70. ไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!
ไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!
ตอนที่ 69 ไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!
เสือน้อยเดินเข้าไปหาเหมือนฝันอี๋อ๋อกันอย่างออกนอกหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเดินไปหาเพื่อนฝูงที่กำลังทำเวรประจำวัน โดยการกวาดพื้นอยู่ ส่วนเสือน้อยมาทันวันแรก เพื่อน ๆ จึงอดอุทานในใจไม่ได้ ก่อนพสกันแซวหยอกล้อกันอยู่ครู่ใหญ่
“สงสัยวันนี้ฝนจะตกพายุจะเข้าว่ะ!” ไอ้เปรมทักขึ้นมา
เสือน้อยก็แอบรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ที่หน้าอกอีกครั้ง
“หรือว่าเขาคิดถึงเหมือนฝันมากเกินไป?” โรคทางใจรักษาหายยาก จนรออยู่ครู่หนึ่งกว่าจะหายไป ในสมองเขาครุ่นคิดเหตุผลหนึ่งขึ้นมาได้ แต่ทว่าก็ได้ปล่อยมันผ่านไป เพราะมันคงจะตลกเกินไปถ้าหากเกิดขึ้นจริง
หลังจากเรียนเสร็จจนถึงพักกลางวัน เสือน้อยก็นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน และใบหน้าของเขาก็เจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเจ็บบริเวณหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเพื่อน ๆ เห็นสีหน้าของเสือน้อยที่แสดงออกมาก็ตกใจยกใหญ่
“ไอ้เสือมึงเป็นอะไร!” สมชายถามขึ้น
“แม่ง…กูเจ็บที่หน้าอกวะ สงสัยกูคิดถึงเหมือนฝันมากเกินไปหรือเปล่า?” เสือน้อยตอบด้วยสีหน้าเหยเก
“มึงเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า?” สามถามขึ้น
“ไม่รู้เหมือนกันว่ะ” เขาส่ายหน้า
“งั้นเมื่อเช้าจนถึงเมื่อวานมึงไปทำอะไรมาบ้าง” เอสก็ช่วยถามเสริม เผื่อจะรู้ถึงต้นสายปลายเหตุ!
“เมื่อวานก็ไปซื้ออาหารกับพวงมาลัยดอกรักมาถวายพระครูไผ่ ตอนเช้าก็เดินเข็นรถตามพระครูไป พอเข้ามาในโรงเรียนก็เจอเหมือนฝันมันเริ่มเจ็บแปล๊บ ๆ ที่หน้าอกตั้งแต่ตอนนั้น!” เสือน้อยไล่เรียงลำดับเหตุการณ์
“หรือว่ามึงโดนดอกรัก! ไอ้เสือมึงโดน ‘ดอกรัก’ เร็วเข้ารีบสกัดจุดมัน!” สิงหาตะโกนขึ้น
“เฮ้ย เป็นไปได้!” เสือน้อยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เขาไม่คิดว่าจะมีคนคิดเหมือนกับตน
หลังจากนั้นเปรมที่ตัวสูงใหญ่กว่าเพื่อน ๆ ก็กระโดดมาข้างหลังเสือน้อย สองมือตบเข้าที่แผ่นหลัง คล้ายในหนังจีนซึ่งกำลังถ่ายทอดกำลังภายใน
ส่วนไอ้สิงหาวิ่งมาด้านหน้าเอา ‘นิ้วชี้กับนิ้วกลาง’ เลียนแบบการสกัดจุดจากในหนังมา เขาจิ้มมั่ว ๆ อยู่ทั่วหน้าอกจิ้มไปโดนตรงไหน เสือน้อยก็ร้องขึ้นมาที เสียงร้องดูคล้ายแมวโดนเหยียบหาง
เพื่อนที่เห็นดังนั้นจึงเล่นด้วย ต่อแถวเป็นขบวนยาว ตบที่หลังของคนถัดไปและถ่ายทอดลมปราณให้เสือน้อย
สมชายที่ยืนอยู่กับที่อยู่คนเดียว เขารู้สึกอับอายแทนเพื่อน สายตาโดยรอบที่จ้องมาหาพวกเขาที่นั่งต่อแถวถ่ายทอดลมปราณเป็นขบวน
เขาจึงถือโอกาสเดินไปหลังสุด ตบหัวเรียงตัวจากด้านหลังสุดมาถึงไอ้สิงหาที่เอานิ้วจิ้ม ก่อนพูดขึ้นว่า “ปัญญาอ่อน”
“มึงคิดว่าเป็นเอี้ยก้วยหรือไงไอ้ฉิบหาย!?”
เขาหันไปมองหน้าเสือน้อย “ดอกรักในละครมันไม่มีในชีวิตจริงโว้ย!”
สิงหาก็เถียง “มึงนี่ไม่เชื่ออย่าลบหลู่สิวะ! ดอกรักชื่อมันก็บอกอยู่ว่าดอกรัก”
“มันคนละดอกกันเว้ย! ไอ้พวกเวรเอ๊ย! ลุกขึ้นกูอายคนอื่นเขา!” สมชายกัดฟันกรอด
เสือน้อยพูดขึ้นห้ามปราม “เฮ้ย! พวกมึงเลิกเถียงกันก่อน ‘หิ้วปีก’ กูไปห้องพยาบาลเร็ว!”
ระหว่างนั้นเสือน้อยก็นั่งสมาธิรวบรวมลมปราณเลียนแบบในหนังในละคร
สมชายตบหน้าผากตัวเอง บ่นในใจ “มึงคิดว่าตัวเองอยู่ในเรื่องมังกรหยกหรือไง!?”
เขาอดปวดกบาลกับไอ้พวกเพื่อนที่ชอบเล่นใหญ่กลุ่มนี้ไม่ได้ เขารู้สึกว่าตัวเองตกกระไดพลอยโจน เพื่อนทั้งกลุ่มหลังจากส่งเพื่อนเข้าห้องพยาบาล ก็พากันมายืนสุมหัวมองเข้าไปดู…
ภายในห้องพยาบาล
ครูพยาบาลประเมินอาการ ปรากฏว่าเธอคิดว่า…นายเสือน้อยหลอน นอนไม่พอจนเกิดอาการ หรือไม่ก็ออกกำลังกายผิดท่า แต่ว่าครูพยาบาลกลับกังวลเรื่องโรคหัวใจเสียมากกว่า จึงส่งเสือน้อยไปโรงพยาบาลแต่โดยดี
……
ไม่นานคนที่ได้ยินกลุ่มของเสือน้อยตะโกนเถียงกันละแวกนั้น ก็พากันซุบซิบนินทาจนคนอื่น ๆ ได้ยิน ลามไปถึงหูคนครึ่งโรงเรียนเห็นจะได้ ภายในเวลาครึ่งวันที่เหลือ
“ไอ้เสือน้อยโดนดอกรัก!” รุ่นพี่ผู้ชายหัวเราะก๊าก เรื่องแบบนี้พอได้ยินทุกคนก็กลายเป็นเหมือนกันหมด
ที่มุมหนึ่งกลุ่มเพื่อน ก็พากันขำยกใหญ่ พีพูดกลั้วหัวเราะ “แม่งช่างคิดจริง ๆ กูว่าแม่งคงหลอนเพราะพี้กัญชาแน่ ๆ เชื่อกูสิ!”
เหมือนฝันก็เขินอายหน้าแดงระเรื่อ…เธอโดนเพื่อนแซวว่าเป็น ‘เซียวเหล่งนึ่ง’ ทำเอาเธอกัดฟันกรอด อยากไปทุบเจ้าเสือน้อยสักสองสามทีเล่นใหญ่จนได้เรื่อง!
เสือน้อยอยู่บนเตียงพยาบาล ซึ่งบุรุษพยาบาลก็กำลังเข็นเตียงของเขาส่ายไปมา รอคิวพบหมอ แต่อนิจจาคนไข้ในโรงพยาบาลช่างเยอะเสียเหลือเกิน ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนพระเอกที่กำลังจะเข้าผ่าตัด เพราะบรรยากาศคล้ายคลึงกับในหนังในละครไม่มีผิดเพี้ยน
ความรู้สึกที่เหมือนหมูรอขึ้นเขียงเตรียมถูกเชือด ก็ปรากฏอยู่ในความคิดของเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รออยู่หลายสิบนาที เสือน้อยในชุดนักเรียนลุกขึ้นมานั่ง
เขาเจ็บที่หน้าอกแปล๊บ ๆ ก่อนกวาดสายตาไปโดยรอบ เขาสงสัยเมื่อไหร่จะได้พบหมอ?
จึงกวักมือส่งสัญญาณเรียกครูที่มาเป็นเพื่อน ครูเมื่อเห็นเด็กนักเรียนลุกทำท่าจะเรียกเขา แต่ไม่กล้าใช้เสียงดังในโรงพยาบาลจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาด้วยตัวเอง
“ครูสมศักดิ์ เมื่อไหร่ผมจะเจอหมอครับเนี่ย!?” เสือน้อยกัดฟันพูดด้วยความเจ็บปวด
ครูก็ยิ้มแห้ง “คือว่ากรณีของเธอมันดูเหมือนไม่ใช่เหตุฉุกเฉิน แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นกรณีฉุกเฉินห้องก็เต็ม คนประสบอุบัติเหตุเยอะมาก เห็นหมอหลายแผนกวิ่งเข้ามาดูไม่ขาดสายเลย”
“ผมว่าวันนี้ไม่ได้เจอหมอแน่เลยใช่มั้ยครับ?” เสือน้อยก็พอจะเข้าใจ ก็ต้องให้คนป่วยที่อาการหนักกว่ารักษาก่อนถึงจะถูกต้อง ส่วนของเขาเองอาการยังไม่แน่ชัด…
“คงเป็นงั้น เอาไงดีละว่าแต่อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง!?” ครูสมศักดิ์ถามเพื่อรอตัดสินใจจะทำการต่อไป
“ยังเลยครับครู ยังเจ็บแปล๊บ ๆ อยู่เลย” เสือน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรตายเขาไม่ยอมเด็ดขาด ก่อนพูดขึ้นว่า “ครูครับ! ย้ายผมไปโรงบาลเอกชนดีกว่า…ผมอยากรู้ผลเร็ว ๆ”
“ไปโรงพยาบาลเรือใบน่ะเหรอ ตรงตลาดพูนทรัพย์อะนะ?” ครูสมศักดิ์ขมวดคิ้วเพราะค่าใช้จ่ายย่อมแพงกว่า
“ครูไม่ต้องคิดมากหรอกครับผมมีประกันชีวิต และถึงแม้ประกันชีวิตจะใช้ไม่ได้ ยามเมื่อจะรักษาชีวิต…ไอ้เสือน้อยคนนี้ มันก็พอมีตังค์เก็บไว้อยู่บ้าง!” เสือน้อยพูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ
เมื่อครูได้ยินดังนั้น จึงพาเสือน้อยขึ้นนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล ในระหว่างทางเสือน้อยก็โทรหาลุงหมอนิธิ “ลุงหมอ! ผมเจ็บหน้าอกแปล๊บ ๆ กำลังนั่งรถไปโรงพยาบาลลุง วันนี้ลุงหมออยู่เวรมั้ยครับ?”
เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยท่าทีกังวลใจ “เอออยู่…อาการเป็นไงเล่าให้ลุงฟังซิ!?” จากนั้นเสือน้อยก็บรรยายเหตุการณ์
ลุงหมอก็ถามขึ้นว่า “แล้วโทรบอกพ่อบอกแม่เอ็งหรือยัง?”
“ยังเลยครับลุง ประเดี๋ยวโทรเลยเนี่ย…” เสือน้อยก็นึกขึ้นได้ว่าลืมบอกพ่อแม่ หลังจากตัดสายก็โทรไปเล่าอาการเบื้องต้นให้พ่อผันแม่ชบาฟัง จนกระทั่งทั้งสองตื่นตระหนก ห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน รีบขับรถไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน…
ระหว่างเสือน้อยกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ บุรุษพยาบาลกำลังเข็นรถอยู่ เป็นช่วงเวลาบ่ายโมงพอดี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสือน้อยหยิบมือถือตัวโปรด ยี่ห้อ i-mobile 902 ขึ้นมา
เขาเห็นรายชื่อของไอ้สิงหา จึงกดรับสายทันที “เออว่าไงมึง!”
“ไอ้เสือตอนมึงคิดถึงเหมือนฝัน มันทำให้มึงเจ็บที่หน้าอกใช่หรือเปล่าวะ?” สิงหาถามขึ้นด้วยท่าทีกระตือรือร้น สิงหาเปิดลำโพงให้เพื่อนในกลุ่มได้ยินด้วย
เสือน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พอมึงพูดขึ้นมา ก็เหมือนจะใช่ขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว”
“นั่นไง! มึงโดนดอกรักจริง ๆ” สิงหาได้พยายามจะหาทางโน้มน้าวให้เพื่อน ๆ เชื่อให้ได้ว่าเป็นอย่างที่เขาบอกจริง ๆ
เสียงปลายสายแทรกขึ้นเป็นเสียงของเปรม “แล้วมึงให้หมอตรวจยังวะ?”
“ยังกูอยู่บนเตียงพยาบาลกำลังโดนเข็นไปหาหมอ …อุ๊ย! ซี้ด เจ็บอีกแล้วว่ะ!”
“เฮ้ยมึงอย่าไปคิดถึงคนที่มึงรักมาก ลองปล่อยใจว่าง ๆ เชื่อกูเพื่อน” สิงหาในฐานะผู้มีประสบการณ์ทางด้านการดูละคร เพราะทุกวันหยุดเขานั่งติดหน้าจอรอดูละครโปรด เรื่องมังกรหยก จนถึงขั้นไปซื้อหนังสือมาอ่าน
ฉากที่เอี้ยก้วยกระอักเลือดออกมา เวลาคิดถึงเซียวเหล่งนึ่ง ตอนอยู่ ‘หุบเหวไร้รัก’ ยังคงตราตรึง ฝังใจเจ้าตัวมาจนทุกวันนี้
“เดี๋ยวกูไปหายาไส้ขาดให้” พอได้ยินเสียงเสือน้อยเหมือนจะคุยกับหมออยู่
เขาจึงตัดสายไปทันที หลังจากวางสายเสร็จสิงหา ก็ไปโม้คุยโวโอ้อวดกับเพื่อนในกลุ่มยกใหญ่ว่าใช่แน่ ๆ ไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!
(Teaser: เสือน้อยจะเป็นโรคอะไรหนา?)
[แจ้งเตือนจากนักเขียน] ตั้งแต่ ตอนหน้า (ตอนที่ 70) เป็นต้นไป เนื้อหาจะเข้มข้นขึ้นสู่ระดับมหากาพย์ และจะเริ่มติดเหรียญแล้วครับ เริ่มต้น 2 บาท และ 3 บาทในบางช่วง
หากท่านนักอ่านสนใจซื้อเหมารอบเดียวจบ แนะนำที่ MEB E-Book ราคาอยูที่ 499 บาทครับ (≈ 625,190 คำ)
ส่วนใครสะดวกซื้อ Dek-D E-Book เชิญที่ลิงก์นี้เลยครับ คุ้มกว่ารายตอนแน่นอน
https://novel.dek-d.com/ebook/10510/
*** ยังมีตอนพิเศษที่มีเฉพาะในอีบุ๊กด้วยครับ ***
