ขอ MSN

ตอนที่ 5 ขอ MSN

หลังจากแนะนำชื่อจนครบห้อง ก็แทบจะหมดชั่วโมงเรียนแล้ว…

ปรากฏว่าทั้งห้องมี 52 คน เพียงแค่เช็กชื่อ…อีกทีก็ใช้เวลาจนหมดชั่วโมงแล้ว ครูวันเพ็ญจึงบอกว่า “เอาล่ะเด็ก ๆ ‘คาบ’ ต่อไปเป็นวิชาอะไร?”

“สมชาย ไหนลองบอกครูมาสิ!?”

สมชายที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็หันไปหยิบกระเป๋า “เอ่อ...” ครู่หนึ่งเขาก็หยิบเอาตารางเรียนขนาดเท่ากับแผ่น A4 “วิชาคณิตศาสตร์ครับ”

“ประเดี๋ยวครูจะสอนดูตารางเรียนนะ ทุกคนหยิบตารางเรียนขึ้นมาดูพร้อมกันค่ะ คาบต่อไปเรียนที่ตึก 2 อยู่ด้านหน้าโน่นเลย”

……

ตอนออกจากในห้อง คำศัพท์ใหม่ก็ผุดขึ้นมาในหัวเสือน้อย ‘คาบ’ มันคืออะไรกัน 

เขานึกสงสัยโยงใยไปถึง ‘ใบคาบ’ ในเกมแร็กนาร็อก เพราะตั้งแต่ประถมมาก็มีแต่คำว่า ‘วิชาถัดไป’ เด็กหนุ่มเก็บความสงสัยไว้ ค่อยไปถามคนที่รู้เรื่อง

ทุกคนเดินตามสมชายที่สวมบทเป็นหัวหน้าห้องชั่วคราว บรรยากาศในโรงเรียนเต็มไปด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวา กว่าจะเดินจากตึกหนึ่งไปอีกตึกก็หมดเวลาไปเกือบสิบนาทีกว่า ๆ เห็นจะได้ จนถึงวิชาถัดไป ร่วมกับเช็กชื่อทั้งหมด 52 คน ก็หมดเวลาไปแล้ว 20 นาที

ช่วงวิชาอื่น ๆ ก็ผ่านไปได้ด้วยดี สำหรับเสือน้อยขอแค่ไม่ให้แนะนำตัวใหม่ ก็ไม่ต้องหวั่นอะไรทั้งนั้น

จากนั้นเองไม่นานก็ถึงเวลาพักเที่ยง และนี่คือช่วงเวลาที่เฝ้ารอคอยสำหรับเสือน้อย…

เพราะตั้งแต่อยู่ประถมมาหกปี กินข้าวแต่ถาดหลุดที่โรงเรียนเตรียมไว้ให้ ไม่ได้ให้อิสระในการเลือกซื้ออาหารตามใจแบบมัธยม 

ชีวิตมัธยมมันดีอย่างนี้นี่เอง…ที่อยากจะกินอะไรก็ได้กิน

ขอแค่มันมีอยู่ในโรงอาหารเอาเป็นว่าซื้อได้หมด และในโรงอาหาร มี 20 กว่าร้านค้า ให้เลือก ชีวิตเดิม ๆ ที่อยู่ตอนประถมเปลี่ยนไป เสือน้อยรู้สึกเหมือนตัวเองโตขึ้นมาแล้วหน่อยหนึ่ง อย่างน้อยก็ได้สิทธิ์เลือกกินอาหารกลางวันเองแล้ว!

เสือน้อยจับกลุ่มกับเพื่อน 3 คนที่นั่งอยู่รอบข้างในห้องเรียน

ชวนกันไปโรงอาหาร คนหนึ่งอ้วนตุ้ยนุ้ย ชื่อเอส ส่วนคนตัวเล็กหน้าแหลมเหมือนหนู ชื่อ สิงหา ส่วนอีกคนหน้าเป็นสิวเล็กน้อย รูปร่างสูงกว่าคนวัยเดียวกัน ชื่อต่าย พวกเขาเป็นเด็กหลังห้องที่แท้จริง

สามคนก็ตื่นเต้นเหมือนกัน พวกเขาต่างก็มาจากโรงเรียนวัดเช่นเดียวกัน ตลอดทางที่คุยกันไปคุยกันมา ก็ได้เล่าให้ฟังถึงเรื่องที่พวกรุ่นพี่ได้บอกเอาไว้ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเรื่องที่น่ารู้เกี่ยวกับโรงเรียน

ระหว่างทางนั้นเอง…เสือน้อยเผอิญเจอ หญิงสาวผู้ที่เดินออกมาจากในความฝัน!

เธอก็คือเหมือนฝันนั่นเอง หนุ่มน้อยหัวใจเต้น ‘ตึกตัก’ จากที่ยืนนำหน้าอยู่ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ทำเอาเพื่อน ๆ ที่ตามมาด้านหลังสังเกตเห็น พร้อมใจกันมองไล่ไปตามที่สายตาเสือน้อยจับจ้อง

เอสพูดขึ้นว่า “โอ้โฮ น่ารักฉิบเป๋งเลยว่ะ!”

ต่ายพยักหน้า สายตาก็จับจ้องไปที่คนในกลุ่มนั้น ซึ่งมีแต่คนน่ารัก ๆ ทั้งนั้นเลย ส่วนของสิงหานั้นก็ยิ้มร่า และพูดออกมาว่า “เฮ้ยในนั้นมีเพื่อนเก่าข้าเอง” 

ทุกคนที่เจอกันก็ตีสนิทกันทันที เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าต้องอยู่กันอย่างนี้ไปอีก 3 ปี

ทั้งกลุ่มมองไปที่เสือน้อยที่ยืนนิ่งค้าง ก่อนที่ไอ้ต่ายจะสะกิด “เฮ้ยไอ้เสือน้อย เอ็งเป็นอะไรไปวะ?” 

เสือน้อยที่จมอยู่ในภวังค์อีกครั้ง ก็ตื่นขึ้นจากเสียงเรียกของเพื่อน 

เขาหันไปมองเหมือนฝัน…จึงพูดขึ้นว่า “เมื่อเช้าข้าก็เข้าไปถามชื่อเขามาแล้ว แต่ยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย”

สิงหา “อ๋อ...เหมือนฝัน เพื่อนเก่าข้าเองอยู่โรงเรียนเดียวกัน”

พอได้ยินสิงหาพูดขึ้น ทางเสือน้อยแววตาก็เปล่งประกายระยิบระยับ ก่อนจะหันไปกอดคอกับเพื่อนใหม่ทันที และพลางเดินเข้าไปหากลุ่มผู้หญิงตรงหน้า

ทำเอาเอสกับต่าย ยืนงงอยู่กับที่ ก่อนมองหน้ากันเลิ่กลั่กและเดินตามไปด้วยกันเสียเลย

“สวัสดีเหมือนฝัน...เจอกันอีกแล้วนะ” เสือน้อยฉีกยิ้มกว้าง พลางโบกมือไปมา

เหมือนฝันหันมามองเห็นเด็กหนุ่มเมื่อตอนเช้า ก่อนจะเห็นอดีตเพื่อนร่วมห้องอย่างสิงหา ซึ่งเธอโบกมือทักทาย 

ทางด้านสิงหาคลี่ยิ้มให้เล็กน้อย

ก่อนหันไปพูดกับเด็กหนุ่มตรงหน้า “สวัสดี…ว่าแต่เธอรู้ชื่อเราแล้วแต่เรายังไม่เห็นรู้ชื่อเธอเลย?” อันที่จริงเธอก็สงสัยตั้งแต่เช้าแล้วเช่นกัน แต่ต่างคนต่างขวยเขินจนลืมเสียสนิท

เสือน้อยกล่าวอย่างเหนียมอาย “เอ่อ... เราชื่อเสือน้อย ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

เหมือนฝันยิ้มกรุ้มกริ่ม “เสือน้อย? อุ๊ย…ชื่อน่ารักจังแฮะ!”

เสือน้อยตอบกลับไปว่า “อันที่จริงคนก็น่ารักเหมือนกันนะ”

ทำเอาเพื่อน ๆ ทั้งสองฝ่ายฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะคิกคักกันอยู่ครู่หนึ่ง แต่เสือน้อยไม่รีรอจึงพูดต่อไปว่า “นี่เราขอเบอร์เหมือนฝันได้มั้ย หรือไม่ก็ MSN”

เหมือนฝันยิ้มและมองผู้ชายตรงหน้า อีกฝ่ายก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไร และก็ไม่มีอะไรที่เด่นสะดุดตา นอกเสียจากชื่อจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

พร้อมพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นก็ถามสิงหาดูสิ เขามีเอ็มของเรา” เธอตอบแบบขอไปที ก่อนจะขอตัวไปกินข้าว เพราะว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับเขามากนัก มีเพียงแค่ชื่อเท่านั้นที่จำไม่ลืม กระทั่งตอนนี้เธอยังยิ้ม ๆ อยู่เลย

ทันใดนั้นสิงหาก็กลายมาเป็นเพื่อนรักของเสือน้อยในทันที “เฮ้ย! ไอ้สิงหาเอ็งมีเบอร์โทรศัพท์กับ MSN ของเหมือนฝันด้วยเหรอ!?” เขาเข้าไปตีสนิทโดยพลัน

สิงหาก็คลี่ยิ้มตอบ “ใช่น่ะสิ! เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ก็ต้องมีเบอร์ มีเอ็มกันหมดนั่นแหละ”

“ไหน ๆ ข้าขอเบอร์หน่อยสิวะ?” เสือน้อยตัดสินใจแน่แน่ว เขาเซ้าซี้ไม่แล้วไม่เลิก

จนสิงหาเสนอเงื่อนไข “เอางี้…เดี๋ยวเอ็งเลี้ยงข้าวข้า เดี๋ยวข้าค่อยบอก โอเคเปล่าล่ะ?”

เสือน้อยพูดขึ้น “ได้สิ! ไอ้เพื่อนรัก…” เขาจึงคล้องคอพาสิงหาเพื่อนรักคนใหม่ไปกินข้าว

ก่อนจะถามถึงความหลัง เมื่อครั้นตอนอยู่ประถม…สิงหาก็เล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างไม่ปกปิด รู้อะไรก็พูดไปอย่างนั้น เพราะปากก็กินข้าวที่เสือน้อยทำหน้าที่บริกรไปยกมาให้ถึงที่ 

ซึ่งเรียกได้ว่าแค่สิงหากระดิกนิ้ว อ้าปาก อาหารก็ลอยเข้ามา “นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชายคงป้อนข้าวป้อนน้ำให้กันแล้ว” สิงหานึกคิด

สิงหาเล่าเรื่องเกี่ยวกับเหมือนฝันให้เสือน้อยฟัง เด็กหนุ่มก็พยักหน้า ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ 

เพื่อนรัก คนนี้บอกกล่าวว่า…เหมือนฝันน่ะ มีคนมาจีบมันเยอะมาก ก็อย่างที่เอ็งเห็นทั้งสวยทั้งน่ารักเสียขนาดนั้น ตอนเด็ก ๆ ได้ถือพานไหว้ครูทุกปี

ประกวดอะไรเด่น ๆ เธอก็เข้าร่วมหมด โดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ ดูเหมือนเธอจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ กวาดรางวัลมาแล้วหลายเวทีเลย

พ่อแม่ของเธอก็ค่อนข้างมีฐานะ เพราะตัวของสิงหาเองก็เคยเจอแต่ไม่บ่อย แถมเขารู้อีกว่าบ้านเธออยู่ไหน เนื่องจากอยู่ห่างกันไปไม่ไกลนัก

ตอนเด็ก ๆ พวกเพื่อนผู้ชาย ก็พากันขี่จักรยานผ่านไปแถวหน้าบ้านของเหมือนฝันอยู่เป็นประจำ เข้าข่ายไม่ได้เห็นหน้า…แต่เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี

พอหาอะไรกินกันเสร็จสรรพแล้ว สิงหาก็ให้เบอร์มือถือของเหมือนฝันไป ซึ่งก็เจ้าของเขาก็อนุญาตแล้วนี่เนอะ

ส่วน Hotmail ของเหมือนฝันที่ใช้เป็นเมล MSN ตัวของเสือน้อยยังไม่ได้ เพราะไอ้สิงหามันจำไม่ได้ แต่ว่าเดี๋ยวค่อยไปเพิ่มเพื่อนตอนกลับถึงบ้าน

หลังจากกินอิ่มทุกคนในกลุ่มก็รอคาบเรียนถัดไป แต่ปรากฏว่าเป็นวิชาว่าง คาบว่าง ซึ่งก็หมายความว่า ไม่มีเรียนในชั่วโมงนี้นั่นเอง แต่ว่าพวกเขาก็ไปหาที่นั่งบริเวณละแวกตึกเรียน เพื่อที่จะได้สะดวกต่อการเข้าเรียนให้ตรงเวลา

และดูเหมือนเพื่อนร่วมชั้นเรียนก็คิดไปในทำนองเดียว กันจึงปรากฏกลุ่มของสมชาย ที่ได้นำเพื่อนอยู่หัวขบวนเข้ามานั่งทักทาย จนทุกคนแนะนำตัวกันอีกที 

เปิดเรียนวันแรกคงยากที่จะจำเพื่อนทั้ง 52 คนได้ จึงได้แต่จำหน้ากันคร่าว ๆ เท่านั้น

กลุ่มผู้ชายในห้องมีประมาณ 27 คน ผู้หญิงอีก 25 คน ทำให้เวลาเดินไปไหนมาไหนดูราวกับกลุ่มนักเรียนที่พร้อมจะไปตีรันฟันแทง ดังนั้นทุกคนจึงกระจายกันและแยกตัวกันออกไป

กลุ่มของสมชายมีประมาณ 10 คน พวกเขาก็คุยเรื่องทั่ว ๆ ไป จนกระทั่งมาถึงเรื่องเข้าเรียนยังไง สมชายเปิดปากพูดขึ้น “เฮ้ยพวกเอ็ง สอบเข้า จับฉลากหรือว่าฝากเข้าวะ?”