เริ่มมีปัญหากับเทศบาล!

ตอนที่ 63 เริ่มมีปัญหากับเทศบาล!

พริบตาเดียวเวลาผันผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนกว่า ๆ หลังจากเปิดเทอม 

เสือน้อยเข้าควบคุมค่ายมวยภายใต้การบริหารงานของเขา ก็ทำให้ทุกอย่างดูเป็นระบบระเบียบมากขึ้น มีการจัดคิวซ้อมอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

ส่วนลุงเด่นชัยก็ยังนอนพังพาบอยู่โรงพยาบาล นับวันหนี้สินที่ลุงแกออกปากขอยืม ก็ยิ่งพอกพูนคล้ายดินพอกหางหมูก็ไม่ปาน

ลุงเด่นยังดื้อแพ่งไม่ยอมปล่อยมือจากกิจการ นับวันก็ยิ่งเข้าเนื้อแกมากขึ้นเรื่อย ๆ 

ดูท่าคงรักค่ายมวยแห่งนี้มาก เสือน้อยก็ยื่นข้อเสนอไปมากมาย เช่นยังคงชื่อไว้ ให้ลุงเป็นโค้ชส่งนักมวยชกได้ภายใต้การบริหารของเขา ทว่าดูเหมือนลุงแกเองกำลังลังเลเรื่องอะไรบางอย่าง?

เสือน้อยได้แต่จำยอมช่วยเหลือกันไป เวลาแกหายป่วยประเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ ช่วงนี้ประคับประคองไปก่อน ส่วนค่าใช้จ่ายลุงยิ่งติดมาก เวลาหักลบกลบหนี้ก็จะได้คุยกันง่ายขึ้น!

……

วันนี้เสือน้อยตื่นเช้าเป็นพิเศษ เนื่องจากใหญ่มารายงานว่ามีเด็กนักเรียนเดินสะดุดล้มอยู่หลายคน จากการเฝ้ามอง 

และสอบถามจุดเสี่ยงจุดอันตรายอย่างใกล้ชิดของ เขาจึงตั้งใจขี่จักรยานจ่ายตลาดมาสำรวจด้วยตัวเอง 

ส่วนจักรยานเสือหมอบกลายเป็นของประดับอยู่ที่บ้านแล้ว เนื่องจากไม่มีตะกร้าหน้ารถ ซึ่งตะกร้ามันเป็นสิ่งที่เสือน้อยต้องใช้ประจำ

ถึงแม้ใหญ่จะรายงานอย่างละเอียดก็ตาม แต่การมาเห็นด้วยตาตัวเอง มันสามารถพิจารณาอะไรได้เยอะ โดยที่ไม่รู้ตัวความคิดเขาก็ยิ่งเฉียบคมมากขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาประมาณ 04.30 น. เขาก็เริ่มออกจากบ้านมาแล้ว 

เมื่อวานก็บอกพ่อแม่ไว้แล้วว่า จะไปดูถนนหนทาง ตอนมืด ๆ ว่าเป็นอย่างไงบ้าง เพราะเวลาปกติเขาไม่ได้มาสนใจเรื่องพวกนี้ ไม่ถีบจักรยาน ก็นั่งมอเตอร์ไซค์ ทางเดินเท้าไม่ได้เดินมานานอยู่เหมือนกัน

เมื่อมาเห็นเสาไฟต้นแรกก็ยังส่องสว่างดีอยู่ตามที่ควรจะเป็น เพราะเป็นจุดอันตราย ที่คนต้องใช้เดินข้ามถนน เป็นทางร่วมทางแยกที่คนสัญจรไปมาตลอด

แต่พอได้เดินไปเรื่อย ๆ กลับพบเสาไฟที่ติด ๆ ดับ ๆ อารมณ์คล้ายกับฉากในหนังผี

ในตอนที่ผีกำลังโผล่มาหลอกคนดู จนทำให้หวาดเสียวจนกรีดร้อง คล้ายมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์ มองอย่างไรก็อย่างนั้น

เสือน้อยยังนึกถึงหนังเรื่องผีที่เขาไปดูกับมะปรางได้ดี เพราะเป็นความทรงจำส่วนหนึ่งในชีวิต นั่นคือเดทครั้งแรกกับผู้หญิงเขาย่อมยินดีที่จะเก็บความรู้สึกดี ๆ ไว้ 

พอเดินมาแป๊บหนึ่งก็เห็นบางเสาหลอดไฟดับสนิทไปเสียอย่างงั้น ทำเอาเสือน้อยเกือบล้มสะดุดอิฐก้อนที่เกยออกมา จวนเจียนหน้าจะคะมำอยู่รอมร่อ 

ทำเอาเจ้าตัวหน้าซีดอดสบถในใจไม่ได้ “แผลเก่ายังไม่ทันหายดี จะเพิ่มแผลใหม่อีกแล้วเหรอ!?” ขนาดว่าเขาพยายามจะระมัดระวังตัวก็แล้ว

แต่ทางเดินเท้ามันแย่เกินทนจริง ๆ ไม่รู้เทศบาลมันบริหารจัดการอย่างไร เสาไฟก็ห่างกันเป็นโยชน์ ไฟติด ๆ ดับ ๆ บางช่วงหลอดไฟดับเรียงราย อย่างกับป่าช้า

ลุงดำรงก็พยายามเดินเรื่องเต็มที่แล้ว แต่ดูเหมือนท่านนายกเทศบาลจะไม่ทุกไม่ร้อน ไม่สนใจ จนสายข่าวรายงานเข้ามาหนาหูของเสือน้อย

เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้ “เลือกคนแบบนี้มาบริหารเจริญจริง ๆ บ้านกู!”

เขาอดนึกต่อไม่ได้ “แล้วใครมันจะมาเรียนโรงเรียนกูตอนดึก ๆ วะ! แล้วตอนค่ำ ๆ หน่อยไม่เกิดอุบัติเหตุรายวันเลยรึ?” นี่ยังไม่รวมความปลอดภัย กลุ่มวัยรุ่นรวมตัว เสือน้อยคิดได้ดังนี้ จึงรีบวางแผนในใจ ระหว่างเดินไปที่โรงเรียนกวดวิชาเทพทันใจ

ซึ่งที่มาเดินสำรวจดูก็เพราะกลัวว่า ‘นักเรียน’ หรือก็คือ ‘ลูกค้า’ ของเขาจะเป็นอะไรไป ก่อนจะได้เรียนนี่แหละ

ด้านหน้าโรงเรียนติดไฟส่องสว่างเจิดจ้า ผิดหูผิดตา ในเมื่อเทศบาลช่วยสนับสนุนไม่ได้ก็จำใจต้องยอมทำเอง จึงทำให้น่าเดินผ่านกว่าจุดอื่นเป็นไหน ๆ แถมยังมีร้านสะดวกซื้อระฆังทองที่เปิด 24 ชั่วโมงอยู่ด้วย

เสือน้อยมองไปที่คนกำลังเดินเข้าออกร้าน มีอยู่เนืองแน่นจริง ๆ สินค้าในร้านของเขามี เหมือนกับเจ้าใหญ่ทุกอย่างที่มี จะเรียกว่าลอกเลียนแบบมาก็ว่าได้ ทว่ายังต้องปรับปรุงเพื่อให้เกิดเอกลักษณ์ของตัวเองอีกไม่น้อย

ตอนนี้เขากำลังขยายกิจการด้วยการเช่าตึกอยู่ แม่ชบาช่วยดูเรื่องนี้แทนเขา ทำเลไหนดูดี ตึกไหนดูแล้วปลอดภัยใช้ได้ ก็จะได้เช่าตึกอยู่ 

เสือน้อยก็เดินแวะเข้าไปในร้านพวกพนักงานก็กล่าวสวัสดี เพราะเป็นเขาที่สัมภาษณ์รับคนเข้ามาทำงานเองกับมือ โดยมีพี่เล็ก พี่ช้างขนาบข้างช่วยถาม

ซึ่งเขาเน้นรับคนที่บ้านใกล้ ๆ คนละแวกนี้เพราะจะได้ไม่เกิดปัญหาการเดินทาง ส่วนคนในชุมชนแออัดข้างบ้านก็ดึงพวกที่ใช้งานได้มากระจายไปตามสาขาต่าง ๆ ช่วยเป็นหูเป็นตาให้เขา

เสือน้อยบอกให้พวกเขาทำงานกันไปเถอะ ก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจดู ของภายในร้าน พวกหมวดขนมจีบ ซาลาเปา อาหารรองท้องมีไม่ขาด เขาเดินวนอยู่รอบหนึ่งด้วยความพอใจ พอลูกค้าจากไปหมดหน้าเครื่องจ่ายเงิน

เสือน้อยก็เดินเข้าไปสอบถามด้วยความห่วงใย และเขาต้องการข้อมูลข่าวสารมากขึ้น จากทั้งตัวพนักงานเองที่ใช้ระบบอยู่หน้างาน เพื่อนำเอาไปปรับปรุงแก้ไข

สมุดจดในมือก็เขียนคำบรรยาย ที่ได้รับฟังจากลูกน้องในร้าน และเรื่องจิปาถะ ฯลฯ 

จากนั้นเขาก็ไขกุญแจเดินเข้าไปในโรงเรียนกวดวิชา ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าจ้างพวกมืออาชีพมาออกแบบมันก็ได้ดังใจหวังไว้ ภายในห้องแคบ ๆ

สามารถทำให้มันโล่งกว้างขึ้นได้ด้วยโทนสีขาว ไม่มีพื้นที่ไร้ประโยชน์แม้แต่จุดเดียว หากไม่เป็นที่นั่งทางเดิน ก็เป็นป้ายติดประกาศโฆษณาโปรโมชั่น

ดูอยู่สิบนาทีกว่าทั้งร้านระฆังทอง กับโรงเรียนเทพทันใจก็เดินออกมา 

ทุกวันนี้โรงเรียนกวดวิชาก็เริ่มมีคนมาเรียนมากขึ้นตามลำดับ แต่ทว่าก็ยังไม่เข้าเป้าพอเพียงแค่พอจ่ายค่าครูได้เท่านั้น แต่เขาก็เข้าใจได้ก็เดือนแรกนี่นะ

ส่วนพนักงานเก่าที่เป็นกำลังสำคัญอย่างพี่บีม ซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับที่เสือน้อยเจอคนแรกยามเมื่อเหยียบเข้ามาในสถานที่แห่งนี้

เจ้าก็ตัวเรียนจบการตลาดมา จึงมาทำหน้าที่พนักงานขายคอร์ส ควบตำแหน่งผู้ต้อนรับในโรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้ว ทางด้านเสือน้อยก็ให้โอกาสได้ทำเป็นผู้ดูแลฝ่ายการตลาดเสียเลย 

ส่วนหัวหน้าก็คือเขา ส่วนตำแหน่งรองก็ปล่อยว่างไว้ เพราะประสบการณ์ยังต่ำเตี้ยเกินไปกว่าที่จะใช้งานใหญ่ได้ จึงให้ลองงานก่อนก็ไม่เสียหาย

ส่วนบุคลากรที่มีความสามารถ เสือน้อยก็ทำตามที่รับปากปู่แสมไว้ เรื่องอะไรเขาจะต้องไปยุ่งวุ่นวายหาคนใหม่ หาคนที่รู้งานใหม่ ในเมื่อมีให้เลือกอยู่ตรงหน้าไม่เอาก็บ้าแล้ว!

……

จากนั้นก็เดินต่อไปจนถึง ‘ร้านทองสุข’ คือจุดหมายปลายทางของเขาในตอนนี้

ทว่าเมื่อมาถึง เขาก็เห็นเด็กรุ่นน้องคนหนึ่ง ยืนโดดเดี่ยวเดียวดาย อยู่หน้าร้านทองสุข ดูจากทรงแล้วคงเป็นเด็ก ม.1 เข้าใหม่แน่ ๆ 

เสือน้อยจึงเดินเข้าไปถาม “ทำไมถึงมายืนรอหน้าร้าน รีบมาพิมพ์งานนักหรือ?”

เด็กหนุ่มตอบกลับมาว่า “พอดีผมเองยังไม่ทันได้ทำการบ้านเลยพี่ เพราะที่บ้านผมไม่มีคอม และต้องพิมพ์งานเยอะด้วย อีกอย่างห้องคอมในโรงเรียนกว่าเจ้าหน้าที่จะมาก็หกโมงกว่า ๆ ผมกลัวทำงานไม่ทันส่ง” เขาพูดอธิบายออกมายาวเหยียด

เสือน้อยเห็นดังนั้น จึงหยิบกุญแจร้านออกมาเปิดประตู และเชิญเด็กหนุ่มรุ่นน้องเข้าไปด้านใน “มาเข้ามาสิ!”

เด็กหนุ่มก็ยิ้มหน้าแป้น เขาเองก็ไม่คิดว่าพี่ที่มายืนคุยกับเขาจะมีกุญแจร้าน “นี่พี่ทำงานที่นี่เหรอ?” เด็กหนุ่มถามขึ้น

เสือน้อยก็พยักหน้ารับ ดูท่าไอ้เด็กคนนี้จะมาเรียนแต่เช้าตรู่จริง ๆ ไม่งั้นคงได้เห็นเขายืนขายหมูปิ้งบ้างสักวัน

“เปิดคอมเอาเลย ถ้าจะใช้ปริ้นเตอร์ไม่เป็นหรือไม่มั่นใจก่อนสั่งพิมพ์ก็เรียกพี่ได้” เสือน้อยก็เดินไปตรวจเช็กระบบอื่น ๆ ในร้านทั้งเปิดไฟ ทั้งตรวจสินค้าพวกปากกาตุ๊กตา ฯลฯ 

ในระหว่างนี้ก็มีพนักงานบริษัทเข้ามาขอถ่ายเอกสารชุดใหญ่ เสือน้อยในฐานะนายจ้างผู้แสนดี เขาเรียนรู้วิธีการถ่ายเอกสารพวกนี้อยู่แล้ว จึงได้ยิ้มและรับทำให้อยู่ครู่ใหญ่

ยังไม่ทันจะถึงตีห้าดีดับ ปรากฏว่าเมื่อเด็กนักเรียน เห็นแสงไฟสว่างของร้านทองสุขเปิด จึงเดินเข้ามากันมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะไม่มีที่ไปหรือว่ามาหลบร้อน คอมที่ใช้พิมพ์งานเต็มตั้งแต่ตีห้า 

เสือน้อยจึงไปเดินเปิด Lady Zone ให้พวกผู้หญิงบนชั้นสองโดยเฉพาะ