ความสุขใจที่ก่อตัว!

ตอนที่ 66 ความสุขใจที่ก่อตัว!

พอทำแบบนี้เสือน้อยกลับรู้สึกชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งตัวเขาเห็นคนอื่นมีความสุข เขาก็พลอยยินดีไปด้วย

นี่คือสิ่งที่เขาคิดฝันไว้ตั้งแต่เป็นเด็ก ตอนที่ดูผัวเมียตบตีกันที่ลานชุมชน เขาพยายามจะทำให้มันเป็นจริง

วันแรกในการเปิดร้านแบบไม่คิดค่าชั่วโมง!

เสือน้อยรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก พี่เจมส์พี่ฉายก็มาด้วยในวันนี้

เขากลัวเจ้าออยรับมือไม่ถูกเมื่อเจอคนเยอะ ๆ และก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ตั้งแต่ตีสามมีเด็กนักเรียนมาจริง ๆ ไม่น่าเชื่อ…

เธอเป็นเด็กนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากทำงานเสร็จก็สั่งพิมพ์งาน ทั้งยังขอบคุณทางร้านอยู่ยกใหญ่ ส่วนค่าเอกสาร ค่าพิมพ์งาน เสือน้อยไม่ได้คิดเธอเลย 

เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะคุยกันอยู่พักหนึ่ง เธอจึงเล่าประสบการณ์ความยากลำบากให้ฟัง

เสือน้อยอยากลองให้โอกาสคนดูจึงเกริ่นขึ้นว่า “ลองมาทำงานเป็นเพื่อนกับเจ้าออยดีไหม?” 

เขากวักมือเรียกเจ้าออยให้มาดูเป็นตัวอย่าง อีกฝ่ายใส่ชุดนักเรียนผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล ยืนส่งยิ้มให้ พร้อมทำงานในห้องแอร์เย็นสบาย คนก็อารมณ์ดีตามไปด้วย 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายตอบตกลง เสือน้อยบอกให้ไปตามพ่อแม่มาเจรจากันก่อน

พ่อแม่ก็ของหล่อนก็ทราบข่าว ก็รีบวิ่งมาที่ร้านอย่างกุลีกุจอ ใช้เวลาไม่นานก็ตกลงกันได้ เสือน้อยจึงจ้างวานให้ ‘ทิวลิป’ เด็กผู้หญิง ม.1 เพื่อนร่วมรุ่นกับเจ้าออยมาช่วย ส่วนพี่เจมส์-ฉาย ให้ค่าแรงเพิ่มช่วยสอนงานเด็กเสียหน่อย

พอยิ่งนานคนยิ่งมากขึ้น จนเต็มร้านก่อนตีห้าเสียอีก เสือน้อยยืนต้อนรับทุกคนเหมือนลูกค้าปกติ ไม่ได้ให้มีท่าทีมองเหยียด หรือสมเพชเวทนาแต่อย่างใด เขากำชับทุกคนให้ปฏิบัติแบบนี้

ทำบุญมันต้องเริ่มจากใจที่บริสุทธิ์ก่อนนี่เนอะ และการปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจเป็นสิ่งที่ดีเขาเน้นย้ำ!

พ่อผันกับแม่ชบาพอได้ยินว่าลูกชายจะช่วยเหลือคนอื่น ‘ด้วยการให้โอกาส’ พวกเขาก็อดปลื้มอกปลื้มใจไม่ได้ ทั้งคู่แอบมามองน้ำตาคลออยู่ในรถยนต์ โดยเฉพาะแม่ชบาที่ใช้ผ้าซับน้ำตาอยู่เนือง ๆ

ดูเหมือนจะภูมิใจในลูกชายคนนี้ที่ทำอะไรดี ๆ แบบนี้ออกมา ส่วนทางยัยนกแก้วตัวแสบนอนหลับอยู่ที่บ้านเวลานี้ปกติเธอยังไม่ตื่นเลย

……

วันเวลาผันผ่านพริบตาเดียวก็เข้าเดือนเจ็ดเสียแล้ว

เสือน้อยไม่เคยลืมแบ่งเวลาให้เหมือนฝัน งานที่ทำส่วนใหญ่ก็จะทำหลังเลิกเรียน หรือหลังจากไปส่งเหมือนฝันกลับบ้านแล้ว…

ทั้งคู่ยังคงหวานแหววสดใส ทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนอย่างออกหน้าออกตา ทั้งสองมักจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่นอกโรงเรียนที่ร้านทองสุข

ทุกวันนี้เธอรู้แล้วว่าร้านนี้เป็นของเสือน้อย ความจริงเธอก็ไม่ได้โง่ขนาดที่คิดไม่ออก ตั้งแต่ไปเจอเจ้าควายทองสุข

ผนวกกับชื่อร้านก็ทำให้เธอคาดเดาอะไรไปได้พลาง ๆ อย่าได้ดูถูกความคิดในการจับพิรุธ หรือสังเกตของผู้หญิงเชียว

เสือน้อยแรกเริ่มก็ไม่ได้จงใจปิดอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้คุยโวโอ้อวด เมื่อเหมือนฝันถามเสือน้อย เขาก็ตอบไปตามตรงว่า “ใช่ร้านเราเอง!” 

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเหมือนฝัน จึงได้มานั่งเล่นอยู่ที่ร้านเขาเป็นประจำ ในที่นั่งประจำตำแหน่งของเสือน้อย

ลูกจ้างในร้านก็รู้งานเป็นอย่างดี เตรียมประจบสอพลอ ‘คุณหนู’ คือคำเรียกของเหมือนฝันทำเอาเจ้าหล่อนยิ้มแก้มปริ ก่อนปฏิเสธเธอขอให้พี่ ๆ เรียกว่า “น้องฝัน เหมือนฝัน ฝัน” ตามธรรมดาก็พอ

ตกเย็นบางวัน เวลาว่างหลังเลิกเรียนก็มักจะชวนกันไปเดิน ‘ตลาดนัดเปิดท้าย’ 

ซึ่งถือเป็นแหล่งรวมตัว ของโรงเรียนในละแวกนี้ทั้งหมด ทั้งเทคนิคปทุมธานี คณะราษฯ ปทุมวิไล ฯลฯ ในย่านตัวเมืองที่จัดจ้าน แหล่งรวมศูนย์ราชการจังหวัดย่อมเหมาะเป็นที่เปิดท้ายขายของ

เวลาเสือน้อยคิดอะไรไม่ออก ก็มักจะมาเดินเปิดท้าย เพราะอาจจะได้ไอเดียอะไรใหม่ ๆ แนวคิดใหม่ในการทำธุรกิจ ตลาดเปิดท้ายมักจะมีของใหม่ไอเดียแหวก ๆ ของพ่อค้าแม่ค้า ขนมาประชันกัน

ทั้งคู่ก็อี๋อ๋อตลอดทางเดิน ด้วยเพราะใบหน้าที่เด่นสะดุดตา รวมเข้ากับกิริยาท่าทางของเหมือนฝัน จึงทำให้เป็นที่จับจ้องของเด็กหนุ่มโดยรอบ แต่ก่อนตอนมาเดินเล่น

พวกเด็กเทคนิค หรือโรงเรียนอื่น ๆ ที่ชอบอยู่กันเป็นกลุ่มก็ชอบเดินมาแซว หรือไม่ก็แอบเนียนมาตีสนิท เสือน้อยยิ้มแป้น ถ้าไม่เกินเลยเขาก็จะไม่ใช้ความรุนแรง แต่ว่าส่วนใหญ่เขาก็จะจำหน้าไว้รอที่จะคิดบัญชี

พวกนักเรียนอาชีวะที่รวมตัวกัน ย่อมพยายามหาเรื่องก่อเหตุ เพียงแค่มองสีกางเกงไม่เหมือนกันก็พร้อมจะไล่กระทืบอีกฝ่าย มีหรือเสือน้อยจะพลาดเรื่องแบบนี้ เขาก็จัดให้เพื่อน ๆ ในชุมชนแออัดเป็นหูเป็นตา เพราะในชุมชนมีทั้งเด็กที่เรียนทุกโรงเรียนในละแวกนี้

และถ้ามีข่าวสารอะไรก็จะแจ้งข่าวให้จ่าแช่มกับพี่มอส ไปปั๊มยศสร้างผลงาน 

เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครมาห้าวกับเขาเสียเท่าไหร่ ในย่านฝั่งซ้ายของริมแม่น้ำเจ้าพระยา 

เพราะพวกแก๊งต่าง ๆ โดนพี่มอสสอยไปหมดแล้ว จึงทำให้พวกเขาเป็นแก๊งเดียวที่มีอยู่ และก็มีอำนาจไม่น้อยเลยในวงการ

ถ้าเปรียบเป็นดั่งสัตว์ป่า ถิ่นนี้คืออาณาเขตการล่าเหยื่อของเขา หากใครบุกรุกเข้ามาละก็มีอันต้องถูกขย้ำไปตามระเบียบ

ช่วงนี้จ่าแช่มก็ทยอย ๆ ปราบไปเรื่อย เสือน้อยตั้งใจปั๊มยศให้จ่าเลื่อนขั้นเป็นดาบโดยเร็ววัน จะได้มีอำนาจตัดสินใจมากยิ่งขึ้น เพราะพี่มอสไม่แน่ว่าอาจจะโดนย้ายไปที่อื่น ทำให้ตัวเขาไม่อาจวางไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียวได้

เวลาเดินตั้งแต่สองถึงสามสัปดาห์หลังมา ก็ไม่ค่อยมีใครเข้ามายุ่มย่ามกับทางเหมือนฝันเท่าไหร่ ต่อให้มีบ้างก็เป็นส่วนน้อยเวลาเธอมาเดินกับเพื่อน ก็มีผู้ชายมาขอเบอร์ตามปกติ เสือน้อยก็ไม่ได้หึงจนหน้ามืดตามัว

เวลาที่เขาเดินเคียงคู่กัน จึงทำให้บรรยากาศการเดินดูหวานชื่นใครมองผ่าน ๆ ก็รู้ว่าเป็นแฟนกัน ส่วนพวกผู้ชายเหล่านั้นก็หันมามองแฟนเขาเป็นระยะ ๆ เสือน้อยก็ปล่อยผ่านคล้ายชินแล้ว

พอมีของอะไร ที่ฝันอยากได้ เขาก็จะออกหน้าซื้อให้เหมือนฝันอย่างใจกว้าง

……

ยิ่งนานวันครอบครัวของทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งทำความรู้จักกันมากขึ้น

เสือน้อยจึงคิดจะชวนทั้งสองฝ่าย ไปกินข้าวทำความรู้จักกันให้ดียิ่งขึ้น พอรู้จักกันจริง ๆ ครอบครัวทั้งสองฝ่ายก็พออกพอใจกัน

เสือน้อยแอบเปรย ๆ กับแม่ชบาไปว่า “นี่ขอหมั้นไปเลยแม่!”ความคิดแผลง ๆ ของเขาแสดงออกมาอย่างกระตือรือร้น

ปรากฏว่าแม่ก็ประธานมะเหงกให้หนึ่งที “เร็วไปย่ะ! ไปเรียนให้จบ ม.ปลาย ก่อนจะดีมั้ยค่อยคิดเรื่องนี้” สำหรับแม่แล้ว ทั้งคู่ยังเร็วเกินไปที่จะด่วนตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ คบหาดูใจกันเป็นแฟนกันไปก่อนนั้นได้

ในตอนเที่ยงในวันหนึ่ง

เหมือนฝันที่มีดูความสุข เธอก็ยิ้มแย้มตลอดทั้งวันอย่างออกหน้าออกตา เธอกำลังรอให้เสือน้อยมาหา จึงทำเอาเพื่อน ๆ ในกลุ่มอดแซวไม่ได้ 

นับวันทั้งคู่ยิ่งดูมีความสุขเกินใคร เดินไปไหนมาไหนก็เป็นที่น่าจับตามอง

ตัวของเสือน้อยเองก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร กลับดูเป็นชายหนุ่มที่อกผายไหล่ผึ่ง มีสาว ๆ ไม่ใช่น้อยชื่นชอบเขา ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตอนเจอที่หน้าโรงเรียนก็ตามแต่ หรือว่ายืนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้นในร้านทองสุขก็ตาม

รุ่นน้องที่เป็นผู้หญิงหันมามองเขาเป็นตาเดียว เวลาเดินอยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ ยังมีคนฝากให้กลุ่มเพื่อนมาติดต่อเขาอ้อม ๆ ให้ทำความรู้จักกัน

คนที่อิจฉายิ่งกว่าใคร เห็นจะไม่พ้นมะปราง เพราะเมื่อวันเวลาพ้นผ่าน ความลับของเสือน้อยก็เผยออกมาทีละนิด ๆ เช่น ขายกระเป๋านักเรียนมือสอง เสือน้อยก็เป็นคนขายอยู่เบื้องหลัง โดยนายพีเป็นคนปล่อยข่าวออกมา 

จนทำให้เสือน้อยได้ฉายาใหม่ว่า ‘เสือมือสอง’ พอได้ยินดังนั้นก็รู้ว่าอดีตแฟนเก่า ‘อู้ฟู่’ มากขนาดไหน

จึงแอบไปตะล่อมถามเหมือนฝัน จนรู้ว่าเจ้าของร้านทองสุขก็คือเสือน้อยนั่นแหละ

ส่วนที่ยืนขายหมูปิ้งอยู่ทุกวันก็เป็นกิจการของเจ้าตัว ตอนนี้ทำให้เธอดูคล้ายเหมือนคนโง่เธอรู้สึกตลกกับความคิดของตัวเองเมื่อเวลาผ่านไป และยิ่งไปกว่านั้นเธอยิ่งอิจฉาเหมือนฝันมากยิ่งขึ้น

ส่วนแฟนที่ชื่อพี่ธร ซึ่งได้เข้ามาจีบแย่งเธอไปจากเสือน้อยได้เลิกรากันไปนานแล้ว ตั้งแต่มีเรื่องระหองระแหงกันปีก่อน นานวันความเสียใจก็ยิ่งเพิ่มพูน

คนที่ขยันทำมาหากินทั้งเก่งและแสนดีขนาดนี้ เธอกลับปล่อยให้หลุดมือไป เพียงเพราะคำถากถาง คำแซวหยอกล้อของคนรอบข้าง มันคุ้มค่าแล้วจริง ๆ น่ะเหรอกับการที่เสียเขาไป?

ถ้าเธอย้อนเวลากลับไปได้ จะกลับไปตบตัวเองให้ตื่นรู้ ให้ตัวเองฉลาดมากกว่านี้

แต่พอคิดดูก็เพราะความไร้เดียงสาในวัยที่ไม่สามารถอดทนได้ ในตอนนั้นของเธอ ต่อให้เธอสามารถย้อนเวลากลับไปได้ ก็ไม่แน่ว่าจะเปลี่ยนความคิดตัวเองให้หนักแน่นมั่นคงพอ

ยามเมื่อเธอถอยออกมาหนึ่งก้าว เพื่อเบิกตากว้างมองดูโลกให้มากยิ่งขึ้น สายตาของเธอกวาดไปมองเพื่อนในหมู่นักเรียนชายด้วยกัน ทั้งในวัยเดียวกันและรุ่นพี่ ไม่มีใครสู้กับอดีตแฟนของเธอได้เลยจริง ๆ

ความเสียใจที่ก่อตัว ยามเมื่อมองเห็นทั้งคู่ดูมีความสุขยิ้มหน้าระรื่น ในใจก็เกิดเป็นจิตริษยาขึ้นมา…