ตอนเช้าคิดดี พอตกเย็นคิดชั่ว!

ตอนที่ 64 ตอนเช้าคิดดี พอตกเย็นคิดชั่ว!

ระหว่างนั้นเขาก็พูดต้อนรับลูกค้า เป็นหุ่นนกแก้วนกขุนทอง พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา แต่เขาก็รู้สึกสนุกไปอีกแบบ 

จนกระทั่งเด็กน้อยที่มาร้านจ่ายตังค์ เขาก็คุยกับเสือน้อย “พี่ ๆ ครับ ร้านจะเปิดเร็วแบบนี้ทุกวันหรือเปล่า?”

 ดวงตาเด็กหนุ่มเปล่งประกาย คล้ายกับว่าคาดหวังคำตอบจากเสือน้อยเป็นอย่างมาก

“อื้ม…” เสือน้อยไม่ตอบ แต่ถามกลับ “แล้วทำไมถึงควรเปิดแต่เช้าด้วยล่ะ?” ปกติร้านเขาก็เปิดเช้าอยู่แล้วประมาณตีห้าสี่สิบกว่า ๆ ก็เริ่มมาเปิดร้านกันแล้ว

เด็กหนุ่ม ม.1 รุ่นน้อง ได้พูดเจื้อยแจ้ว และเล่าถึงความทุกข์ทรมาน ที่ตามเพื่อนไม่ทันในบางครั้ง เสือน้อยฟังแล้วก็นึกภาพตาม

ในยุคที่อินเตอร์เน็ตบ้านไม่ได้แพร่หลาย คู่สายสัญญาณก็มีอยู่ไม่มาก เฉพาะเขตตัวเมืองหรือเขตที่มีคนมาก ถึงจะมีสิทธิ์ได้เข้าถึง การใช้งานอินเตอร์เน็ตบ้านก่อนเพื่อน

ส่วนอินเตอร์เน็ตมือถือก็ยังตั้งไข่อยู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

นักเรียนที่บ้านอยู่ห่างไกล จึงไม่มีโอกาสค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ต เพื่อมาทำรายงานส่งครู อีกทั้งการบ้านบางอย่างก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์

บางคนแม้บ้านรวย แต่อยู่ห่างไกลก็ช่วยไม่ได้เช่นกัน จึงกลายเป็นว่าใช้คอมเล่นเกมเสียส่วนมาก แต่คนที่ลำบากดูเหมือนจะเป็นเด็กนักเรียนที่ฐานะยากจนที่บ้านไม่มีคอมพิวเตอร์แถมไม่มีอินเตอร์

การทำงานส่งอาจารย์จึงลำบากกว่าคนอื่นมากนัก พวกเขาจำต้องขวนขวายมากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ

เสือน้อยสรุปได้จากคำพูดหลายประโยคที่เด็กหนุ่มบอก เขาจึงยิ้มถาม “แล้วเอ็งชื่ออะไรล่ะ?”

“ผมชื่อออยครับ!” เด็กหนุ่มตอบยิ้มหน้าใส 

หลังจากนั้นก็พูดกันอยู่นาน เสือน้อยก็ฉวยโอกาสลองใช้งานเด็กดู “เฮ้ยไอ้ออยว่างมั้ย? มาคิดเงินแทนพี่สักแป๊บสิ พี่จะไปเข้าห้องน้ำ” เขาอ้างส่ง ๆ ก่อนเดินจากไป แต่ตัวไปหลบอยู่ในมุมหนึ่ง

ออยเด็กหนุ่มมือเท้าคล่องแคล่ว หยิบจับอะไรก็ว่องไว ดูไม่เขินอายในการต้อนรับลูกค้า ปากก็พูด “เชิญครับ…เชิญครับ” อยู่ตลอดเวลา จนไม่นานเสือน้อยก็กลับมา จากนั้นก็ชวนยืนอยู่ด้วยกันเป็นเพื่อนก่อน อีกฝ่ายจึงพยักหน้าตกลง

เขาล่ะอยากสัมภาษณ์ความรู้สึกจริง ๆ ของคนมาใช้บริการ ดูว่ามีอะไรจะช่วยได้บ้างมั้ย เป็นเพราะว่าตั้งแต่แรกที่เขาเปิดร้านนี้ขึ้นมา ส่วนหนึ่งนั้นก็เพื่อที่จะตอบสนองความต้องการของตัวเอง เนื่องจากร้านพิมพ์เอกสารอยู่ไปไกล

ห้องคอมในโรงเรียนก็สภาพเก่ากระจอกเหลือหลาย ไม่เหมือนที่ร้านของเขา อย่างที่มันกระจอกสุด ๆ ก็ยังเล่นเกมใหม่ ๆ ได้แบบสบาย ๆ เพราะว่าเขายกชุดคอมครั้งใหญ่ให้ลูกน้องไปคราวก่อน จึงเหลือมาเพิ่มพื้นที่ด้านล่างได้

ออยเล่าบอกว่าอันที่จริง มีคนหลายคนอยากมาเช้า ๆ เพื่อมาทำงาน พวกเพื่อนของเขาเองหลาย ๆ คนก็เป็นเช่นกัน แต่ติดตรงที่ห้องคอมเองก็เปิดช้า แถมทางร้านทองสุขเองก็ยังเปิดช้าอีก นั่นจึงกลายเป็นปัญหาเพราะไม่มีที่ทำงาน

เสือน้อยก็ตบบ่าให้กำลังใจ และบอกให้เด็กหนุ่มเข้าไปในโรงเรียนได้แล้ว

จากนั้นไม่นานพี่เจมส์พี่ฉายก็มา พวกเขาเองก็แปลกใจ นายน้อยโผล่มาได้ไงตั้งแต่ฟ้าสาง เสือน้อยก็ยิ้มให้ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สี่ห้าประโยค จึงปล่อยให้ทั้งสองทำงานของตัวเองไปตามปกติไม่ได้ไปแทรกแซงอะไร

ส่วนตัวเขาเองกลับมาย้อนนึกถึง คนที่ขาดโอกาสในการเข้าถึงคอมและอินเตอร์เน็ต 

เขานั่งครุ่นคิดกับตัวเองอยู่นานมาก นึกถึงคำสอนของพระครูเมื่อวันก่อน ที่ท่านได้สอนในเรื่องของ ทาน ศีล และภาวนา

พระครูอธิบายว่า “ทาน ศีล ภาวนานั้น ถือเป็นความดีสากล และก็ยังเป็นธรรมสากลอีกด้วย ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มีน้ำใจต่อกัน แบ่งปันให้ผู้อื่นจะเป็นคนที่ไหนชาติไหน ก็ยอมรับว่าดีทั้งนั้น บุญทั้งสามเป็นสิ่งที่ทำได้ง่าย ทั้งยังช่วยพัฒนายกระดับจิตใจของมนุษย์” 

พระครูมหาไผ่ ไม่ต้องการสอนให้นักเรียนจำแต่สิ่งยาก ๆ ฟังแล้วน่าเบื่อ หากแต่เลือกที่จะสอนหลักธรรม ซึ่งสามารถนำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ เพราะง่ายที่จะจดจำ และที่ยิ่งไปกว่านั้น นี่ถือเป็นใบเบิกทางในการเข้าถึงพระธรรม

เสือน้อยที่นึกถึงเรื่องของเจ้าออย กับคำสอนที่พระครูบอกกล่าว คล้ายกับว่าได้ยินเสียงระฆังในโสตประสาท ดูเหมือนมันจะดังกังวานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

การเสียสละแบ่งปันมากน้อยตามกำลังของวัตถุเครื่องสงเคราะห์ที่มีอยู่ จะเป็นวัตถุทาน ธรรมทาน หรือวิทยาทาน เพื่อสงเคราะห์ผู้อื่น โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ นอกจากกุศล นั่นคือความดีที่ได้จากทานนั้นเป็นสิ่งตอบแทน

เมื่อคิดได้จึงไปเรียกสองพนักงานมาปรึกษาหารือ เขาต้องการให้ช่วงเวลาที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้อยู่แล้ว ได้กลายเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนนักเรียนใช้งานมัน เพื่อที่จะศึกษาหาความรู้…

และสำหรับนักเรียนที่ยากจน อาจมีการให้การสนับสนุนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

เสือน้อยเริ่มร่ายแผนการยาวเหยียด ยามเมื่อเขาวางแผนลงมือแล้ว แววตาทั้งคู่จะฉายประกายสดใส เขาปรึกษาหารือกับทั้งสองคน 

โดยอาจเป็นการจ้างคนมาเพิ่มอีกหนึ่งคน เอาเจ้าเด็กที่มีชื่อออยนั่นก็น่าสนใจ และให้ก็เป็นค่าแรงเล็กน้อย ๆ  หรือไม่ก็จะจ้างพี่ทั้งสองให้มาเร็วขึ้นเพิ่มค่าจ้างให้ เขาโยนงานให้ทั้งสองวางแผนคิดในส่วนนี้ทันที

เพราะคนที่อยู่หน้างานไม่ใช่เขา แต่เป็นทั้งสองคนหรือว่าพวกพนักงานคนใหม่ ที่จะมาทำงานด้วย ทั้งนี้ถ้าพวกเขาทำก็ได้ค่าแรงมากขึ้น หรือถ้าจ้างคนใหม่ก็ตามแต่สะดวก 

เขากำลังรอดูการวางแผนของคนทั้งคู่ เพื่อที่จะดูว่าทั้งสองคนนั้นจะสามารถโยกย้ายให้ไปใช้งานในตำแหน่งอื่น ๆ ได้มั้ย?

ตามเวลานัดหมาย ลูกน้องจะถีบจักรยานมาส่งหมูปิ้งชุดใหญ่ เสือน้อยจึงไปยืนขายของที่จุดประจำตำแหน่ง สวมหน้าที่มาสคอตของโรงเรียนต่อไป

……

หลังจากที่ตอนเช้าเขาวางแผนในการทำบุญแล้ว พอตกเย็นมาเขาก็เริ่มวางแผนทำชั่ว สงสัยเพราะเขากลัวโลกจะเอียง ถ้าความดีความชั่วไม่สมดุลกัน 

เขานึกเอาคำพูดของพระครูมาปลอบประโลมจิตใจตัวเอง พระครูบอกว่า “ต้องเดินทางสายกลางไม่ตึงเกินไปไม่หย่อนเกินไป”

ก่อนจะวางแผนเขาโทรไปหาลุงทนายดำรง ถามเรื่องติดต่อประสานงานวันนี้ ปรากฏว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดกับคนพวกนี้จริง ๆ 

คำตอบที่ได้ก็เดิม ๆ เช่นกัน “กำลังดำเนินเรื่องอยู่ค่ะ!” หรือว่า “ตอนนี้กำลังพิจารณางบประมาณ” แต่ความจริงแล้ว นายกเทศบาลฯ เป็นพวกคดในข้องอในกระดูก

พอเสือน้อยได้ยินเรื่องนี้ เลยนึกถึงภาพตนเองที่เกือบจะหน้าคะมำ เมื่อตอนเช้าตรู่ที่เดินตรวจสอบตามรายงาน จึงเกิดแผนปฏิบัติการแกล้งเจ็บตัวขึ้นมา!

เขาจ้างให้นักเรียนที่กำลังเดือดร้อนเงิน อธิบายเหตุผลอย่างจริงจัง โดยบอกว่าทำไมถึงต้องทำเช่นนี้ หลังจากนั้นภายในหนึ่งสัปดาห์ก็มีคนเดินสะดุดล้ม ที่จุดเดิมหลายครั้ง 

จนกระทั่งโรงเรียนทราบเรื่องจึงร้องเรียนไปยังเทศบาล ให้ช่วยจัดการแต่ว่าอีกฝ่ายกลับนิ่งเฉย 

เสือน้อยฝากให้พี่มอสติดต่อประสานกับนักข่าว ที่ได้มาทำข่าวเรื่องยาเสพติด ในช่วงวันสงกรานต์ โดยบอกให้ปล่อยข้อมูลนี้ไปให้นักข่าวกลุ่มนั้นหน่อย

สื่อมวลชนก็ย่อมต้องการหาประเด็นใหม่ ๆ ทุกวันอยู่แล้ว ถ้าไม่มีปัญหานักข่าวจะไปทำอะไรกิน ดังนั้นพอทราบข้อร้องเรียนจากหมวดมอส นักข่าวที่หิวกระหายหลายช่องจึงมาทำข่าวที่เกิดเหตุ

เสือน้อยก็เล่นใหญ่โดยให้นักเรียน เดินลงไปในท่อที่เปิดกว้าง ทำท่าทีตลกทั้งจริงมันไม่ตลกเลย เขาถ่ายเก็บวิดีโอและภาพนิ่งเอาไว้ เตรียมแซะพวกนายกเทศบาลฯ

โดยผ่านตากล้องเข้มที่เป็นคนเก็บหลักฐาน ซึ่งเสือน้อยได้ขายภาพให้นักข่าวในราคาไม่เบา เพราะอีกฝ่ายต้องเอาไปทำมาหากินต่อ ทั้งลงหนังสือพิมพ์หรือลงทีวี

ตั้งแต่จับยาบ้าคราวก่อนเสือน้อยก็คล้ายตื่นรู้ เขาเริ่มรู้ว่าข้อมูลข่าวสารนั้นมันมีมูลค่าและมีราคามากๆ อยู่ที่ว่าจะขายให้กับใคร!

จากนั้นไม่นานข่าวก็ทยอย ๆ ออกมา เสือน้อยใช้สื่อเล่นงานพวกนายกฯ ที่ขาดความรับผิดชอบ ก่อนดินที่พอกไว้มันจะปรากฏ

ผลก็กลายเป็นเรื่องใหญ่โตอีกตามเคย เช่นเรื่องทุจริตต่าง ๆ จนมีคนหอบเอาหลักฐานเป็นเอกสารต่าง ๆ เข้ามาแจ้งความกับตำรวจประจำพื้นที่ผ่านทางผู้หมวดมอส

ซึ่งเป็นคู่แข่งฝ่ายตรงข้ามกับนายกเทศบาลฯ เรื่องเอกสารพวกนี้เสือน้อยไม่ได้เข้าไปยุ่ง เพราะมีหรือนักการเมืองจะไม่มีคู่แข่งทางการเมือง

เสือน้อยจึงนัดให้พี่มอสให้มากินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาเห็นหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวแล้วก็พูดขึ้นว่า “เรื่องเล่นใหญ่ไว้ใจผม” เขาตบอกยอมรับ

ค่อย ๆ ออกลวดลายทีละเล็กทีละน้อย

อย่าลืมกดติดตาม แสดงความคิดเห็น หรือว่า...กดหัวใจ
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับ