ลุงเด่นชัยหายไปไหน?

ตอนที่ 59 ลุงเด่นชัยหายไปไหน?

เดินเข้ามาในค่ายกวาดสายตาไปดูโดยรอบไม่เห็นลุงเด่นชัย เจ้าของค่าย ช่วงนี้เขาไม่ได้มีเวลามาสนใจค่ายมวยมากนัก โดยปกติทุกวันก็จะมีพี่ยอดหนึ่งในลูกน้องคนสนิทลุงเด่นชัย คอยเปิดค่ายมวย เพราะแก่อาวุโสสุด เก๋าสุดในค่าย

เสือน้อยถามพี่วันขึ้นว่า “ลุงเด่นชัยไม่มาสักทีล่ะพี่!?” ใบหูข้างซ้ายของเขายังใช้ผ้าก๊อซปิดไว้อยู่ เคลื่อนไหวได้ไม่มากนัก ด้านหลังยังมีเจ้ายักษ์ใหญ่ คล้ายพรายกระซิบเวลามีปัญหาอะไร เพราะป้าชบากำชับนักหนาว่าให้ดูแลลูกพี่เอ็งด้วย สองคนจึงอยู่ไม่ห่าง หรือมีคนหนึ่งไปทำอะไรอีกคนก็ต้องอยู่ต่อ

พี่ยอดตะโกนกลับมาเสียงดัง เขารู้ว่าหูเสือน้อยยังไม่หายดี “ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยกลับบ้านเพลินหรือเปล่า?”

เสือน้อยก็พยักหน้า คงเป็นเช่นนั้น ทุกวันนี้นอกจากต้องไปพบหมออยู่เป็นระยะแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่อาจโทรศัพท์คุยกับเหมือนฝันได้นานเหมือนก่อน ได้แต่ใช้ MSN ส่งข้อความหากันเสียมากกว่า หมอบอกให้งดออกกำลังกาย หรืองดเคลื่อนไหว เช่น เดินเร็ว ๆ หรือวิ่ง 

ส่วนพวกซ้อมมวย เตะกระสอบทราย อันนั้นยิ่งไม่ต้องไปพูดถึง…

ทางด้านเหมือนฝันพอรู้ว่าเขาโดนประทัดระเบิดใส่ข้างหูตั้งแต่วันแรก ๆ ก็แสดงอาการห่วงใยออกมา หลายวันก่อนยังพึ่งมาเยี่ยมเขาถึงที่บ้าน เมื่อมาถึงบ้านเสือน้อยก็ออดอ้อนเป็นการใหญ่ จากนั้นเหมือนฝันก็ประคบประหงมอยู่นาน ตามใจเจ้าตัว 

จนแม่ชบาแทบอยากไปดึงหูลูกชายตัวดีแต่ติดที่อีกฝ่ายยังเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่ ก่อนแยกย้ายจากไปด้วยความคิดถึงโดยแม่ชบาไปส่งที่บ้านเหมือนเคย ทั้งสองบ้านก็พอจะรู้จักหน้าค่าตากันแล้ว!

ทุกวันนี้แม่ชบาควบคุมเขาอย่างเข้มงวด หลังจากหมดสงกรานต์เป็นต้นมา จะเดินเหินไปไหนก็ต้องมีน้องคอยตาม 

ทุกวันได้แต่เลี้ยงเจ้าควายทองสุข นอนบนเปลก็แทบไม่มีอะไรให้ทำแล้ว

ส่วนยัยนกแก้วก็ไม่กลับมาเสียที กลับไปอยู่บ้านน้าชม้อยกับพ่อเลี้ยงใหม่ ตั้งแต่ก่อนสงกรานต์ หลังจากนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนแม่จะเอาใจใส่เขามากเกินไป เพราะยัยนกแก้วตัวแสบไม่อยู่ ถ้าหล่อนอยู่แม่จะได้หันไปดูแลหล่อนมาก ๆ หน่อย ความเป็นห่วงจะได้กระจาย ๆ กันบ้าง

….…

พอพูดถึงหล่อน หล่อนก็มาช่างตายยากเสียจริง เสือน้อยพึมพำในใจ

ขณะที่เห็นเด็กสาววิ่งคลี่ยิ้มใบหน้าร่าเริง มาดูความทุกข์ของพี่ชาย ความจริงเสือน้อยรู้ดีว่าเธอเป็นห่วงแต่ก็อดจิกกัดตามประสาพี่น้องไม่ได้ เธอเดินวนก่อกวนอยู่รอบ ๆ พูดอะไรเจื้อยแจ้วไปเรื่อย หูเขาไม่ค่อยดีจึงยกมือทำท่าทางว่าไม่ได้ยิน ยัยตัวแสบก็มานั่งมองแผลที่หูอยู่ครู่ใหญ่

ก่อนจะมากระซิบอีกฝั่งหนึ่งว่า “เป็นอย่างไงบ้างเป็นห่วง!” เธอถามขึ้นมาจนได้

ทำเอาเสือน้อยคลี่ยิ้มตอบ “ยังสบายดี…เกือบไปแล้วเหมือนกัน” 

ก่อนลูบหัวน้องสาว “พรุ่งนี้พี่ต้องไปหาหมอ จะไปด้วยกันมั้ยล่ะ?”

นกแก้วตอบปฏิเสธทันที “ไปไม่ได้หรอก หนูไม่ได้ว่างอย่างพี่เสือสักหน่อย มีงานให้ทำเยอะแยะ ไม่ได้ตัวลอยเหมือนพี่ มาสั่ง ๆ แล้วก็ไป” เธอบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะหันไปเล่นกับเจ้าควายทองสุข “พี่เสือเมื่อไหร่จะขี่มันได้ล่ะ?”

“เอาจริง ๆ ก็ขี่ได้แล้ว…ดูมันสิ! ขุนมันอ้วนใหญ่เสียขนาดนี้ ถ้าส่งโรงเชือดราคาดีน่าดู” เสือน้อยตอบแกมหยอกเธอไป

เธอทำหน้ามุ่ย พูดว่า “ใครกล้าขายเจอดีกับหนูแน่!” ก่อนยกหมัดขึ้นทำท่าชกลม เลียนแบบพี่ชายของเธอนกแก้วทำเสียงไม่พอใจ ก่อนจูงเจ้าควายทองสุขไปเดินเล่น

วันนี้เสือน้อยมาหาหมอเช่นเคยตามใบนัด พอพบหมอเฉพาะทางเสร็จ เขาก็ลงไปหาลุงหมอนิธิ คุยกันอยู่ครู่ใหญ่อยู่ดีไม่ว่าดี 

เสือน้อยก็เลยโดนจับตรวจสุขภาพเสียอย่างนั้น ส่วนค่าใช้จ่ายพ่อผันแม่ชบามีหรือจะงก?

หลังจากตรวจอะไรเสร็จสิ้น เสือน้อยเข้ามานั่งในห้องส่วนตัวของลุงหมอ 

ขณะที่เสือน้อยกำลังจะไหว้ลากลับบ้าน เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ก๊อก ๆ” 

มีเสียงพูดแทรกขึ้นมา “อาจารย์หมอ ขออนุญาตค่ะ” 

เสือน้อยจึงนั่งแต่โดยดี ยิ้มรับให้กับผู้มาใหม่ เป็นหมอผู้หญิงสวยมากคนหนึ่ง บุคลิกดูดี แต่งตัวสวย “เออ…เป็นไงบ้างหมอแตงโม มีอะไรหรือครับ?”

หมอผู้หญิงที่ชื่อแตงโมตอบกลับมา “พอดีมีเคสคนไข้ปรึกษาหน่อยนะคะ…แต่ไม่ทราบว่าอาจารย์หมอมีแขกอยู่” เธอเหลือบไปทางเสือน้อย เห็นอีกฝ่ายยิ้มหน้าแป้นมาให้ มีผ้าก๊อซพันอยู่รอบหู

“อ๋อไม่เป็นไร คนนี้หลานเพื่อนอาจารย์เอง” ก่อนจะแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน 

เสือน้อยก็กล่าวสวัสดีตามมารยาท

“แหม...ชื่อน่ารักเชียวนะเรา” หมอแตงโมตอบพร้อมยิ้มที่มุมปากดูมีเลศนัย

“ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้แหละครับ” เสือน้อยยิ้มตอบ 

ก่อนขอตัวออกไปอย่างรู้งาน “อย่างนั้นผมลาก่อนนะครับลุงหมอ สวัสดีครับ” ก่อนหันไปสวัสดีหมอแตงโมด้วยเช่นกัน

จากนั้นก็ให้พี่อยู่ พาขับไปที่ตลาดพูนทรัพย์เพื่อดูรถกระบะทั้งสิบเอ็ดคันที่พึ่งได้มา ตอนนี้กำลังทำสีอยู่ แต่เขาแค่อยากมาดูความคืบหน้า “นายน้อย น้าชบาแกบอกให้รีบกลับบ้านไม่ใช่เหรอ?”

“เฮ้ย…แวะมาดูรถแป๊บเดียวไม่เป็นไรหรอกพี่ แม่ก็บ่นไปงั้น” เสือน้อยก็ตอบ 

พี่เล็กผู้บริหารร้านระฆังทอง กำลังหารถกระบะเพื่อกระจายสินค้าอยู่ พี่เล็กเคยเสนอให้จ้างบริษัทขนส่งมารับงาน 

ตัวเสือน้อยก็เห็นด้วยประหยัดต้นทุน แถมไม่ต้องซ่อมบำรุงบ่อย ๆ แต่หากว่ามีไว้มันก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ? เผื่อเหลือเผื่อขาด

แล้วนับประสาอะไรกับเขาได้รถมาฟรี ๆ ย่อมใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

โอนชื่อเรียบร้อย เหลือแค่เปลี่ยนทะเบียน ทำสีใหม่ ซึ่งเขากำลังมาดูการทำสี ปรากฏว่าผลก็ออกมาดีตามคาด สมเป็นอู่ใหญ่จริง ๆ 

เสือน้อยให้ช่างตรวจเช็กระบบภายในทั้งหมดด้วย เขาแจ้งช่างว่าเป็นรถมือสอง “แต่ช่างตรวจดูสภาพใหม่เอี่ยม อย่างกับพึ่งถอยรถมาแน่ะ” 

เสือน้อยได้ยินดังนั้นก็ดีใจ

อย่างน้อยเขาก็ได้ตำแหน่งจ้างงานสิบเอ็ดคนแล้ว หรือมากกว่านั้นในกรณีขับเช้าค่ำ”

เพื่อขับรถส่งของไปตามร้านระฆังทองของเขา

“เอ…ต้องพ่วงตำแหน่งคนยกของไปด้วยถึงจะถูก” เสือน้อยพยักหน้าให้ตัวเอง ก่อนจะจดไว้ในใจ ประเดี๋ยวกลับบ้านค่อยว่ากัน

หลังจากนั้นก็ผ่านไปอีกอาทิตย์หนึ่ง

จวนจะสิ้นเดือนเมษาแล้ว ตอนนี้อาการเสือน้อยดีขึ้นมาแล้ว ตะโกนดัง ๆ ได้ไม่มีปัญหา เขาตะโกนถามเพื่อนร่วมค่ายมวย “ลุงเด่นยังไม่กลับมาอีกหรือไง?” 

หลายคนก็พยักหน้าทำนองว่าใช่…ก่อนจะฝึกซ้อมตัวเองต่อไป

“ลุงแกไปเล่นวันไหลที่บางแสนเปล่า?” ไอ้ยักษ์ทักขึ้นมา

ใหญ่จึงสวนกลับว่า “มึงจะบ้าเหรอลุงแก ลงไปกาญจนบุรี เยี่ยมญาติพี่น้องที่ย้ายไปอยู่แถวนั้น”

จากนั้นเสือน้อยก็กลายเป็นศูนย์รวมของค่าย เมื่อเห็นว่ามันผิดปกติเสือน้อยจึงฝากพี่มอสช่วยตามหน่อย เผื่อเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา 

จากนั้นก็เข้าไปในออฟฟิศตามหาที่อยู่ของญาติพี่น้อง เห็นลุงแกเขียนติดบนฝาผนังไว้เป็นเบอร์โทรต่าง ๆ

เสือน้อยจึงโทรไปถามตามเบอร์ต่าง ๆ จนกระทั่งรู้ว่าลุงเด่นชัยประสบอุบัติเหตุแถวนครปฐม และกำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลประจำจังหวัด 

เมื่อรู้ข่าวเสือน้อยก็คล้ายสายฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ เพราะตั้งแต่เด็กลุงแกก็อุ้มเขามานมนาน เขาเองก็เคารพลุงเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่

เขาจึงเตรียมวิ่งปรี่เข้าบ้านไปหาพ่อกับแม่ แต่โดนไอ้ยักษ์ใหญ่ดึงแขนไว้ “ช้า ๆ พี่ ช้า ๆ” 

เขาอดหงุดหงิดกับตัวเองไม่ได้ ทำอะไรไม่คล่องตัวเลย จากนั้นก็ขึ้นไปบอกพ่อ 

เมื่อพ่อผันได้ยินก็ถามว่า “โรงพยาบาลไหน?” ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวพากันไปทันที

เสือน้อยไม่อธิบายอะไรให้ลูกน้องในค่ายฟัง ประเดี๋ยวจะเตลิดไปเสียหมด เพราะขวัญกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญ

เมื่อถึงโรงพยาบาล พ่อผันก็ได้ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ จากนั้นจึงอาสาเฝ้าไข้ 

ญาติฝั่งลุงที่สนิทชิดเชื้อนอกจากลูกชาย ที่เสียชีวิตไปยี่สิบกว่าปีแล้วก็เป็นหลานชายที่ลุงแกได้ขับรถมาเยี่ยมถึงกาญจนบุรีนี่แหละ แต่ก็ดันมาประสบอุบัติเหตุหลังจากกลับจากเยี่ยมเยียนหลานชาย

“อย่าลืมกดหัวใจ” และสามารถแสดงความเห็น ติชม เพื่อพูดคุยกันได้นะครับ