ใจคนก็เหมือนน้ำ

ตอนที่ 58 ใจคนก็เหมือนน้ำ

ส่วนของร้อนอย่างปืน เสือน้อยก็ไม่ปิดบังพ่อแม่ อยู่ดี ๆ วันหนึ่งเขาก็ขนเอาคลังแสงชุดใหญ่ ขึ้นมาบนบ้าน ให้ลูกน้องประจำตัวค่อย ๆ หิ้วขึ้นมา

พอพ่อแม่กลับมาพร้อมหน้ากันตอนเย็น ก็เปิดดูกระเป๋าเก็บปืนก็ตกตะลึง นี่มันจะเอาไปรบกับใคร พวกเขาไม่ได้สงสัยเลยว่าเสือน้อยจะมีเงินซื้อหรือเปล่า?

ถึงแม้จะได้มาฟรี แต่คุณภาพก็ดีเยี่ยมใหม่เอี่ยม

ไม่รู้ว่าทำไมคนพวกนี้ชอบ ‘โอนลอย’ เสียเหลือเกิน นั่นจึงทำให้เขาสวมรอย กลายเป็นผู้ครอบครองอย่างชอบธรรม ซึ่งมีทนายรักคอยจัดการให้ โดยที่ไม่พบปัญหาใด ๆ เสียเท่าไหร่ เขาจึงกล้าขนขึ้นบ้าน

เสือน้อยก็บอกพ่อแม่ว่าธุรกิจร้านสะดวกซื้อ เห็นมีข่าวโจรมาปล้นร้านอยู่บ่อย ๆ ดังนั้นควรเตรียมอาวุธไว้ป้องกันตัว 

พ่อแม่ก็ส่ายหน้ามีหรือเขาจะไม่รู้ว่า เสือน้อยจะเก็บไว้เล่นงานไอ้พวกที่ปาระเบิดประทัดครั้งก่อน หรือศัตรูของเขา!

แต่ว่าเจ้าตัวมีเหตุผลให้อ้าง พ่อกับแม่จึงไม่สามารถปฏิเสธได้เลย เพราะอีกฝ่ายมัดมือชกขนปืนมาถึงบ้านเสียแล้ว ได้แต่เตือนเขาอ้อม ๆ ให้ระมัดระวัง!

……

ด้านมืดของเสือน้อย เผยออกมาให้เห็นยามเมื่อถูกทำร้าย

คล้ายพยัคฆ์ที่บาดเจ็บ ทว่าแม้แต่เสือโคร่งยามปกติ หรือยามป่วย ยังต้องทุ่มพละกำลังทั้งหมดเพื่อล่าเหยื่อ แล้วนับประสาอะไรกับเสือน้อย ที่เจ็บเพียงกาย แต่สมองยังทำงานได้อยู่!

ยามลงมือเขาก็ทำเสร็จสรรพและเด็ดขาด ใช้วิธีที่รัดกุมวางแผนหลายชั้น แม้จะป่วยไข้ 

แต่พอถึงวินาทีเป็นตายขึ้นมา เขาจึงทำให้เขาจำต้องกัดฟันทน 

ในช่วงแรกนั้นเขาต้องการแค่สั่งสอน แต่ว่าพอเขาได้ยิน แต่ละคนที่ตอบคำถามก็เปลี่ยนความคิดไปทันที

ซึ่งมัน ‘เป็นคำถาม’ ที่เสือน้อย ให้แยกออกไปสอบปากคำทีละคน และก็ได้ค้นพบความชั่วช้าเลวทรามของแต่ละคน เช่นคำถามว่า “ทำไมต้องปาประทัดใส่คนอื่น?” 

 “ก็แค่ปาเล่น ๆ สนุกสนาน วันลอยกระทงเขาก็จุดกันไม่ใช่เหรอ?” 

หลังจากถามอีกก็ได้คำตอบบัดซบมา “สงกรานต์มีน้ำเยอะเหมือนลอยกระทง มันจะต่างกันตรงไหน อีกอย่างทำไมพวกมึงหลบไม่ทันกันเอง!?” 

นี่คือคำสารภาพที่เพชรได้รวบรวมมาจากคนทั้งเก้า โดยการยืนเค้นถามอยู่หลายสิบนาที ความมืดมนก็ก่อตัวในใจของเสือน้อย เมื่อได้ยินความคิดบัดซบอันนี้…

เมื่อนำความเลวจากปากมันผสมกับความเจ็บปวด ที่ต้องประสบพบเจอในวันนั้น และนั่นคือวินาทีเสี่ยงตาย ที่เขาไม่อาจลืมได้เลย ก็ทำเอาเสือน้อยใบหน้าพยับเมฆบอกบุญไม่รับ

ความคิดชั่วร้ายที่เก็บอยู่ในใจ มันถูกพันธนาการไว้ด้วยศีลธรรมอันดีงาม ที่ปลูกฝังไว้ตั้งแต่เล็กจนโต

ทั้งจากพระธรรมคำสอนของ ‘พระครูมหาไผ่’ ทั้งการอบรมจากพ่อและแม่บังเกิดเกล้า ทำให้เขาไม่อาจปลดเปลื้องมันออกมาได้

แต่ยามเมื่อเจอคนชั่วช้าสามานย์สันดานทรามเหล่านี้

มันจึงทำให้ประตูระบายน้ำ ค่อย ๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว ความคิดชั่วร้าย ที่คล้ายน้ำในเขื่อน เมื่อประตูเปิดออกก็ทำให้เกิดน้ำหลาก พากันไหลพรั่งพรูออกมาจากประตูเขื่อน 

น้ำมันมากพอที่จะท่วมท้นหมู่บ้านโดยรอบ ทำให้คนได้รับความเดือดร้อน 

ยังโชคดีที่จำกัดอยู่เฉพาะที่หน้าเขื่อน มิได้หลากไปถึงหลังเขื่อนหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้อง นี่คงเป็นเพียง ข้อดีเพียงอย่างเดียวของการเปิดประตูระบายน้ำครั้งนี้

แผนการการเล่นชักเย่อกับจิตใจคน เปรียบความชั่วร้ายคือน้ำ 

และน้ำที่กำลังหลั่งไหลออกมาจาก ‘สมอง’ ของเขา สั่งออกทาง ‘ปาก’ เขาได้สั่งเพชรให้ ‘เล่นเกม’ ตามที่ตนบอกและนั่นก็คือ…แฉวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของพวกเดียวกันเอง

เขาก็ได้ใช้มันเพื่อทำให้คนพวกนั้น ‘บั่นทอนจิตใจ’ ของกันและกัน ทำลายความสามัคคีในหมู่คณะจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

ไม่มีใครหรอกที่ชอบโดนแฉความลับ โดยเฉพาะเรื่องสกปรกโสมม ที่ก่นด่ากันออกมา พาเทสาดสีกันไปมา

ความคิดชั่วร้ายที่เก็บไว้ในใจมาตลอด คล้ายได้รับที่ปลดปล่อย ในระหว่างที่คิดแผนการพวกนี้จิตใจของเขารู้สึกตื่นเต้น รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏอยู่ที่มุมปาก

เสือน้อยจึงให้โอกาสทุกคนเล่นเกมที่สอง

“ผู้ถูกเลือก…ใครเลวที่สุด…จะถูกโหวตโดยเพื่อนร่วมกลุ่ม” ยิ่งตอกย้ำกับการเล่นจิตใจของเขา 

ทำให้คนเห็นความหวังเลือนรางในการอยู่รอดหรือตาย ในเวลาเดียวกันนี่จะยิ่งเป็นการถางแผลให้กว้างมากยิ่งขึ้น 

ขณะที่ทุกคนเขม่นกันอยู่แล้ว ความคิดอยากทำร้ายผู้อื่น ก็ปรากฏขึ้นในสมองของพวกเขา ผ่านคำพูดของแต่ละคน เพื่อความอยู่รอด

แน่นอนว่าแค่สองเกมแรก ก็เพียงพอที่จะทำให้รอยร้าวไม่อาจประสานติดแล้ว แต่กลับมีการใช้ ‘นาฬิกาปลุก’ เพื่อเขย่าขวัญ ให้อีกฝ่ายรู้สึกถึงเวลาตาย

คล้ายกับตอนที่ตนโดนประทัดระเบิดใส่ข้าง ๆ ทำให้จิตใจของทุกคนตกอยู่ในอาการหวาดหวั่น รู้สึกว่านาฬิกาดังครั้งหนึ่ง ชีวิตของตนเองก็ใกล้จะถึงจุดจบมากขึ้นทุกที

จนสุดท้ายจิตใจของคนพวกนั้น จะถูกทำให้เชื่องไปตามสัญชาตญาณ 

เพราะความกลัวที่ก่อขึ้นจากข้างในจิตใจ ทำให้หลายต่อหลายคน พากันขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวในช่วงเวลา ณ ตอนนั้น จะสั่งให้หันซ้ายหันขวาก็ยังได้ อีกทั้งยังต้องใช้เวลากว่าจะเรียกมันกลับคืนมาได้

เขาจึงเล่นกับจิตใจของห้าคนผู้อยู่รอด และสี่คนผู้ต้องตายในท้ายที่สุด โดยให้เพชรทิ้ง ‘มีดไว้ให้เก้าเล่ม’ พวกเขาอาจจะหวาดผวาหลบหนีไปจากความกลัว ที่ถูกทรมานของกลุ่มเสือน้อย และกลัวอีกฝ่ายเปลี่ยนใจกลับมาเล่นงาน

เสือน้อยให้ลูกน้องขู่ไว้ก่อนไป โดยขีดเส้นให้เป็นช่วงนาฬิกาดังครั้งถัดไปถึงจะปลอดภัย

ซึ่งนั่นจะเป็นเวลาที่พวกเขาเรียกสติกลับคืนมาได้ เป็นเวลาที่ทั้งสองกลุ่มเริ่มจะหายจากความหวาดกลัว หากแต่เปลี่ยนมาเป็นหวาดระแวงกันเอง หวาดระแวงทุกสรรพสิ่งรอบด้าน กลัวว่าจะมีใครคอยเล่นงานอยู่หรือเปล่า

พวกเขาจะต้องหยิบมีดขึ้นมา เพราะว่ามันเป็นอาวุธเพียงชิ้นเดียว ที่พวกเขาสามารถหามันได้ในตอนนี้ ซึ่งคือความคิดอย่างแรกของมนุษย์ ที่จะหยิบมันขึ้นมาเพื่อนำมาใช้ในการปกป้องตัวเอง

มีดคล้ายกับเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจ อย่างน้อยก็เป็นอาวุธชิ้นเดียวที่จะช่วยพวกเขาได้

หลังจากหยิบมีดขึ้นมาพวกเขามีเวลาครุ่นคิด สำรวจโดยรอบ มีทางเลือกมากมายว่าจะทำอย่างไรต่อไป และพอสำรวจรอบด้านไม่เห็นกลุ่มคนเหล่านั้น พวกเขาก็จะคลายใจ หัวใจที่ขึงตรึงแน่นก็ค่อย ๆ ผ่อนลง สติสตังที่กระเจิดกระเจิงก็จะกลับมารวมตัวกันใหม่…

แน่นอนว่า ‘สี่คนผู้ต้องตาย’ ย่อมต้องอาฆาตพยาบาทเป็นธรรมดา เพียงแต่ว่าพวกเขากลับมีทางเลือก 

‘ว่าจะเอาคืนไอ้พวกรุ่นน้อง’ ที่ทำให้พวกเขาต้องมาพบเจอ กับความทรมานอันสุดแสนจะเจ็บปวดนี่ดี หรือว่าเลือกที่จะ ‘หนีเอาตัวรอดก่อน’ เพราะกลัวไอ้พวกนั้นกลับมาเล่นงานอีกครั้ง

ส่วน ‘ห้าคนผู้อยู่รอด’ ย่อมเกิดใจระแวงว่าจะถูกรุ่นพี่มาทำร้าย แต่พวกเขาได้ยินไอ้พวกที่ใส่ชุดดำซึ่งพูดตามเสือน้อย “โดยบอกว่าอีกสี่คนนั้นตายไปแล้ว!” เพราะจับมัดมือมัดเท้าโยนลงแม่น้ำ ตามที่หัวหน้ากลุ่มอีกฝ่ายพูด

แน่นอนพวกเขาทั้งห้าคน ย่อมหวังให้พวกสี่คนนั้นตาย ๆ ไปเสีย เพียงแต่ว่ามันจะต้องไปพิสูจน์ให้เห็นด้วยตาตนเอง อย่างน้อยก็ควรเห็นร่องรอย

และที่น่าสนุกที่สุดนั่นก็คือ ตอนทั้งสองฝ่ายมาเจอกันพวกมันจะทำอย่างไร? ทั้งเวลาทั้งอาวุธ เขาก็มีให้พวกมันพร้อม ‘ทางเลือกก็เช่นกัน’ เสือน้อยฉีกยิ้มกว้าง แววตาแฝงไปด้วยความมืดมน

หากทั้งสองกลุ่มเลือกที่จะ ‘ลงมือ’ มันก็จะกลายเป็นแก้วร้าว ที่ถูกทุบทำลายไปโดยสมบูรณ์ 

หรือหากว่า ‘ไม่ลงมือ’ แก้วเหล่านั้นก็จะแตกกระจาย กลายเป็นชิ้นส่วนต่าง ๆ และไม่อาจนำมาผสานติดได้ใหม่ แต่ก็สามารถเลือกที่จะต่างคนต่างอยู่ได้

และเกมสุดท้ายนั้น ที่เสือน้อยได้มอบให้กับพวกเขาทั้งเก้าคน นั่นก็คือ…การชักเย่อกับจิตใจของตนเอง!

ความรักสามัคคี มีชั่วร่วมทำมีกรรมร่วมก่อ พอถึงเวลาเช่นนี้ พวกมันเลือกที่จะทำอย่างไรกับสภาพจิตใจของตัวเอง

นี่เป็นเพียงการคาดคะเนของเสือน้อย เขามองไปถึงใจของมนุษย์ที่เป็นเช่นนั้น พร้อมทั้งคำพูดคำใบ้ตลอดระยะเวลาที่ลงมือ อันที่จริงถ้าไม่ติดว่าเขาป่วยอยู่เกรงว่า คงจะได้ลงมือทำอะไรเอง ซึ่งดูท่าแล้วมันคงจะสนุกกว่านี้เยอะ 

รอยยิ้มที่ชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม เขาดูคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

……

ส่วนผลลัพธ์ออกมาปรากฏว่า พวกเขาทั้งเก้าคนเลือกที่จะ ‘ลงมือ’ ทำ

แน่นอนว่าเสือน้อยไม่รู้ว่าเขาเลือกกันแบบไหน จนกระทั่งมีข่าวออกมา โดยที่เสือน้อยไม่ต้องไปลงมือเองเลย เขาก็ได้ใช้วิธียืมมีดฆ่าคน เพราะเมื่อถึงตอนนั้น พวกมันจะไม่เป็นอันตรายกับเสือน้อย

สุภาษิตว่าไว้ “ตีงูต้องตีให้ตาย ไม่อาจให้มันกลับมาแว้งกัดได้” เสือน้อยเลือกที่จะเชื่อ

เสือน้อยสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายในใจของเขาตอนนี้ คล้ายเขื่อนที่เต็มไปด้วยน้ำล้นปริ่ม ได้เปิดประตูระบายน้ำออกมาเต็มกำลัง มันถูกใช้ไปกับแผนการชั่วร้ายที่ใช้กับคนเหล่านี้ จนในที่สุดระดับน้ำก็กลับมาอยู่ในระดับแห้งขอด

ตอนนี้จิตใจของเขากลับโล่งโปร่งสบายเป็นอย่างมาก และมันก็พิสูจน์อะไรได้บางอย่าง ซึ่งนั่นก็คือสัจธรรมของ ‘น้ำและใจคน’ 

เพราะสรุปแล้ว “ใจคนก็เหมือนกับน้ำซึ่งไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ” นี่เป็นธรรมชาติวิถี

และที่ต้องวุ่นวายคิดให้ปวดหัว นั่นก็เพราะว่าเสือน้อยกลัวที่จะกลายเป็นคนเลวทรามเหมือนคนกลุ่มนั้น

ทว่าเขาถามหาเหตุผล ที่ตนได้คลายประตูระบายน้ำออก หากไม่ใช่ว่าคนพวกนั้นมายุ่งกับเขาก่อน มีหรือที่เขาจะคิดไปทำอะไรกับพวกมันขนาดนั้น 

นี่ไม่ใช่การปลอบใจตัวเอง หากแต่เป็นความจริง!

เมื่อขบคิดดีแล้วเขาก็คลายใจ น้ำในเขื่อนก็แทบจะไหลหายไปเกือบจะหมดสิ้น ส่วนที่เหลืออยู่ก็ตกตะกอนอยู่ด้านล่าง หากไม่มีใครไปกวนน้ำ มันก็ยังคงอยู่อย่างนั้น!

ชื่อตอนนี้สื่อถึงน้ำกับจิตใจของคน “โดยธรรมชาติแล้ว น้ำจะไหลจากที่สูง ลงสู่ที่ต่ำกว่าเสมอ”