น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งจ่า!

ตอนที่ 65 น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งจ่า!

ที่เสือน้อยนัดพี่มอสมาคุยวันนี้เพราะมีเรื่องอยากให้ช่วย

เขาอยากขอให้พี่มอสส่งลูกน้องออกไปเคลียร์ ไล่พวกวัยรุ่นที่ชอบรวมตัวมั่วสุม สร้างความปลอดภัยให้กับการเดินทางไปมาระหว่างโรงเรียนจนถึงตลาด 

เสือน้อยอธิบายด้วยว่าได้ประโยชน์สองอย่าง หนึ่งประชาชนปลอดภัยขึ้น สองธุรกิจเขาก็จะดีขึ้นตามลำดับ 

ส่วนพี่มอสก็ตอบว่าเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้เดี๋ยวให้ลูกน้องไปจัดการ

หลังจากสื่อมวลชนนำเสนอข่าวเรื่องนายกเทศบาลฯ ก็โดนจับข้อหาทุจริต โดยผู้หมวดมอสมือดีประจำจังหวัด 

และไม่น่าเชื่อภายในไม่กี่วัน หน่วยงานภาครัฐ ทั้งการไฟฟ้า ทั้งอบจ.ก็เข้ามามีส่วนร่วม ‘ชิงพื้นที่ข่าว’ ดำเนินการติดไฟส่องสว่าง ซ่อมถนนให้กลับมาเหมือนอย่างที่มันควรจะเป็น

ถ้าไม่ออกข่าวรอจนปีหน้าก็ไม่มีใครเหลียวแล หลายภาคส่วนร่วมมือร่วมใจกันจัดการ

ช่วงนี้ผลงานพี่มอสเหมือนจะเข้าเป้าเป็นอย่างมาก สมแล้วกับที่เสือน้อยได้ส่งงานให้… 

พวกกลุ่มพวกอันธพาลนักเลงน้อยใหญ่ถูกแกปราบปรามหมด ดูเหมือนการเลื่อนขั้นครั้งหน้า พี่มอสคงไม่ต้องใช้เส้นสายอะไร เพราะผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาประชาชน

แต่เสือน้อยก็ยังอยากให้อยู่แถวนี้อยู่ดีไปมาหาสู่กันง่าย

วันต่อมาจ่าแช่มลูกน้องพี่มอส อายุประมาณเกือบสี่สิบปี ก็ตระเวนขี่รถมอเตอร์ไซค์ไล่กวดขันกับบรรดาวัยรุ่น ทั้งเด็กนักเรียนขาสั้นหรือขายาวแถม พ่วงด้วยเด็กแว้นที่รวมตัวอยู่ 

จ่าแช่มยกเอาเหตุผลของคณะรัฐประหาร ที่ทำกันไปเมื่อต้นเดือนกันยาปีก่อน ซึ่งช่วงนี้ก็ยังอยู่ภายใต้การปกครองของ ‘รัฐบาลขิงแก่’ ซึ่งอยู่ใต้ร่มเงาของทหารอีกทีหนึ่ง ดังนั้นเหมาะที่จะใช้กลยุทธ์จิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ

โดยที่จ่าแช่มก็ได้รับผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจริง พร้อมกับความปลอดภัยของประชาชนไปควบคู่กัน 

ดูเหมือนตำแหน่งดาบตำรวจจะอยู่ไม่ไกลแล้ว ทุกวันนี้จ่าแช่มจะผ่านการทดสอบของพี่มอส ซึ่งก็วางใจให้เป็นคนสนิททำความรู้จักกับเสือน้อยไว้แล้ว…

ตำรวจจะทำงานได้ดีต้องมีสายสืบข่าว และยิ่งสายสืบแบบเสือน้อย ที่ถึงพริกถึงขิง โยนแต่ละคดีมาให้ทำมีแต่ดี ๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่แค่ไล่จับหมวกกันน็อก หรืองานกระจอก ๆ แบบนั้นทางจ่าแช่มไม่ค่อยอยากทำ 

นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้จ่าแช่ม ได้รับความไว้วางใจจากพี่มอสและเสือน้อย

เสือน้อยก็ได้โยนงานผ่านทางเครือข่าย ที่สร้างขึ้นจากการนำกลุ่มคนสนิทมารวมตัวกัน ซึ่งตอนนี้เสือน้อยเรียกพวกเขาทั้งหมดว่า ‘กลุ่มเขี้ยวเสือ’ มีอยู่‘ยี่สิบห้าคน’ ครบหลังจากจัดการงานใหญ่ไปคราวก่อน 

แต่ละคนก็พากันกระจายตัวออกไปเพื่อหาข้อมูลเชิงลึก และช่วยพี่มอสปั๊มยศ ทั้งยังช่วยขจัดภัยอันตรายให้กับคนละแวกนั้นอีก

แน่นอนว่าสายสืบย่อมได้ค่าจ้างจากตำรวจมาผสมด้วย เช่น ส่วนแบ่งเงินรางวัลนำจับ ทั้งนี้เสือน้อยก็แบ่งให้ ‘กลุ่มเขี้ยวเสือ’ เป็นรายได้เสริม ส่วนทางเงินเดือนประจำก็ยังมีให้อยู่ทำให้ทั้งกลุ่มอู้ฟู่ไม่น้อยเลย

จ่าแช่มก็ช่วยงานเสือน้อยเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นต้องไล่กวดพวกนักเลงที่มามั่วสุมแถว ๆ นี้ โดยเฉพาะบริเวณทางเดินเท้าที่จะไปถึงตลาด แน่นอนว่าต้องผ่านหน้าโรงเรียนกวดวิชาของเสือน้อยเป็นหลัก

เสือน้อยขออนุญาตให้สร้างป้ายรถเมล์ตรงนั้นอีกแห่งหนึ่ง เขาได้ยื่นข้อเสนอให้กับทางเทศบาลผ่านทางทนายดำรง และประสานงานกับรถเมล์ให้จอดตรงนี้เป็นพิเศษ!

……

หลังจากทางทนายรักก็ติดต่อ ‘น้าสมร’ แม่ของนายพีให้กับเขาได้!

เสือน้อยก็รีบค้นหาบริษัทรับติดตั้งป้าย LED โดยทันที มีหลายบริษัทมาดูและเสนองาน แต่เขาก็ยังตัดสินใจไม่ได้สักที ไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน แต่เป็นเพราะยังไม่ตรงกับเงื่อนไข

บริษัทที่รับติดตั้งป้าย LED แทบไม่ตรงกับความต้องการของเขา เสือน้อยต้องการขนาดใหญ่มาก ซึ่งป้ายระดับนี้มีไม่กี่บริษัทเท่านั้นที่รับไหว 

ส่วนเรื่องบริการหลังการขายเสือน้อยให้ความสนใจที่สุด ไม่ใช่ว่าซื้อมาแพง พอสองสามปีก็หมดประกัน ยังไม่ทันได้เงินคืนทุนก็เชิดหนีไปเสียแล้ว

บริษัทต่าง ๆ เข้ามาดูขนาดป้ายก็ส่ายหน้า พวกเขาแค่รับงานติดป้าย แบบธรรมดา ๆ เท่านั้น

จนกระทั่งพนักงานขายของบริษัทแห่งหนึ่ง เข้ามาเจรจากับเขา เพราะสืบจากเพื่อนร่วมอาชีพว่าเสือน้อยต้องการติดป้ายขนาดใหญ่ ซึ่งตัวบริษัทนี้เองเสือน้อยก็กำลังคิดจะติดต่อไปอยู่พอดี

พนักงานขายแอบคิดในใจเมื่อยามเจอหน้า “จะไหวจริง ๆ หรือ? ไอ้หนูหน้าละอ่อนนี่มันจะมีเงินทองมากขนาดนั้นเชียว?”

ยังโชคดีที่เสือน้อยตามพ่อกับแม่มาช่วยดูด้วย เพราะว่ายังไงก็ต้องไปเห็นของจริงก่อน 

จึงชักชวนพ่อแม่มาดูด้วย ไม่เช่นนั้นคงเสียดายเวลาแย่ โชคดีที่เสือน้อยคิดพาพ่อแม่ไปด้วยพนักงานขายจึงชื่นใจขึ้นมาหน่อย ตอนแรกใจเขาฝ่อนึกว่ามาผิดที่เสียแล้ว

หลังจากไปดูป้าย LED และเทคโนโลยีของบริษัท ก็ปรากฏว่าเป็นที่พึงพอใจ

แต่ก่อนที่พนักงานขายจะปิดการขาย ทางเสือน้อยพูดขึ้นว่า “ตัวผมไม่ได้จะทำแค่ป้าย ๆ เดียวนะ ราคาถ้าแพงเกินเจ้าอื่นมาก บางทีผมก็อาจไปใช้บริการเจ้าอื่นก็ได้ ในกรณีของป้ายอื่น ๆ นะครับ”

พนักงานขายคิดอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนที่จะไปเรียกผู้จัดการฝ่ายขาย ออกมาคุยกับเสือน้อยด้วยตัวเอง เสือน้อยก็บอกว่าต้องการติดตามที่ต่าง ๆ ทั่วทั้งตัวเมืองปทุม ก่อนขยายออกไปจุดอื่น

อย่างต่ำ ๆ ป้ายขนาดกลางก็สิบป้ายกว่า ๆ เสือน้อยเผยจำนวนสินค้าล็อตใหญ่ที่เขาต้องการ และก็แน่นอนว่าได้ส่วนลดกลับบ้าน มาไม่น้อยเลยจริง ๆ เมื่อเทียบกับเจ้าอื่น!

“ทว่าเขามีป้ายแล้วแต่ใครล่ะจะทำโฆษณา?” เรื่องนี้เขาก็ลืมคิดไปเสียได้

แต่โชคดียังมีเวลาเหลือ เพราะต้องก่อสร้างเพื่อติดตั้งป้าย จึงใช้เวลาเยอะอยู่พอสมควร เขาก็ได้ไปว่าจ้างบริษัทมืออาชีพที่พอมีผลงานปรากฏอยู่บ้างแล้ว ให้มาออกแบบให้กับโฆษณาภาพนิ่ง พร้อมภาพเคลื่อนไหวให้ธุรกิจเขาทั้งหมด จึงทำให้ได้ส่วนลดมาเยอะมาก

เพราะบริษัททำโฆษณานั้นมองเขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ ที่ทำงานกันได้เรื่อย ๆ โดยเฉพาะโปสเตอร์สินค้าในร้านระฆังทอง พวกเขามองถึงก้อนชิ้นเนื้อก้อนโต จึงมีส่วนลดแบบเอาใจเสือน้อยสุด ๆ

หลังจากใช้เวลาอยู่เป็นอาทิตย์ในการติด ทนายรักได้ดำเนินเรื่องป้ายไปนานแล้ว เขายื่นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานต่าง ๆ

ผ่านไปไม่นานป้ายตรงสี่แยกปทุมวิไลติดตั้งเสร็จ เสือน้อยพอใจผลงานมากทันทีที่แหงนหน้ามอง เขาจึงติดต่อสั่งให้มาติดที่โรงเรียนกวดวิชาอีกหนึ่งป้าย โดยผสานความร่วมมือกับลุงถิ่นร่วมด้วยช่วยกัน

……

ร้านทองสุข

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ‘ออย’ ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของร้านทองสุข เสือน้อยจ้างให้เขามาคุมร้านในช่วงเช้า 

แต่พอเรียกมาคุยเจ้าตัวกลับบอกว่า “ตอนเลิกเรียนพี่จ้างผมเพิ่มก็ได้ ผมพร้อมทำ!”

หลังจากนั้นเสือน้อยจึงให้ออยพาพ่อแม่มาคุย เพราะอายุต่ำเกินไป ประเดี๋ยวโดนข้อหาใช้แรงงานเด็ก ให้ผู้ปกครองอนุญาตก่อนจะดีกว่า 

จึงปรากฏภาพเด็กหนุ่มใส่ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลยืนยิ้มแป้นต้อนรับลูกค้า

หลังจากทางผู้คุมร้านทองสุขทั้งสองปรึกษาวางแผนกันเสร็จสรรพ ตามที่เสือน้อยได้มอบหมายให้ พวกเขาจึงเลือกช่วงเวลาตีสามถึงหกโมงเช้า

ให้นักเรียนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ จะได้ใช้งานคอมพิวเตอร์ฟรี ๆ ไม่คิดค่าชั่วโมง

ส่วนการสั่งพิมพ์งานก็ลดราคาให้ครึ่งหนึ่ง หรืออาจจะมากกว่านั้น โดยที่ใช้บัตรนักเรียนยืนยัน นี่เป็นแผนซึ่งเสนอจากพี่เจมส์ พี่ฉาย

ในขณะทั้งคู่กำลังเสนอผลงานให้กับนายน้อย พี่เจมส์ถามขึ้น “แล้วเราจะแยกได้อย่างไงกับคนที่ฐานะยากจน ขาดโอกาสจริง ๆ” เรื่องนี้เขาจนปัญญา แม้จะใช้บัตรนักเรียนแล้วก็ตามเถอะ แต่ในบัตรมันไม่ได้บอกความรวยจนของคนนี่หว่า

เสือน้อยระบายยิ้มสดใสตอบ

“เราทำบุญอย่าได้ไปคิดเล็กคิดน้อยกับพวกเรื่องหยุมหยิม ดังนั้นจะรวยก็ดีจะจนก็ช่าง ถ้าเขาเข้ามาในเวลาที่กำหนด ก็ถือเสียว่ายกสิทธิ์นั้นให้เขาไป บางคนพ่อแม่พอมีเงิน ก็ใช่ว่าจะให้เงินติดตัวมาโรงเรียนเยอะแยะเสียเมื่อไหร่ คิดให้เป็นสุขมันก็สุขใจ” 

ประโยคหลังเขาก็จำมาจากพระครูอีกที เป็นถึงศิษย์เอกของมหาไผ่เสียทีก็ต้องจำให้มาก ๆ หน่อย 

ลูกน้องสามคนก็หันไปมองเจ้านายของตน ที่แววตาสุกสกาวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า สะท้อนผ่านม่านตาออกมา ทำให้คนรอบด้านสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิ่มเอิบและอิ่มใจ

หลังจากนั้นทางร้านก็ติดป้ายไวนิลแนวตั้ง ติดอยู่ข้างหน้าร้านบนป้ายพรรณนาเหตุผล 

เนื่องจากทางร้านทราบว่ามีเด็กนักเรียนหลายคนขาดโอกาส ในการเข้าถึงคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต ดังนั้นทางร้านจึงขอใช้ช่วงเวลา ‘ตีสามถึงหกโมงเช้า’ ช่วยเหลือโดยให้นักเรียนให้ใช้คอมพิวเตอร์ได้ฟรีไม่คิดเงินค่าชั่วโมง

ส่วนการสั่งพิมพ์งานจะลดราคาให้พิเศษ แถมยังทิ้งท้ายว่ากรุณานำบัตรนักเรียนมาด้วย

แน่นอนว่าเลยจากหกโมงเช้าไปเปิดกิจการปกติ และราคาก็ปกติ ถึงจะเมตตาแต่ธุรกิจก็ยังคงต้องทำต่อไป