อาการร่อแร่ของค่ายมวย

ตอนที่ 60 อาการร่อแร่ของค่ายมวย

ลุงแกไม่เป็นสาหัสมากนัก แต่ว่ายังต้องพักรักษาตัว จึงได้แต่ฝากให้ทางเสือน้อยช่วยดูแลค่ายไปก่อนพลาง ๆ 

ทางเสือน้อยเองก็ได้ตกปากรับคำ

ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุ ที่ติดต่อแกไม่ได้ก็เป็นเพราะว่าโทรศัพท์ของแกเสีย จึงติดต่อใครในค่ายไม่ได้เลย อีกทั้งยังจำเบอร์ไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะปกติแล้วมันอยู่ในเครื่อง หรือไม่ก็ในสมุด 

อีกทั้งตัวลุงก็สลบไสลไปนานกว่าที่จะฟื้นตัวอีกทีก็นานอยู่หลายวัน ทำให้จึงติดอยู่ในภาวะชะงักงันติดต่อใครไม่ได้

……

ต้นเดือนพฤษภาคม ใกล้จะเปิดเทอมเข้ามาทุกที

ตอนบ่ายของวันที่หนึ่งของเดือน เสือน้อยก็นั่งอยู่ค่ายมวย เรียกนักมวยมาสอบถามเรียงคนว่าทางค่ายติดค่าจ้างอะไรเท่าไหร่แจ้งมาเสียให้หมด เขายังไม่ลืมขู่ใครบอกราคาเกินจริง ถ้าสืบพบจะแจ้งความนะ

เพราะวันนี้ตอนเช้า เสือน้อยจึงวานให้แม่มาช่วยดูบัญชีของค่ายเสียหน่อย ผลปรากฏว่าเงินส่วนตัวของลุงแกแทบไม่มีเลย หักค่าตัวให้นักมวยหมด 

กิจการถึงขั้นขาดทุนเพราะไม่ใช่ว่าต่อยชนะทุกครั้ง ไหนจะมีเซียนพนันคอยกดดันกรรมการอยู่ด้านหลัง เรื่องแบบนี้ใช่ว่าเสือน้อยไม่เคยเห็นมาก่อน

เสือน้อยโทรไปรายงานพ่อ แกใช้เงินในบัญชีพยุงตัวค่ายไว้อยู่ ขาดทุนค่าตัวนักมวยประคองได้อีกไม่ถึงปีก็หมดแล้ว ทุกวันนี้เข้าเนื้อล้วน ๆ อีกทั้งหมอบอกว่ายังต้องนอนโรงพยาบาลอีกนานสองเดือนกว่า ๆ ถึงจะให้กลับบ้านได้

เขาโตมากับการวิ่งเล่นที่ค่ายมวยนี้ความผูกพันลึกซึ้ง มีหรือจะปล่อยให้ค่ายมวยล้มทั้งแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เป็นอันขาด

 อย่างน้อย “เสือน้อย ศอกทองเมืองปทุม” ก็เคยขึ้นชกในนามค่ายของแก ก่อนตัดสินใจบอกกับลุงเด่นชัยผ่านทางพ่อ

พ่อบอกลุงเด่นชัยด้วยว่า “ถ้าไม่ไหวอย่าลืมหลานชายคนนี้ เดี๋ยวผมซื้อค่ายมวยลุงเอง หลังจากลุงหายดีแล้ว สามารถพักอยู่ที่นี่ เสือจะจ้างลุงเป็นผู้ฝึกสอนเอง เรื่องนี้เขียนเป็นสัญญาได้เลย ส่วนกิจการคงต้องรื้อโครงสร้างทั้งหมด” พ่อผันก็ตกปากรับคำว่าจะพูดให้

พอโตขึ้นแล้วเห็นธุรกิจกำลังจะล้ม เขาก็อดไม่ได้ที่จะช่วย แต่แน่นอนว่าถ้าบริหารแบบนี้ต่อไปมีแต่เจ๊งกับเจ๊ง ดังนั้นต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด รื้อโครงสร้างการบริหาร การจัดการที่ไม่เป็นระเบียบแม้แต่น้อย เขาดูได้จากแม่ที่ทำบัญชีเธอบ่นปวดหัวมาก เละเทะไม่มีระเบียบเลย

...…

ตอนนี้เสือน้อยรับดูแลค่ายมวยอยู่ นักมวยคนไหนที่จะมีคิวขึ้นชกเขาสั่งให้กลับมาซ้อม ส่วนค่าจ้างมีให้ตามเดิม แต่ถ้าคัดตัวไม่ผ่านเสือน้อยก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน ทุกคนรู้ดีถึงความเด็ดขาดของเสือน้อย

เขามองดูเด็กในค่าย “จากนี้ไปพี่วันพี่อยู่คอยดูแล กำกับทำหน้าที่คล้ายเลขาของค่ายมีอะไรให้มาบอกผม”

“ส่วนพี่ยอดอยู่มานานสุดรู้เยอะ…ไปซ้อมมวยให้คนที่จะขึ้นชกแบบติวเข้ม เข้าใจมั้ย?”

พี่ยอดตอบกลับ “ได้ครับนายน้อย”

“จากนี้ไป ข้าไอ้เสือน้อยคุมค่ายนี้ชั่วคราว คนที่มีหน้าที่ซ้อมก็ซ้อมไป เงินเดือนก็รับจากข้า…ใครออกนอกลู่นอกทางก็เตรียมตัวโดนได้เลย ส่วนใครไม่มีซ้อมจะไปขี่รถส่งอาหารหรือทำอะไรก็ได้ตามปกติ” เขาเดินเวียนไปมา ด้านหน้ารุ่นพี่รุ่นน้องในค่ายมวยที่นั่งเรียงรายกันอยู่ 

ก่อนพูดประโยคทิ้งท้ายว่า “อยู่กับไอ้เสือน้อยไม่มีอดตาย มีแต่ว่าความสามารถจะถึงหรือเปล่าเถอะ!” 

เสือน้อยสั่งงานเสร็จก็สะบัดก้นออกไป ทิ้งให้ไอ้ยักษ์ดูแลค่ายไปพลาง ๆ ส่วนไอ้ใหญ่ตามเขาไปประชุม

ที่ชั้นสามตอนนี้ยังใช้เป็นห้องประชุมชั่วคราวของโรงเรียนเทพทันใจ วันนี้มีประชุมเรื่องการตลาด 

ใหญ่ซึ่งเป็นเด็กน้อยที่สุด เขาได้เข้าประชุมอย่างเป็นทางการครั้งแรก ซึ่งได้นั่งอยู่แถวหลังสุด มองดูตื่นตัวยิ่งนัก

ประชุมกันอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ใช้วิธีสูงสุดคืนสู่สามัญ โดยใช้การทั้งกระจายข่าวผ่านนักเรียนแบบปากต่อปาก อีกทั้งแจกใบปลิวแบบง่าย ๆ 

เสือน้อยไหว้วานให้เพื่อน ๆ ช่วยกันกระจายข่าว โดยที่เริ่มจากลูกหมีกับนกแก้ว กินค่าส่วนแบ่งในช่วงแรกถ้าเรียกคนเข้ามาได้ ส่วนเพื่อน ๆ ที่กำลังเรียนอยู่ก็กระจายข่าวได้เช่นกัน …เสือน้อยก็ได้เตรียมการช่วยฝ่ายการตลาดแล้ว

ใจเขานึกถึงป้ายโฆษณาอยู่เนือง ๆ ถ้าได้มันมา…มันจะมีโอกาสช่วยธุรกิจเขาได้เยอะมากจริง ๆ

จากนั้นเขาก็นั่งจักรยานไปดูโรงเรียนกวดวิชากับเจ้าใหญ่ ดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางมากแล้ว พวกช่างกับคนงานก่อสร้าง ที่ทำงานก็กล่าวสวัสดีทักทายเสือน้อยตามรายทาง เขาสำรวจโดยรอบดูเหมือนจะตกแต่งไปได้ด้วยดี

ก่อนจะหันไปพูดกับใหญ่ “ไอ้ใหญ่ตอนกลางคืน มึงมาเดินดูหน่อยสิแถวนี้มันมืดมากแค่ไหน เอาตั้งแต่หัวเย็นไปถึงหัวค่ำ เดี๋ยวไปยืมกล้องที่ไอ้เข้ม มันอยู่ในร้านทองสุข”

“ได้เลยลูกพี่” ใหญ่ตอบเสียงเข้ม

……

ตอนนี้เสือน้อยปวดหัวกับเรื่องหนึ่งคือป้ายโฆษณา เขาอยากได้มันมากจริง ๆ ที่ดินพร้อมป้ายโฆษณาเขายังหาคนขายที่ดินไม่ได้ ทางทนายดำรง จึงแนะนำให้ไปที่สำนักที่ดินประจำจังหวัดโทรถามพวกเขาโดยตรงน่าจะมีเบอร์อยู่…

หรือไม่เช่นนั้นเสือน้อยก็เปลี่ยนวิธีเช่าตามตึกแทน เสือน้อยกลับมาบ่นให้แม่ฟัง ให้แม่ช่วยหาให้หน่อยแต่แม่ก็จนใจ จนหลังจากนั้นไม่กี่วันก่อนเปิดเทอม ทนายรักก็โทรมาหาแล้วบอกข่าวดีให้ฟังนายน้อย

ช่วงนี้ดูเหมือนใคร ๆ ก็เรียกเขาว่านายน้อย เริ่มจากคนรอบข้างไปจนถึงคนที่ทำงานให้

“เจอเจ้าของที่ดินแปลงนั้นแล้วตรงสี่แยกไม่ใช่ใครที่ไหน ‘คุณสมร’ แม่ของคู่กรณีนายน้อย” เสือน้อยตาลุกวาว

“งั้นอารักจัดการให้ผมได้มั้ย… ขอแค่สมเหตุสมผล ไม่แพงเวอร์ ผมยินดีจ่าย!” เสือน้อยตอบด้วยท่าทีกระตือรือร้น เขาอยากได้ที่ดินแปลงนั้น ตั้งแต่ความคิดผุดขึ้นมา

ไม่น่าเชื่อวางสายไปไม่ถึงชั่วโมง ทนายรักก็โทรกลับมาอีกครั้ง บอกว่าเรียบร้อยแล้ว เสือน้อยก็ถามว่า “ราคาเท่าไหร่?”

หลังจากคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เสือน้อยก็บอกตกลงซื้อขายทันที

“อารักดำเนินการให้ผมหน่อย ใช้ชื่อแม่ผมซื้อก็แล้วกัน ติดต่อแม่ผมไปเลยนะ!” เขาก็ลอบตะลึงในความสามารถของทนายรัก ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเจรจาได้สำเร็จ สงสัยต้องให้รางวัลเพิ่มแล้วมั้ง!?

ทันทีที่เขาได้ยินราคาที่ดินพร้อมป้าย ปรากฏว่าไม่แพงอย่างที่เขาคิดไว้ ในใจเขาคาดว่าแพงกว่านี้สักห้าหกเท่า เสือน้อยคิดว่าคงเป็นด้วยจำนวนประชากร ที่ไม่แออัดเหมือนในกรุงเทพ ที่ลงโฆษณาทีเดียวคนก็เห็นกันเยอะแยะ 

ส่วนแถวนี้นะเหรอ คนน่ะมีอยู่ แต่ไม่เยอะเท่ากรุงเทพอยู่แล้ว ทว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่เขาจะได้กลายเป็นผู้บุกเบิกใหม่ โดยป้ายโฆษณาละแวกนี้ จะต้องมีป้ายของเขาติดอยู่โดยทั่ว

วันรุ่งขึ้นแม่ก็ไปที่สำนักที่ดินจังหวัดโอนที่ดินกันอย่างเรียบร้อย ดูเหมือนทนายรักจะเป็นทนายให้กับทั้งสองฝั่ง…

ส่วนเสือน้อยค้นหาข้อมูลในกูเกิลเกี่ยวกับบริษัทป้าย LED เขาไม่ชักช้ารีบติดต่อไปทันที แม้หูจะตันเพราะพันผ้าก๊อซ…แต่สมองไม่ได้ตันเหมือนหู

จากนั้นวันเปิดเทอมขึ้น ม.3 ก็มาถึง เสือน้อยรู้สึกว่าไวมาก ดูเหมือนว่า เวลาเดินไวเป็นพิเศษ ซึ่งตอนนี้เขากลายเป็นรุ่นพี่แล้ว 

จึงกวาดสายตามองไปที่รุ่นน้องหน้าละอ่อน ที่พึ่งเข้ามาใหม่ ๆ มองดูก็รู้ว่าตื่นเต้นเหมือนกับเขาเมื่อครั้งยืนรอใต้ศาลา

……

วันหนึ่งหลังจากเปิดเทอม ม.3 มาได้สองอาทิตย์

เสือน้อยกำลังง่วนอยู่กับวิชาพระพุทธศาสนา ที่บรรจุเข้ามาในหลักสูตร ครูบาอาจารย์ก็ขู่ว่าถ้าสอบนักธรรมไม่ผ่าน จะสมัครเรียนต่อ ม.4 หรือ ต่อปวช. ไม่ได้ หลักสูตรนี้ได้ยินจากปากครูมาว่า นิมนต์พระอาจารย์ที่วัดละแวกนี้จะมาสอนด้วยตนเองหลังจากอาทิตย์นี้ไป

สำหรับเสือน้อยก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เขาเรียนโรงเรียนวัดตั้งแต่เด็กก็สอบนักธรรมมาอยู่แล้ว ทว่าเด็กบางคนที่มาจากโรงเรียนเอกชนตอนประถม กลับไม่เคยสัมผัสกับพระตัวเป็น ๆ มานั่งสอน จึงจะหันไปมองเพื่อน ๆ รอบข้างยามเมื่อได้ยินข่าว

หากท่านแล้ว ชอบใจ๊ชอบใจ อย่าลืมส่งขนมนมเนยมาเป็นของขวัญ ให้ผู้เขียนด้วยนะครับ