ฉายาใหม่ “เสือนมสด!”

ตอนที่ 62 ฉายาใหม่ “เสือนมสด!”

เสือน้อยชะงักอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่จะฟื้นคืนสติมาได้ เขาพลันกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าก็ปรากฏความเหนียมอายขึ้นมา

เขารู้สึกว่าตัวเองพลาดท่าเสียทีไปแล้ว ดันตกหลุมกับดักเสน่ห์ของเธอจนได้ จึงแอบลอบกลืนน้ำลายอยู่ทีหนึ่ง

ก่อนจะหยิบเงินทอน ออกจากผ้ากันเปื้อนอย่างลุกลี้ลุกลน เขายื่นเงินทอนพร้อมถุงใส่หมูของเธอ ใบหน้าของเขากำลังแสร้งปั้นรอยยิ้มอยู่…แทนความขวยเขินที่มีอยู่มากล้นใจ

เป็นเพราะเธอสูงกว่าเสือน้อยประมาณหนึ่งช่วงศีรษะเห็นจะได้ ส่วนตัวเสือน้อยเองก็ยังเป็นเด็กไม่โตเต็มวัยนัก

จึงทำให้เกิดภาพเหตุการณ์แบบนี้ พี่สาวคนสวยไม่ถือสา กลับยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ ส่งสายตาแฝงไว้ด้วยยินดีปรีดาในเสน่ห์ของตัวเอง

อันที่จริงส่วนหนึ่งเป็นเพราะส่วนสูงของเขา และอีกส่วนเป็นเพราะว่ามันน่ามองจริง ๆ

ใครบ้างจะไม่ชอบผู้หญิงแต่งตัวสวย หุ่นดี หน้าตาดี มาครบสามอย่างแบบนี้มีหรือจะไม่ทำให้หนุ่ม ๆ ชะเง้อเหลียวหลังกลับมามอง?

ทว่าที่มุมหนึ่งด้านหลังเสาไฟต้นหนึ่ง กลุ่มของสมชายเพื่อนในห้อง กำลังยืนส่งสายตายิ้มให้แก่กันอย่างรู้ใจและกัน 

พวกเขายิ้มหรี่ตามองกิริยาท่าทางของเสือน้อย จวบจนพี่สาวคนสวย ขึ้นรถเมล์จากไป เพื่อนทั้งกลุ่มเดินย่องมาโผล่ข้างกาย พร้อมตบบ่าและยิ้มอย่างมีเลศนัย

ต่ายก็สัพยอก “ไอ้เสือกูว่านะร้านหมูปิ้งมึงนี่ ‘ใส่นม’ เยอะจริง ๆ เลยนะเพื่อน!” 

ทั้งกลุ่มก็พากันหัวเราะเสียงดังจึงทำเอาคนแถว ๆ นั้นหันมามองดู และหลังจากหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งก็พากันเดินเข้าไปในโรงเรียน

เสือน้อยยิ้มแห้งใบหน้าเก้อเขิน เขาบ่นอุบในใจ “ไอ้พวกเวรนี่คงเอาเรื่องไปเล่าต่อ ๆ กันในห้องแน่ ๆ” 

เอามือตีหน้าผากตัวเอง ก่อนที่จะปั้นหน้ายิ้มขายของต่อไป!

……

ไม่ผิดจากที่คาดหลังจากวันนั้น

เสือน้อยก็ถูกเพิ่มฉายาใหม่ให้ นอกจาก ‘มาสคอตประจำโรงเรียน’ ยังมี ‘พ่อค้าหมูปิ้ง’ และสุดท้ายไอ้พวกเวรตะไลมอบฉายา ‘เสือนมสด’ ให้กับเขา

เหมือนฝันก็มาถามว่า ‘เสือนมสด’ หมายถึงอะไร 

เสือน้อยก็ทำสีหน้าไม่ถูกถึงขั้นไปไม่เป็น ได้แต่ต้องแก้เกี้ยวไปเรื่อย ขืนมีข่าวที่ตอนจ้องมองหน้าอกผู้หญิงคนอื่นกระเด็นไปถึงหูเธอ เขาคงแย่แน่ ๆ ในใจก็ปวดกบาลกับเพื่อน ๆ สงสัยต้องเอาเงินปิดปากพวกมันเสียหน่อย!

เสือน้อยครุ่นคิดวิธีการรับมือฉายาใหม่ที่เข้ามาปั่นป่วนตัวเขา เพราะถ้าขืนปล่อยไปนาน ๆ แบบนี้ มีหวังความแตกเข้าสักวันเป็นแน่ เขาจึงรีบคิดหาวิธีรับมือ พยายามแก้เกมให้เร็วที่สุด!

คิดไปคิดมาก็คิดไม่ออก จึงออกไปเดินตลาดนักเสียเลย จึงถือโอกาสไปดูสินค้าใหม่ ๆ เผื่อเกิดความคิดต่อยอด พ่อผันเองก็เป็นแบบนี้ เวลาคิดงานไม่ออกก็เที่ยวขับรถไปต่างจังหวัด เพื่อหาแรงบันดาลใจใหม่ ๆ เสือน้อยก็ได้เรียนรู้มาจากพ่อ

จึงพยายามทำตัวเลียนแบบผู้มีประสบการณ์…

หลังจากสำรวจตลาดอยู่หลายวัน เขาก็พอจะคิดเมนูออก หลังจากหาข้อมูลสูตรอาหารในอินเทอร์เน็ตก็พบว่านมใช้ผสมได้หลายอย่างทั้งแป้งขนมต่าง ๆ มีคุณประโยชน์มากมาย

ช่วงนี้ก็เริ่มมีคู่แข่ง ร้านหมูปิ้งพยายามตีตื้นเขามาบ้างแล้ว ดังนั้นเขาต้องหาจุดขายเพิ่ม พลิกวิกฤตเป็นโอกาส!

ร้านขายหมูปิ้งพยายามลดต้นทุน การใส่นมเข้าไปมันอาจจะเป็นการเพิ่มต้นทุน ของเสือน้อยแต่ในมุมกลับกัน มันก็อาจเป็นจุดขายดึงดูดลูกค้า

ดังนั้นแม้ว่าสูตรนี้จะมีคนในกรุงเทพฯ ทำมาก่อนนานแล้ว พอคิดอะไรทำนองนี้ออก เสือน้อยจึงวิ่งปรี่ไปหาแม่ชบาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็เริ่มทำหมูปิ้งที่เป็นสูตรของตัวเอง และตัวเขาเองเริ่มปรับปรุงจากสูตรที่สืบทอดกันมายกหนึ่ง โดยที่จ้างแม่และก็พี่นางพี่แหม่มให้มาช่วยคิดค้นด้วยหน่อย

หลายวันหลังจากนั้น เสือน้อยกลับมายืนที่เดิมด้วยท่าทีมาดมั่น เขาพิมพ์กระดาษป้ายหมูปิ้งใหม่ ตัวหนังสือเท่าหม้อแกง แถมใส่คำว่า ‘นมสด’ ไปด้วย พยายามดึงดูดความสนใจของชื่อเสือนมสดออกไปก่อน

แต่ไม่น่าเชื่อว่าที่ทำเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นแก้เกี้ยวเป็นหลัก ส่วนรองลงมาเพื่อต่อยอด มันกลับได้รับการตอบรับที่ดีจากลูกค้า ซึ่งบางคนก็ยืนชมอยู่ยกใหญ่

เสือน้อยเมื่อได้รับฟังคำติชมแล้ว หัวก็แล่นคิดไปเสียไกล “ใส่อะไรเพิ่มทั้งทีมันควรก็ต้องมีอะไรมาโฆษณาเพิ่มสักหน่อยหรือเปล่า?” วันนี้เขานั่งคิดอยู่ที่ร้านทองสุขอยู่นาน

จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียนก็ยังไม่ยอมไป เขาเลือกที่จะโดดเรียนสักวิชาสองวิชา แล้วค่อยว่ากัน

“ควรเน้นไปที่คุณค่าทางโภชนาการดีหรือเปล่าน่า?” เขาคิดไปคิดมาอยู่นาน

จนเวลาล่วงเลย เขาขบคิดจนแตกฉาน “ถ้าคำโฆษณามันไม่ดี ขายไม่ออกก็เปลี่ยนใหม่เสียก็สิ้นเรื่อง ถ้าเกิดว่ามันขาดทุน หรือได้กำไรน้อย ก็แค่กลับไปขายหมูปิ้งแบบเก่าสิ เราจะมาคิดให้มากปวดหัวทำไมวะ?” เขาตบเข่าดังฉาด

บางครั้งนี่ก็เป็นปัญหาเส้นผมบังภูเขาอยู่เหมือนกัน

ตอนเข้ามาในโรงเรียนก็ปรากฏว่าเวลาล่วงเลยไปหนึ่งวิชาแล้ว เสือน้อยจึงรีบวิ่งปรี่ตรงไปยังห้องเรียนคาบที่สองซึ่งกำลังขานชื่อกันอยู่ ‘วิชาพระพุทธศาสนา’ ที่วันนี้จะมีพระมาสอนด้วยตัวเองถึงที่

เสือน้อยวิ่งอย่างรวดเร็ว ความจริงเขาได้ลอบพนันในใจกับตัวเองไว้ ดันมัวแต่คิดถึงเรื่องอื่นเสียได้ เพียงครู่ต่อมาเขาก็ถึงหน้าห้อง

และได้จังหวะพอดีเหมือนละครซิตคอม ซึ่งครูประจำวิชากำลังจะขานชื่อเพื่อนก่อนหน้าเขา “เด็กชายเสือน้อย ร่มไม้เย็น?”

“มาครับ!” เด็กหนุ่มวิ่งหอบแฮก ๆ มาทันเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนจะรีบนั่งลงที่นั่งประจำตำแหน่ง ติดประตูด้านหลังของเขา

“มาช้าจริงนะนายเสือน้อย!” ครูเขม่นเขาเสียแล้ว

หลังจากเช็กชื่อเสร็จครูก็ไปนิมนต์พระอาจารย์มา แน่นอนพอเข้ามาถึงไม่ใช่ใครที่ไหน…พระครูไผ่นั่นเอง

เสือน้อยยกยิ้มที่มุมปาก “ถูกจริง ๆ ด้วย” นี่ถ้าแทงหวยนะถูกเป็นล้านแล้วเนี่ย

เขานั่งยิ้มให้ตัวเอง เขาลอบพนันในใจไว้ 6:4 นับวันเขายิ่งเริ่มชอบคาดคะเน หรือเดาความคิดผู้อื่นเก่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขารู้ตัวตั้งแต่วันที่พระอาจารย์ถามว่า “เรียนห้องอะไรแล้ว!?” จากนั้นในใจเพียงชั่วครู่หนึ่งก็เดาออกไปได้ไกลแล้ว

ทุกคนก็ทำตัวเรียบร้อยอาจารย์ก็แนะนำว่า “นี่คือพระอาจารย์ มหาประทีป ท่านเรียนจบเปรียญธรรมเก้าประโยค”

ครูประจำวิชาชื่อเบิ้ม จึงได้กราบนมัสการให้ท่านเชิญสอน ก่อนขอตัวออกไป พระสงฆ์ระดับนี้รับมือเด็ก ๆ พวกนี้สบายอยู่แล้ว

จากนั้นไม่นานพระนักเทศน์ประจำวัดหงษ์ปทุมาวาส ก็ได้ครุ่นคิดคำพูดที่จะใช้สนทนาอย่างเป็นกันเองกับพวกเด็กที่นั่งตัวเกร็งอยู่ 

พอเห็นดังนั้นมหาไผ่ จึงได้ชี้เป้าไปที่เจ้าเสือน้อย เพื่อเป็นตัวอย่างในการสนทนา “นี่เจ้าเสือน้อย เจอกันอีกแล้วนะ ไม่แปลกใจเลยหรือ?”

“โถ่…พระครูวันก่อนถามโต้ง ๆ เสียขนาดนั้น ผมรู้ตั้งแต่ไก่โห่แล้ว!” พอเห็นท่าทีสนิทชิดเชื้อกับเสือน้อยเพื่อนในห้องก็คลายความกังวลลง

หลังจากนั้น บรรยากาศก็ค่อย ๆ ดีขึ้น พระครูเริ่มอธิบายธรรมจากง่ายไปยาก เขาไม่ได้อธิบายสิ่งที่จับต้องไม่ได้จริง ทั้งไม่สอนทั้งภาษาบาลีอะไรทั้งนั้น แต่กลับมุ่งเน้นที่ชีวิตประจำวัน 

หลักธรรมที่ใช้ในประจำวัน และพูดถึงความเป็นมาเป็นไป ฯลฯ

เสือน้อยแน่นอนว่าต้องตั้งใจฟังเป็นอย่างมาก ถึงฟังไม่เข้าใจค่อยไปขบคิดให้แตกฉานก่อนก็พอ เพราะประเดี๋ยวพระครูจะหาว่าเขาเกเรไม่ตั้งใจเรียนอีก 

คนเราต้องมีพัฒนาการบ้างนั่นแหละน่า เสือน้อยตีหน้านิ่งผงกศีรษะอยู่เป็นเนือง ๆ

ปากกาในมือก็จดเขียน ตามคำบอกของพระครูไป เผลอ ๆ เดี๋ยวพระครูจะถามเขาแน่ ๆ ไม่วันนี้ก็อาทิตย์หน้า ยังต้องเจอกันอีกนานกว่าจะสอบนักธรรมชั้นตรี-โทเสร็จ

……

ตอนกลางวันเสือน้อยนัดกับเหมือนฝันว่า…ต้องมานั่งกินข้าวด้วยกันทุกวัน เพื่อจะได้เพิ่มความหวานให้แก่กันและกัน

เสือน้อยยิ่งรู้สึกดีมากจริง ๆ ตัวเขาไม่สนใจพวกขี้อิจฉา หรือว่าพวกเสียงนินทาอะไรพวกนั้น ทั้งพวกคำแซว คำหยอกล้อ

เพราะเวลาอยู่ตรงหน้าเหมือนฝัน เสือน้อยจะสนใจแต่เพียงเธอเท่านั้น ส่วนเสียงแซว ผิวปาก เดาะลิ้นนั้น ก็กลายเป็นแค่เพียงเสียงนกเสียงกาเท่านั้นเอง

เสือน้อยชอบเวลาที่ได้จับจ้องมองตากับเธอมาก แววตาของเธอสดใสเปล่งประกาย… 

ส่วนแววตาของเขาดูลึกลับน่าค้นหา พ่อสอนมาตั้งแต่เด็กว่า “ดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจ” 

ย้อนกลับไปเมื่อตอนขึ้นเวทีชกมวยตามงานวัด เขาก็ล้มคู่ต่อสู้มานักต่อนักแล้ว

เพราะว่าอ่านสีหน้าและแววตาของอีกฝ่ายออก จึงรู้ว่าควรที่จะเผด็จศึกในตอนไหน นี่ถือเป็นความสามารถหนึ่งของเสือน้อยที่ภาคภูมิใจ!

เวลาเขาคุยกับใครมักจะสบตาอีกฝ่ายเสมอ เช่นรับคนงานเวลาสัมภาษณ์ หรือใช้งานลูกน้อง พวกที่มีสายตาล่อกแล่กเขามักจะไม่ใช้งานโดยเด็ดขาด หรือพวกที่หลบสายตา เวลาเขาจ้องมองก็เช่นกัน

เสือน้อยชื่อว่ามันเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งอยู่ในหมวดหมู่จิตวิทยา

เขาถึงขั้นไปซื้อหนังสือด้านจิตวิทยามาอ่านโดยเฉพาะ เพื่อเพิ่มพูนทักษะความรู้ เผื่อว่าในอนาคต ใครจะไปรู้ว่ามันอาจกลายเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงกับตัวเขาเองก็ได้

ในยามเมื่อต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญ ๆ ในชีวิต หรือกระทั่งการทำมาหากินก็ด้วย ซึ่งตามสุภาษิตที่ว่าไว้ “รู้ไว้ใช่ว่า…ใส่บ่าแบกหาม”

เขาคือชายผู้ครอบครองอีกหนึ่งฉายาไปโดยปริยาย!

สามารถแสดงความเห็น ติชม เพื่อพูดคุยกันได้นะครับ