ผู้หญิงก็มีมุมอันตรายแบบนี้ด้วย!

ตอนที่ 68 ผู้หญิงก็มีมุมอันตรายแบบนี้ด้วย!

วันนี้เสือน้อยกับเจ้ายักษ์ใหญ่ โดดกิจกรรมมานั่งเล่นอยู่แถว ๆ สีชมพูของเหมือนฝัน แต่ก็ได้แต่นั่งไกล ๆ เพราะพอเข้าไปใกล้ ๆ ประเดี๋ยวจะโดนครูลากตัวออกมาอีก

ในระหว่างที่อยู่บนตึกมองจากไกล ๆ พวกเขาเห็นผู้หญิงสองกลุ่ม เดินหน้ามาปะทะกัน ทั้งสองฝ่ายพูดจิกกัดกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเริ่มหยุมหัวตบกัน จนเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย ฟังจากคำที่จิกกัดกัน ก็ไม่ใช่เรื่องอื่นใดนอกจากแย่งผู้ชาย

พวกเขาก็เริ่มรู้สึกตัวได้ว่าผู้หญิงก็มีมุมอันตรายแบบนี้ด้วย!

ตอนแรกนึกว่ามีแต่ตัวผู้ใช้กำลังเพื่อแย่งชิงตัวเมีย แต่คงเพราะพวกเขาโลกแคบจึงมองและคิดได้แค่นี้ แต่พอวันนี้ได้มาเห็นกับตา การตบกันแย่งผู้ชายของจริงที่ไม่ใช่จากคำบอกเล่า

เสือน้อยกับน้องชายทั้งสองก็มองตากันปริบ ๆ อ้าปากหวอ สองขาวิ่งตามลงไปดูอย่างใกล้ชิด เหตุการณ์ชุลมุนอยู่พักใหญ่ จากตบกันตัวต่อตัวก็เปลี่ยนเป็นตบหมู่! 

บางคนก็นั่งคร่อมร่างอีกฝ่าย ตบซ้ายทีขวาที อีกด้านก็หยุมหัว จิกกบาล ตบกันยกใหญ่ เสียงกรีดร้องดังออกมาเวลาพวกหล่อนลงมือ และถูกตบตีเล่นงานก็ดังพอ ๆ กัน

เสือน้อยพูดได้คำเดียวว่า ‘เสียงดังทะลุปรอท’ เวลาแต่ละคนลงมือตบตี อีกทั้งยังมีดึงกระชากผมดึงเสื้อผ้า ดึงกระโปรง กะว่าจะทำให้อีกฝ่ายอับอาย

กว่าครูจะเข้ามาห้ามมวยหมู่ก็นานสองนาน เสือน้อยไม่อยากเห็นก็ต้องเห็นทั้งเสื้อใน ยกทรง กางเกงใน โผล่ออกมาให้เห็นหมด ทำเอาสามคนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนมองทั้งสองฝ่ายจะถูกลากตัวเข้าไปที่ห้องปกครอง

ทั้งสามก็ถือว่าได้กำไรติดมือไปเล็กน้อย ๆ เป็นบุญตาก่อนที่จะกลับไปที่สีของตัวเอง ยักษ์ใหญ่โชคดีอยู่สีเดียวกับเสือน้อย จึงหาเรื่องพาโดดกิจกรรมมาได้ เขากลับไปที่สีเหลืองของตัวเอง ไปนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน ๆ

หลังจากนั้นหลายวันเสือน้อยก็แอบแวะไปดูเหมือนฝันซ้อมเต้น

เขายังจำได้ดีถึงตอนที่เต้นลีลาศคู่กับเธอเมื่อปีก่อน มองดูแล้วก็เพลินตาเป็นอย่างมาก เสือน้อยเอาสองมือเท้าคางไว้มองจากมุมไกล ๆ กับพวกเพื่อน ๆ ทั้งเจ็ดคน สมชาย เอส ต่าย สิงหา เปรม สาม วาสุเทพ

เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นนักโดดกิจกรรมตัวยง มีชั่วร่วมทำมีกรรมร่วมก่อ 

พอเห็นว่าไอ้เสือน้อยทนไม่ไหว อยากจะเห็นหน้าแม่ยอดยาหยีใจจะขาด สมชายจึงพาเพื่อน ๆ ตามมาเป็นเพื่อนกับเสือน้อยด้วยวันนี้

“แฟนกูน่ารักเนอะ” เสือน้อยพูดขณะเหม่อลอย มองดูเหมือนฝันซ้อมเต้นเชียร์ลีดเดอร์ ด้วยท่วงท่าต่าง ๆ

สามจึงพูดเอาใจเพื่อนไม่อยากไปขัดจังหวะคนกำลังตกอยู่ในความรัก “เออน่ารัก ๆ” 

ทั้งกลุ่มเอาไพ่มานั่งเล่นป๊อกเด้งกันอยู่ในห้อง เป็นกิจกรรมยามว่าง ของเพื่อนกลุ่มอื่นเล่นไพ่ยูกิ เกมการ์ดกัน แต่ของกลุ่มนี้นั่งเล่นป๊อกเด้งกินตังค์กัน

เสือน้อยรู้สึกเจ็บคัน ๆ ที่หน้าอกจึงเกาไปสองสามทีโดยไม่สนใจอะไร 

ก่อนจะมองเธอซ้อมเต้นต่อไป ระหว่างนั้นรุ่นพี่ ม.ปลาย ก็คอยหาเรื่องเธออยู่เป็นประจำ ทั้งที่เต้นถูกก็บอกว่าเต้นผิด “ความสวยความน่ารัก นำภัยมาสู่ตัวเอง คงเป็นแบบนี้สินะ!”

พอกลับถึงบ้านเสือน้อยก็เจอกับแขกที่จะว่าแปลกหน้าก็ใช่ แต่ว่าเขารู้สึกเหมือนคุ้น ๆ หน้า เคยเห็นที่ไหนมาก่อน 

เขาเดินเข้าไปกล่าวสวัสดี พ่อผันก็แนะนำให้เขาได้รู้จัก ‘ลุงทบ’ เพื่อนพ่อที่ไปเยี่ยมกันเมื่อปีก่อน

เสือน้อยก็ถึงบางอ้อ! ก่อนยิ้มแย้มพูดจาปราศรัยกับลุงทบอยู่นาน จึงรู้ว่าลุงเป็นครูฝึกอยู่ที่จปร. แต่วันนี้กลับมาเยี่ยมแม่ที่ป่วยกระปอดกระแปด จึงมาขอบใจพ่อผัน ที่หมั่นแวะไปดูแลแม่ของตนไม่ขาดสาย

ลุงทบวางแผนที่จะเกษียณก่อนกำหนด ถ้าปล่อยไปแบบนี้มีหวังเขาคงเสียใจไปทั้งชีวิตที่ไม่ได้ดูแลแม่ตัวเองให้ดี

ที่โรงเรียนจปร. ไม่สะดวกเหมือนที่บ้านมากนัก ดังนั้นจึงได้แต่ฝากให้น้องสาวช่วยดูแล แต่ทว่าตัวน้องสาวเองก็ต้องออกไปทำงานอยู่เหมือนกัน จึงลำบากไม่ใช่น้อย

ปรึกษากันไปมาก็คุยถึงเรื่องเก่าเนิ่นนาน พูดถึงอดีตกันต่ออีก เสือน้อยก็นั่งฟังไม่ได้คิดอะไร

พ่อผันยืนยันว่ายังไงก็ต้องให้ลุงทบอยู่กินข้าวด้วยกันให้ได้!

“เออ…กูอยู่กินข้าวด้วยก็ได้แหม มึงนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะเพื่อน!” ลุงตบบ่าพ่อ สายตาแฝงไปด้วยความอบอุ่น ซึ้งใจ

เสือน้อยเห็นดังนั้นจึงขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และเดินไปค่ายมวย เขาเห็นรถโรงพยาบาลจอดอยู่หน้าค่าย นักมวยในค่ายจึงพากันประคองลุงเด่นชัยเข้าไปในบ้านพัก เมื่อเห็นเช่นนี้เขาก็รู้สึกดีใจวิ่งตามลุงเข้าไป

“ลุงเป็นอย่างไงบ้าง” เสือน้อยมองลุงที่สภาพนอนติดเตียง

ลุงเด่นชัยตอบ “หายไวกว่าที่คิด หมอบอกว่าคงเป็นเพราะออกกำลังกายบ่อย!” ก่อนแกจะเล่ารายละเอียดยาวเหยียดออกมา

“แล้วจะลุกได้เมื่อไหร่ล่ะลุง?”

“น่าจะภายในอาทิตย์สองอาทิตย์นี่แหละ ที่ผ่านมาขอบใจเอ็งมากนะไอ้เสือที่ดูแลค่ายแทนลุง”

“ขอบอกขอบใจอะไรกันลุง…คนกันเอง” เสือน้อยถอนหายใจอยู่พักใหญ่ก่อน เขาทำทีจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก เมื่อเห็นลุงอยู่ในสภาพแบบนี้

แน่นอนว่าเขาต้องการบอกลุงเรื่องสภาพคล่องของค่าย แต่เอาไว้ให้แกปรับตัวได้ก่อนสักวันสองวันค่อยว่ากันดีกว่า

ลุงเด่นชัยมองก็รู้ว่าเสือน้อยอึกอักมีเรื่องจะพูด แต่ก็เกรงใจเขา ตัวเขาเห็นเสือน้อยมาตั้งแต่เด็กอุ้มเล่นอยู่ด้วยกัน มีหรือจะสังเกตไม่เห็น

เสือน้อยจึงเปลี่ยนเป็นเล่ารายละเอียดให้ลุงฟัง ว่าช่วงนี้ค่ายดำเนินการแบบไหนบ้าง เช่น ให้พี่ยอดคุมซ้อมขึ้นชกไปอาทิตย์ก่อนพึ่งชนะกลับมา

ลุงเด่นชัยก็คลี่ยิ้ม “ชนะหมดเลยเหรอทุกคน?” 

ในใจก็แอบตกตะลึงไม่ได้ ความสามารถในการบริหารจัดการ คงต้องยอมให้เจ้าเสือน้อยมันจริง ๆ ลุงเด่นชื่นชมในใจ ไม่นานเสือน้อยก็จากไป

แต่ก่อนออกเขาสั่งกำชับพี่ยอดให้เฝ้าลุงเด่นชัยไว้ จัดกันผลัดเวรกันมาเฝ้า ค่าแรงคิดแยกเหมือนเคย เสือน้อยจึงถีบจักรยานออกไปตลาดตามที่วางแผนเอาไว้

……

ตอนเช้าตรู่วันต่อมา

เสือน้อยเดินออกมาเตรียมใส่บาตรพระครู เมื่อวานที่เขาไปตลาดก็เพราะไปเตรียมตัว เตรียมของมาใส่บาตร เขาไม่ได้ใส่มาหลายวันจึงพิถีพิถันเสียหน่อย เมื่อต้องจัดแจงของใส่บาตรด้วยตัวเอง

ยืนรออยู่หน้าบ้านจนเห็นพระครูเดินมาหา ท่านก็คลี่ยิ้มผลิบานเมื่อเห็นเจ้าตัวน้อย ออกมาใส่บาตรคนเดียว

“นิมนต์จ้ะพระครู” เสือน้อยกล่าวเชิญ

“คิดอย่างไรมาใส่บาตรคนเดียวฮึ…เจ้าเสือน้อย” มหาไผ่ถามขึ้น

“ก็คิดถึงพระครูน่ะสิ เมื่อวานผมตั้งใจไปเลือกของพวกนี้มาเลยนะ” ขณะที่กำลังพูดเขาก็ไม่ลืมตักข้าวใส่บาตรพระ จากนั้นก็หยิบของโน่นนี่นั่นใส่พระทีละรูป

“ถ้าคิดถึงนัก ไม่สู้มาบวชเรียนด้วยกันเสียหน่อยมั้ยล่ะ ตอนปิดเทอมน่ะ” มหาไผ่คลี่ยิ้มถามเจ้าตัวแสบ

เสือน้อยก็หันมายิ้มเจื่อน “เอาไว้ก่อนดีกว่าพระครู ประเดี๋ยวถ้าจะบวชก็บวชใหญ่ไปเลยดีกว่า ช่วงนี้ไอ้เสือคนนี้เป็นเด็กดี ไม่อยากเข้าวัดโกนหัวตอนปิดเทอมเสียเท่าไหร่!” ก่อนจะหยิบมาลัยข้อมือออกมา

“พระครูนี่มาลัย ‘ดอกรัก’ ที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพคนงานที่ตั้งอยู่ตรงแถวบางพูน มาตั้งร้านออกขายเมื่อวานในตลาด ผมจึงซื้อมาถวายพระครูแทนดอกบัวได้มั้ยครับ?” เสือน้อยถาม

พระครูใช้มือหนึ่งอุ้มบาตร ก่อนหยิบมาลัยขึ้นมาดู “งานฝีมือสวยดีนะ ใช้แทนดอกบัวได้มั้ยน่ะเหรอ ได้สิเอ็งอยากจะใส่ถวายอะไรก็ตามจิตศรัทธา ไม่ใช่ว่าเคยสอนไปแล้วหรือเรื่องนี้!?”

“ก็เคยสอนแต่มันก็ยังมีขนบธรรมเนียมประเพณี อีกนะครับพระครู จึงถามให้แน่ใจก่อนดีกว่า” เมื่อวานเขาเห็นว่าฝีมือดีพอ ๆ กับกลุ่มชมรมคนพิการที่เขาไปเหมาดอกไม้มาตอนจัดวันวาเลนไทน์

“อย่าไปคิดมาก เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยมันไปเถอะ อย่าไปถือไว้ให้มันหนักเลย” 

หลังจากเทศนาอยู่สามสี่คำมหาไผ่ก็พูดต่อว่า “มา ๆ รับพรเสร็จก็ตามไปเข็นรถช่วยข้าเสียหน่อย มีอะไรสงสัยก็เดินไปถามไปก็ได้” จากนั้นเสือน้อยก็นั่งรับพร ก่อนเดินตามพระครูเข็นรถไปตามปกติ…

ที่โรงเรียนวันนี้ หลังจากเสือน้อยช่วยมหาไผ่เข็นรถเดินตามเสร็จก็เข้าโรงเรียนเลย ไม่ได้ยืนขายของเพราะเวลาไม่ทัน ทำของออกมาไม่แน่ว่าจะขายหมด จึงสั่งพี่แหม่มพี่นางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว