยนั่งฟังเสียงโทรศัพท์ ที่ไอ้เพชรเปิดลำโพงไว้อยู่ ทำให้เขาได้ยินเสียงสนทนาอยู่บ้าง เขาจึงให้ใช้วิธีการเอาผ้าชุบน้ำปิดหน้า ทำให้พวกเขาหายใจไม่ออก

ซึ่งเพราะมันสะดวกกว่าการจับกดน้ำมากนัก แต่ได้ผลเหมือนกัน