พระมหาไผ่

ตอนที่ 61 พระมหาไผ่

เขาสัมผัสได้จากบรรยากาศรอบด้าน หรือว่าโรงเรียนเก่าของเขาจะนิมนต์พระมาเทศนาอยู่ที่เดียว แต่ก็คงไม่ใช่หรอกน่า ตอนประถมเขายังจำได้ว่าต้องไปสอบแถว ‘วัดเปรมประชากร’ อยู่เลยตรงบริษัทเวิร์คพอยต์

เสือน้อยแอบขำอยู่ที่นั่งประจำริมประตู เขาดูอาการกระต่ายตื่นตูมของเพื่อน ๆ ก็นึกสนุกขึ้นมาในใจ โชคดีที่เรามันเด็กโรงเรียนวัดเจอพระมาตั้งแต่เด็ก เขาอดนึกถึงอดีตไม่ได้ 

ก็ไม่น่าแปลกใจอะไรเชื้อไทยที่สืบสันดานอยู่ในสายเลือดส่งผ่านมารุ่นต่อรุ่น ดูได้จากทั้งบ้านทรงไทยกับขนบธรรมเนียมประเพณีที่พ่อผันสอนเขา”

การตักบาตรทำบุญไม่ได้เป็นเรื่องไกลตัวสำหรับเขาเลย ตั้งแต่เด็กตอนประถมพ่อแม่ก็มารอตักบาตรแทบทุกเช้า จึงทำให้เขาซึมซับมันเข้ามาในจิตใจ แต่พอขึ้นมัธยมมาก็เหินห่างมากขึ้นเรื่อย ๆ

……

หลังจากกลับถึงบ้านช่วงหัวค่ำเขามาทันกินข้าวเย็นกับครอบครัวพอดี

เสือน้อยหวนนึกถึงอดีตจึงออกปากบอกแม่ว่า “พรุ่งนี้จะใส่บาตรด้วย!”

ทำเอาแม่เหลียวมามองอีกรอบ เธอยักคิ้วหลิ่วตา ก่อนกลั้นใจถาม “ใส่บาตร? นี่ผีห่าตัวไหนมาสิงลูกของฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!” 

แม่ชบาเดินเข้ามา ดึงปอยผมบนศีรษะ ที่สามด้านไถเรียบเตียนตามสไตล์ทรงนักเรียนไทย จากนั้นก็ออกแรงเล่นใหญ่อยู่พักหนึ่ง

“โอ๊ยแม่! ไม่ใช่ผีนี่เสือเอง เสือน้อยลูกแม่ไงจ๊ะ” เสือน้อยจับที่ข้อมือแม่เบา ๆ เขาส่งสัญญาณทำนองว่าเจ็บจริงแม่!

“หือ! นี่ลูกแม่จริง ๆ หรือนี่ อะไรดลจิตดลใจ ให้มาสนใจทำบุญทำทานละลูกจ๋า แต่ก็ช่างมันเถอะ เดี๋ยวเช้า ๆ ไปปลุก พระมาตีห้าครึ่งนะอาทิตย์นี้” 

เสือน้อยยืนงงถามเองตอบเองแล้วแม่ชบาก็เดินจากไป ปล่อยให้เขายืนโง่อยู่อย่างนั้น เขากะพริบตาปริบ ๆ เกาหัว ก่อนเดินเข้าห้องไป

พ่อเคยบอกว่า “ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากที่สุดในโลก!” เขาที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้ว เริ่มมาเข้าใจเอาก็ตอนจะโตเป็นหนุ่ม

เช้าตรู่วันต่อมาเสือน้อยก็ตื่นเช้ากว่าที่เคยไว้มาก ปกติเขาก็เป็นคนตื่นเช้า แต่ดูเหมือนวันนี้จะเช้าเป็นพิเศษด้วย 

แม่ชบาไปทุบประตูห้องเสียงดังลั่น ปากก็ตะโกนเตือนให้ไปใส่บาตร

นกแก้วที่นอนอยู่ก็สะดุ้งตื่นด้วย เธองัวเงียไม่อยากลุก แต่ป้าสุดรักของเธอเดินไปลากออกมาจากห้องด้วยตัวเอง

เสือน้อยกับนกแก้วยืนหาวอยู่หน้าโต๊ะกับข้าวที่เตรียมไว้ ส่วนพ่อแม่ที่ตื่นมาใส่บาตรอยู่เป็นประจำ ไม่ได้เป็นเหมือนเด็กน้อยทั้งสอง 

พวกเขายังรักษามาดความสุขุมตามวัยไว้ ยืนรออยู่ครู่หนึ่งพระสามรูปก็เดินมา พ่อก็ยืนอยู่หน้าโต๊ะพูดนอบน้อม “นิมนต์ครับท่านมหา”

เสือน้อยที่งัวเงีย พอพ่อพูดนิมนต์เชิญชวน เขาก็ลืมตาขึ้นมาก่อนหรี่ตามองไปพระสามรูปเบื้องหน้า นิ้วก็แคะขี้ตาไปพลาง ๆ “หน้าตาคุ้น ๆ แฮะ?”

พอพ่อพูดชื่อ “มหา” ขึ้นมาเขาก็นึกขึ้นมาได้ จึงพูดโพล่งออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว “นี่พระครูยังไม่สึกอีกหรือ?”

พ่อแม่ก็ชะงักขณะที่กำลังถือขันใส่ข้าว พร้อมกันหันมามองลูกชายตัวดี พลางบ่นอุบอยู่ภายในใจ “ใครสั่งใครสอนให้ทักทายพระสงฆ์แบบนี้น่าตีนักเชียว!” น่ามันเขี้ยวยิ่งนักโดยเฉพาะแม่ชบา

พระครูหันมายิ้มสดใสมองเจ้าเสือน้อยอยู่นานแล้ว ก่อนตอบว่า “ยังไม่สึกหรอกรอเอ็งมาบวชอยู่นั่นแหละเจ้าเสือน้อย นี่ไปอยู่ปทุมวิไลคะแนนจิตพิสัยไม่ต่ำบางรึ? ถึงได้ไม่มาบวช!?” มหาถามอย่างแปลกใจ

“ปัดโถ่พระครู! ไอ้เสือน้อยเป็นเด็กดีแค่ไหนพระครูก็รู้ ไอ้พวกคะนงคะแนนจิตพิสัยไม่มีหรอกต่ำกว่าห้าสิบ” ปากพูดไปแบบนั้น

แต่ว่าคะแนนก็จวนเจียนอยู่รอมร่อ เป็นมาหลายเทอมแล้ว เพราะเข้าแถวสายทุกวันจนบางครั้งเขาต้องคำนวณดี ๆ

“ใช่หรือ?” พระอาจารย์คลี่ยิ้มผลิบาน ในใจมหารู้ดีว่าเจ้าตัวแสบนี่อยู่สงบ ๆ เป็นที่ไหน

“มา ๆ พระครู…วันนี้จะฉันอะไรดีล่ะ?” พอได้ยินคำถามของลูกชาย 

พ่อแม่ก็พลันสะอึกและชะงักงันไปอีกรอบ นี่ยังรวมไปถึงพระลูกวัดทั้งสองที่เดินตามมาด้วย

แม่ชบาด่าขึ้นมา “ไอ้เสือโง่! ตักบาตรใครเขาถามพระกันฮะ” ทั้งหยิกแขนลูกชายตัวดี

เสือน้อยก็ร้องโอดโอย ก่อนพูดตอบโต้ว่า “ทำไมจะถามไม่ได้ละแม่ก็ในตอนที่ ‘นายจุนทะ’ ถวายมื้อสุดท้ายของพระพุทธเจ้า ก็เพราะด้วยความไม่รู้ว่าเป็นเห็ดพิษไม่ใช่เหรอ?”

พระครูเห็นดังนั้นจึงคลี่ยิ้มสดใส ในใจก็นึกขึ้นว่า “ปากช่างเจรจาเหมือนเคย”

“ไม่เป็นไรหรอกโยมทำไมไม่ลองฟังเจ้าเสือน้อย ปล่อยให้เจ้าตัวมันพูดดูก่อนล่ะ” แม่จึงยอมปล่อยเสือน้อยแต่โดยดี

เสือน้อยก็ยิ้มจ้าก่อนบอกว่า “สมมติถ้าพระสงฆ์แพ้อาหารขึ้นมา มิใช่ว่าเรากลายเป็นนายจุนทะคนที่สองเหรอ แม้จะถวายด้วยจิตศรัทธา พระพุทธเจ้าก็บอกว่าไม่ผิด แต่จุนทะก็เศร้าใจคิดไม่ตกอยู่นานไม่ใช่เหรอ จึงเป็นที่มาว่าจะเอาอะไรให้ผู้อื่นกินก็ต้องดูก่อนว่าเขากินมันได้หรือเปล่า!?”

เด็กหนุ่มพูดจาอธิบายยาวเหยียด ไม่ใช่จำมาจากในหนังสือ แต่เป็นเพราะครูพึ่งสอนมาได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ดีดับ อีกทั้งยังให้นั่งอ่านเอาเอง หรือไม่ก็ฟังธรรมผ่านเครื่องเล่นเสียง

“เห็นมั้ยล่ะคุณโยม ลูกศิษย์อาตมาพูดมีเหตุผลทีเดียว!” พระอาจารย์ก็พยักหน้ารับด้วยใจที่เบิกบาน เห็นเจ้าเสือน้อยมันศึกษาพุทธประวัติก็ใคร่ยินดี จึงยื่นมือไปลูบหัวครู่หนึ่ง

“ปีนี้เอ็งเรียนอยู่ห้องไหนเหรอ เจ้าเสือน้อย?”

“ห้องสิบเอ็ดครับพระครู” เสือน้อยตอบด้วยเสียงภาคภูมิใจ 

เขาพลันยกยิ้มที่มุมปาก พวกเด็กห้องหนึ่งที่ว่าแน่ก็มีเลข ‘1’ แค่ตัวเดียว 

ส่วนทางห้องของเขามีตั้งสองตัว ‘11’ เจ๋งกว่าเป็นไหน ๆ ทุกวันนี้เสือน้อยก็ได้แพร่กระจายความคิดนี้ออกไป มันก็ราวกับโรคระบาดภายในห้อง จึงทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกดีเวลาคุยโม้กับคนอื่น

“มาเถิดใส่บาตรกันคุณโยม ประเดี๋ยวโยมท่านอื่นจะยืนรอนาน” พระครูพูดขึ้น จากนั้นทั้งครอบครัวก็ทยอยกันตักบาตรเรียงตามลำดับ ก่อนรับพรเสร็จสิ้น

หลังจากตักแม่ชบาถามขึ้นว่า “พระสนป่วยหรือเจ้าค่ะ ท่านมหาไผ่” ปกติเห็นท่านเดินอยู่อีกทางหนึ่ง ไม่นึกว่าวันนี้จะเดินมาเส้นนี้

“เปล่าหรอกคุณโยมชบา ก็ลองสลับ ๆ กันบ้างจะได้ปรับเปลี่ยนกันตัวเอง และจะได้สลัดความเคยชินเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ น่ะ เออนี่คุณโยมขอตัวเจ้าเสือน้อยไปเดินหิ้วของ ตามอาตมาหน่อยได้หรือเปล่า?” พระครูไผ่ถามขึ้น

“เชิญตามสบายเจ้าค่ะ” ก่อนจะหันไปมองเสือน้อย พร้อมส่งสายตาพิฆาตให้สัญญาณ เป็นเชิงว่าถ้าไม่ไปล่ะน่าดู

“แม่ไม่บอกเสือก็จะจัดการอยู่แล้วน่า” ก่อนเดินไปเข็นรถเดินตามพระครูไป ตลอดทางก็ถามชื่อพระทั้งสองรูป ปากก็ไม่หยุดตั้งคำถามไปเรื่อยเปื่อย

ตอนเรียนสมัยประถมเสือน้อยคือเจ้าตัวแสบประจำโรงเรียน มีหรือที่พระมหาไผ่จะไม่รู้จัก อีกทั้งยังเป็นตนเองนี่แหละที่ปราบนิสัยพยศของเด็กน้อยไว้ได้ 

คำพูดที่ครูในโรงเรียนพูดกับไอ้เข้ม “แค่มันไม่ไปหาเรื่องใครก่อนก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว” เป็นพระครูไผ่นี่แหละที่เริ่มพูดให้บรรดาครู และเพื่อนร่วมห้องฟัง

“ตอนเด็กไม่หาเรื่องสนุกทำ ตอนหนุ่มไม่หาเรื่องบันเทิง คงไม่ใช่มนุษย์ปกติแล้ว!” พ่อสอนเสือน้อยมาเองกับมือ เขาจำได้ดีนักเชียวแหละพวกคำสอนทำนองนี้!

……

วันรุ่งขึ้น เสือน้อยก็ตื่นขึ้นมาขายข้าวเหนียวหมูปิ้งตามปกติ ยิ้มหน้าชื่นตาบาน วันก่อนไปก่อกวนพระครูไผ่ตลอดทาง พอมาย้อน ๆ คิดดูแล้ว 

เรามันก็คล้ายยัยนกแก้วตัวแสบเหมือนกันนี่หว่า เสือน้อยนึกถึงตอนนกแก้ว กลายเป็นนกกระจิบบินวนอยู่รอบ ๆ ตัว นั่นจึงทำให้เขาเกิดความรู้สึกแบบนี้

พ่อค้าหมูปิ้งมาสคอตประจำโรงเรียนยืนขายอยู่ปกติ 

แต่วันนี้เจ้ากรรม ดันมีผู้หญิงสูงชะลูดทรวดทรงองค์เอวดูน่ามองเป็นอย่างมาก เวลาเธอเดินไปไหนมาไหนก็เป็นที่จับจ้องของคนรอบข้าง

มองดูได้จากการแต่งตัวแล้ว ก็น่าจะเป็นพนักงานออฟฟิศสักแห่ง แต่เป็นเพราะเธอสวย หุ่นดีเป็นพิเศษ

เธอเดินเข้ามาซื้อหมูปิ้งของเขา สั่งอาหารตามปกติพร้อมยื่นเงินให้ เสือน้อยก็ยิ้มต้อนรับที่พี่สาวคนสวยเดินเข้ามาอุดหนุนเขา 

จึงหยิบชุดข้าวเหนียวหมูปิ้งขึ้นมา แต่ทว่าในตอนที่กำลังจะยื่นของให้กับเธอปรากฏว่า สายตาของเด็กหนุ่มดันไปอยู่ระดับเดียวกันกับหน้าอกของพี่สาวคนสวยพอดี

นั่นจึงทำให้เกิดเรื่องบันเทิงขึ้นมาก…

เอาแล้วเจ้าเสือน้อย!

ปล.อย่าลืม "กดหัวใจ" ให้ด้วยนะครับ : ]