เกมของผู้อยู่รอด!【 จบภาคแรก 】

ตอนที่ 56 เกมของผู้อยู่รอด!

 

หลังจากนั้นเมื่อขนของเต็มกระบะแล้ว เพชรก็สั่งให้คนขับรถไปทีละคัน

ทยอย ๆ ปล่อยออกไปโดยเป้าหมายคือโรงงานที่กำลังสร้างของเสือน้อย เพราะเจ้าตัวก็รออยู่ที่นั่น พอปล่อยจนครบทุกคัน ก็โทรติดต่อเสือน้อย…

“เออกูรออยู่ที่โรงงาน เปิดไฟเรียบร้อยแล้ว! ส่วนไอ้พวกเก้าคนนั้น มึงไปพูดกับมันตามที่กูบอกนะ…” เสือน้อยก็อธิบายให้ฟัง

เพชรเดินกลับมาที่ป่าเปลี่ยวด้านหลังวัด เขาเดินไปหาทีละกลุ่มเริ่มจาก ‘ห้าผู้อยู่รอด’

ก่อนจะไปข่มขู่ว่า “หากรู้ตัวว่าอยากมีชีวิตสงบสุขก็อยู่เงียบ ๆ อย่าปริปากบอกใคร ส่วนใครแจ้งความผลที่ตามมา รับผิดชอบกันเอาเองก็แล้วกัน เป็นพวกลูกน้องแก๊งค้ายา ใครรู้มึงจะซวยเอา กูได้ไปดูบ้านมันมาแล้วรถก็ไม่มีเหมือนที่พวกมึงบอก แต่ยาบ้าน่ะเต็ม…”

พวกเขาเงียบเป็นคำตอบ ก่อนถูกปิดตาและมัดไว้กับต้นไม้ และถูกกำชับว่า “ถ้าใครไม่อยากตายหลังจากนี้ห้ามขยับจนกว่าจะได้ยินเสียงนาฬิการอบถัดไป” 

ในขณะที่พูดเพชรก็หยิบนาฬิกาปลุกที่วางไว้ขึ้นมาและส่งให้คนอื่น เขาทดสอบตามที่เสือน้อยสั่งเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเขาได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก ทั้งกลุ่มต้องสะดุ้งโหยงจนเยี่ยวราด ซึ่งมันคล้ายกับเสียงบอกเวลาตายของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น เป็นอย่างนี้ทั้งสองกลุ่ม

 เสือน้อยทำแบบนี้ เพื่อให้มันตื่นตระหนกและรู้สึกหวาดกลัว ถ้าป้อนคำสั่งหลังจากนี้ พวกมันจะเชื่อโดยสมัครใจเพราะกลัวความตาย!

จิตใจของทั้งสองกลุ่มที่ถูกแยกออกจากกัน ต่างก็ถูกเสือน้อยเล่นงานจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตอนที่ได้ยินเสียงนาฬิกาเป็นครั้งแรก พวกเขาก็ขยับตัวตื่นตระหนก ทว่ากลับได้ยินเสียงผู้คุมความตาย ดังเตือนขึ้น จึงทำให้รอบหลัง ๆ ไม่มีใครกล้าคิดอะไรออกนอกลู่นอกทาง

จากนั้นเพชรก็เดินไปหา ‘สี่คนที่ต้องตาย’ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ในกลุ่มสภาพสะบักสะบอม ก็ได้ยินเสียงสวรรค์มาโปรดพวกเขานึกว่าต้องตายจริง ๆ เสียแล้ว เพชรได้พูดประโยคเดิม พวกเขาถูกมัดเอาไว้กับต้นไม้

จากนั้นเพชรก็เดินออกไปพร้อมกับนาฬิกาปลุก คนกลุ่มใหญ่ก็เดินออกจากที่เกิดเหตุไปขึ้นเรืออย่างสงบ และพร้อมเพรียง ก่อนที่เรือจะออกจากท่าไปโดยไม่มีใครสังเกต

ขับสวนทางในตอนที่พวกเขามา ขับวนอยู่รอบหนึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยา ยามค่ำคืนก่อนที่จะกลับบ้าน

……

“ถอดชุดไอ้โม่งสีดำ…โยนไว้บนเรือเดี๋ยวจะมีคนมาเก็บเอง กลับไปก็ทำตัวให้เป็นปกติ ตอนนี้พวกเราล้างแค้นสำเร็จแล้ว!” เพชรกล่าว 

“กูว่าป่านนี้แม่งหงอยแดกแล้วมั้ง” หนึ่งในกลุ่มคนพูดขึ้น หลังจากนั้นทุกคนต่างก็พากันหัวเราะร่า

ส่วนเพชรภายใต้หมวกไอ้โม่ง ไม่มีใครเห็นว่าแท้ที่จริงแล้วเหงื่อเขาไหลออกมากแค่ไหนตั้งแต่รู้ว่าไอ้บ้านั่นมันค้ายา แถมยังต้องบุกเข้าไปในบ้านมันอีก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้จะใจกล้าได้ขนาดนี้

แต่โชคดีที่เขารู้ว่า…แม้นท้องฟ้าจะรั่วแต่ก็จะมีคนคอยกางร่มให้ แน่นอนว่าคนที่เขาหมายถึงคือเสือน้อย

แต่ที่เพชรไม่เข้าใจ ทำไมเสือน้อยถึงทิ้งมีดเก้าเล่มไว้ให้ทั้งเก้าคน?

……

เสือน้อยนั่งรออยู่ที่โรงงานพร้อมกับไอ้ยักษ์ใหญ่ สองสมุนซ้ายขวา เขาสั่งให้ เตรียมถุงมือ กับอุปกรณ์ทุกอย่างที่จำเป็นไว้แล้ว หลังจากติดต่อกับเพชรเสร็จ เสือน้อยก็สั่งเปิดไฟสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ

ไม่นานรถคันแรกก็เข้ามาจอด เสือน้อยก็ลุกขึ้นไปเช็กดูว่ามีอะไรมั้ง กวาดตามองผ่าน ๆ 

“นายน้อยครับ ขนมาหมดเรียบร้อยแล้ว” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด พร้อมส่งกุญแจรถให้ยักษ์ใหญ่ 

“ขอบใจมากพี่แตง ไปนั่งพักในรถตู้ก่อนให้หายเหนื่อย แล้วค่อยมาช่วยตรงนี้” จากนั้นเสือน้อยก็สั่งไอ้ยักษ์ใหญ่ นั่งคัดแยกเอกสารที่มาพร้อมกับรถคันแรก

หลังจากนั้นรถสิบสองคันก็เข้ามาจอดเรียงราย เสือน้อยให้ลูกสมุนใช้เวลาแยกเอกสารอยู่นานสองนาน ส่วนตัวเขาไม่มีปัญญานั่งอ่าน แค่มองก็ตาลายแล้ว อาศัยให้ไอ้ยักษ์ใหญ่สองคนเป็นหูเป็นตา

หลังจากแยกเอกสารอยู่นาน ก็ปรากฏว่าเป็นคำสั่งซื้อเสียส่วนใหญ่ และเป็นกระดาษที่มีลายมืออ่านไม่ออก ไม่มีเอกสารรถยนต์เลยส่วนพวกลังไม้ตอนนี้เขาไม่สนใจเท่าไหร่ 

จึงให้ลูกน้องแยกออกเป็นสองทีม ทีมหนึ่งกระจายกันไปค้นเอกสารในรถ ส่วนคนกลุ่มใหญ่ก็กำลังยกลังไม้ลงมาจากรถ ลากมาวางไว้หน้าเสือน้อย!

จากนั้นหาไปได้ไม่นานปรากฏว่า ทุกคันมีเอกสารเล่มรถทะเบียนที่ซ่อนอยู่ที่นั่งด้านข้างคนขับเป็นอย่างนี้ทุกคัน ส่วนเอกสารอื่น ๆ ยักษ์ใหญ่ นั่งดูอย่างละเอียดปรากฏว่าเป็นรายการสั่งของ ทั้งชื่อที่อยู่ของคนค้าขายยาบ้า! พวกเขารายงานให้เสือน้อยฟัง

เสือน้อยลูบคางในใจ ทันใดนั้นก็นึกถึงพี่มอส หวนนึกถึงคำพูดวันที่พี่มอสมาเจอ 

“บางทีพี่อาจต้องการความช่วยเหลือจากผมก็ได้ ใครจะไปรู้” เสือน้อยก็ยิ้ม ๆ วางแผนเตรียมปั๊มยศให้พี่ชาย

จากนั้นก็ถึงเวลางัดลังไม้ ลูกน้องทุกคนต่างก็ทยอย ๆ ยกลังไม้มาวางไว้ต่อหน้าเสือน้อย โดยให้ไอ้ยักษ์ใหญ่เป็นคนเปิด ส่วนคนที่เหลือเสือน้อยให้ไปนั่งพัก 

เขาพูดไว้ว่า “ของแบบนี้ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ ยิ่งเป็นผลดีกับตัวพวกพี่ ๆ เองมากเท่านั้น” ลูกน้องก็พอรู้ตัว ของร้อนผิดกฎหมายแบบนี้ มีหรือใครอยากจะเข้าไปยุ่ง ลำพังแค่พวกเขาขับรถขนยาบ้ามาก็ใจฝ่อแทบจะแย่แล้ว!

สองสมุนซ้ายขวาหยิบเอาอุปกรณ์ออกมา ก่อนออกแรงงัดลังไม้ บางอันก็เป็นลังไม้ใส่ตุ๊กตาพอกรีดออกมาเป็นยาบ้าล้วน ๆ บางอันก็เป็นกระเป๋าที่เก็บเป็นอย่างดี

พบปืนพกพาจำนวนมาก มีใบครอบครองมาพร้อม ดูคล้ายคลังแสงย่อม ๆ ส่วนที่ไม่มีเอกสารบ้างก็มีเล็กน้อย 

 ดูเหมือนไอ้หมอนี้เงินมันเยอะนักเชียวเอาเงินสดมาแปรรูปมาเป็นปืนสะสม ก็นะนี่มันพ่อค้ายาบ้านี่หว่า

จากนั้นก็เปิดลังไม้ต่อไป เจอเป็นอาวุธสงครามสองลัง ส่วนที่เหลือเป็นยาบ้ากับกัญชาทั้งหมด เสือน้อยสั่งตอกลังไม้ จากนั้นก็ขนขึ้นรถกระบะเก่า ๆ สภาพโทรม ๆ คันหนึ่ง ก่อนจะสั่งให้ ‘พี่อยู่’ ขับรถเอาของไปส่งคืนเจ้าของ 

พี่อยู่ขับรถกระบะคันโทรม โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังขนของอะไรอยู่ด้านหลัง แต่เขาเชื่อใจนายน้อย ยังไม่ลืมเหลือบตามองกระจกหลัง ก็อุ่นใจขึ้นมา เพราะพาพวกมาเยอะเสียขนาดนี้

เพราะคนที่เหลือถูกสั่งรวมตัวให้ขึ้นรถตู้ตามพี่อยู่ไป เสือน้อยแจกอาวุธปืนให้พวกพี่ ๆ ที่นั่งอยู่ในรถทุกคนก็ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

เสือน้อยก็ใจกล้านั่งรถตามมาบัญชาการด้วยตัวเอง พอถึงที่บ้านเป้าหมาย เสือน้อยก็เดินลงไปอย่างใจเย็น พี่อยู่พอจอดรถเสร็จก็เดินมาอยู่ด้านหน้ารถตู้แล้ว

ที่เขามานี่เป็นเพราะต้องการเก็บกวาดรายละเอียดต่าง ๆ เขาสำรวจมองรอบด้านอย่างถี่ถ้วน ก่อนมองไปที่รอยล้อรถบนพื้น

จึงสั่งให้พี่อยู่ขับรถกระบะเข้าออกใหม่ทับรอยพวกนั้น จากนั้นเสือน้อยเดินเปิดประตูเข้าไปในบ้านโดยที่ลูกน้องไม่ทันรู้ตัว พอเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งกรูตามกันไป แต่ถูกเสือน้อยสั่งให้แยกกระจายไปดูต้นทางให้ดี

เสือน้อยเดินเข้ามาสำรวจในบ้านอย่างใจเย็น ในมือถือปืนลูกโม่ไว้ไม่คลาย แววตาฉายแววคมกริบเหมือนพร้อมที่จะลั่นไก กลิ่นเหม็นที่โชยมาทำให้เขาต้องเอาผ้าปิดจมูก เดินเข้าไปถึงห้องของไอ้หัวหน้าขบวนการ เขาเข้าเอาเท้าเขี่ย ๆ ก็ยังไม่ตื่น

แต่ก็ปล่อยให้ตัวมันนอนเมายาต่อไปเสือน้อยเดินสำรวจบ้านอีกรอบ ก่อนสั่งให้คนยก ‘ลังยาบ้า’ หลายลังลงมาไปวางไว้ในห้องต่าง ๆ หลังจากทำเสร็จแล้วก็สั่งลูกน้องตรวจสอบความเรียบร้อย ไม่ให้เหลือร่องรอยไว้เด็ดขาด นี่คือสาเหตุที่เขาต้องกลับมาดูด้วยตาตัวเอง

เขาตั้งใจมอบรถกระบะโทรม ๆ คันนี้คืนให้แก่เจ้าตัว พร้อมลังไม้ตุ๊กตา จากนั้นไม่นานทุกคนก็ขึ้นรถตู้ ขับรถออกไปท่ามกลางความมืดมิด ไม่มีใครเห็นมาสังเกตเห็นเลยสักคนเดียว เพราะทั้งไม่มีคนอยู่และพวกเขาลงมืออย่างเงียบเชียบ

________________________
【 จบภาคแรก "จับเสือมือเปล่า" 】
จำนวนคำเฉลี่ย ( ≈110,000 คำ )
จำนวนอักขระเฉลี่ย ( ≈410,000 ตัว)

---

ท้ายเล่มกับผู้เขียน 1