چپتر 99: در پیشگاه شورا

چشمانم روی پلکان آهنی که با فرورفتگیها و زنگزدگیها فرسوده شده بود، خیره ماند، تا اینکه غرش جانوران مانا در پایین، مرا از بهت خارج کرد.

الفرد رو به شخص خاصی نگفت: «به نظر میرسه بعضی از جانوران مانای تیزحستر متوجه قلعه شدن. اگه دردسر بیخودی نمیخوایم، بهتره عجله کنیم.»

با نگاه به پایین از آسمان، میتوانستیم به سختی حرکات نامحسوس چند جانور مانای عظیمالجثه را که در میان انبوه متراکم درختان پنهان شده بودند، تشخیص دهیم.

وارای بدون اینکه موافقت یا مخالفتی کند، صرفاً در تایید حرف او گفت: «اوهوم.»

شوالیه سنگی که مرا روی شانهاش انداخته بود، به آرامی مرا در پای پلکان پایین گذاشت و سپس به شکل شن فرو ریخت و خودش را به شکل یک شنل بازسازی کرد و دور شانه الفرد بسته شد.

الفرد با دیدن چهره متعجبم چشمکی زد و گفت: «ما کوتولهها هر جا که میریم، همیشه یکم خاک با خودمون میبریم.»

در پشت سرمان بسته شد و در حالی که فکر میکردم قرار است در تاریکی محاصره شویم، مادهای خزهمانند که دیوارها را پوشانده بود، با نوری ملایم و آبی شروع به درخشش کرد.

وارای دستبندهای یخی که پاهایم را به هم زنجیر کرده بود از بین برد تا بتوانم خودم راه بروم و جلوتر از ما به راه افتاد، در حالی که الفرد با فاصله کمی پشت سرمان میآمد. حداقل یک ساعت از این پلههای ظاهراً بیپایان بالا رفته بودیم که بالاخره کلافگیام را به زبان آوردم.

آهی کشیدم: «راه سریعتری برای بالا رفتن به جز بالا رفتن از این تعداد مسخره پله وجود نداره؟» به خاطر فرآیند همسانسازی که پشت سر گذاشته بودم، بدنم حتی بدون هسته مانایم هم از بیشتر انسانها قویتر بود، اما همچنان از این اتلاف وقت داشتم بیحوصله میشدم.

وارای بلافاصله جواب داد و رگهای از بیحوصلگی در صدای از قبل سردش به چشم میخورد: «توی تمام ورودیها نمیشه از جادو استفاده کرد.»

نفس عمیق دیگری کشیدم و در سکوت به راه افتادم. با نگاهی دزدکی به پیوندم، همانطور که انتظار میرفت، سیلوی به خاطر تبدیل اخیرش به فرم اژدهایی، خیلی بیشتر از حد معمول میخوابید. ویندسام درباره فرمهای مختلفی که آسوراها بسته به موقعیت میتوانستند استفاده کنند برایم توضیح داده بود، اما هرگز نمیدانستم که آزاد کردن فرم اژدهایی چقدر برای سیلوی طاقتفرساست. اما کاریش نمیشد کرد، چرا که در چشم خدایانی که میتوانستند هزاران سال -اگر نگوییم بیشتر- عمر کنند، سیلوی اساساً یک نوزاد به حساب میآمد.

غرق در افکارم، متوجه نشده بودم که وارای ایستاده است.

وقتی به او برخورد کردم، با صدای غافلگیرانهای نالیدم: «اوف.» لنس زن فقط کمی از من بلندتر بود، اما من یک پله پایینتر از او بودم، بنابراین صورتم فقط به پشتش برخورد کرد. با این حال، دستانم در جلویم دستبند خورده بودند و به جای کمی... خصوصیتری برخورد کرده بودند.

من زیاد به این موضوع فکر نکرده بودم، اما در کمال تعجبم، وارای واکنشی نشان داد که اصلاً انتظارش را نداشتم. او با جیغ خفه و نسبتاً دخترانهای به جلو پرید. وقتی به سرعت برگشت تا با من روبرو شود، توانستم ببینم که صورتش از خجالت و غافلگیری سرخ شد، پیش از آنکه بلافاصله به نگاهی ترسناک و غضبآلود تغییر کند که میتوانست هر کسی را غرق در عرق سرد کند.

او که خودش را جمع و جور کرده بود، دوباره رویش را برگرداند و دستش را در انتهای راهپله گذاشت و به نرمی زمزمه کرد: «رسیدیم.»

با نگاهی به پشتم، الفرد فقط پوزخند سرگرمکنندهای زد و بعد شانههایش را بالا انداخت و مرا به جلو هل داد.

نور خیرهکنندهای از شکاف دیواری که از هم باز شده بود، به داخل نفوذ کرد. وقتی چشمانم به نور عادت کرد، بالاخره توانستم آنچه را که در پیش رو بود تشخیص دهم. راهرویی پرنور با سقفی طاقدار از جایی که بودیم امتداد یافته بود و دیوارها پوشیده از طرحهای مرموزی بودند که روی هر سطح و گوشه قابلرؤیتی حک شده بودند. رونهای حکشده باعث میشدند راهرو بیشتر شبیه به یادبودی باشد که نام مردگان روی آن حک شده است تا یک دکوراسیون مجلل؛ به نظر میرسید هر حکاکی و طرح، هدف و معنایی در خود دارد. لوسترهای سادهای با فاصله چند متر از سقف آویزان بودند، اما با اینکه سالن به خوبی روشن بود، نور سفید حس سرد و بیروحی را القا میکرد و مرا به یاد بیمارستانهای دنیای قبلیام میانداخت.

وقتی از در نسبتاً زمختی وارد شدیم، الفرد با سرمای غیرمعمولی در صدایش زمزمه کرد: «حالا که داخل خود قلعه اصلی هستیم، بهتره با ما یا هیچکدوم از لنسها صحبت نکنی.»

در سکوت قدم برداشتیم و تنها پژواک قدمهایمان سالن را پر میکرد. در هر دو طرف درهایی بودند که هیچ تناسبی با راهروی فلزی نداشتند؛ درهایی با رنگها و جنسهای مختلف که همه کاملاً با یکدیگر متفاوت بودند. به نظر نمیرسید راهرو پایانی داشته باشد، اما خوشبختانه، وارای ما را در مسیر جلوی دری که ظاهراً تصادفی در سمت چپمان بود متوقف کرد. او بدون مکث روی در کوبید تا اینکه در به سمت داخل باز شد و مردی هیکلمند و خرسمانند را با زره نشان داد.

نگاه دقیقتری به او انداختم.

نگهبان بلافاصله زانو زد و سرش را خم کرد: «سروران من.»

وارای با خونسردی جواب داد: «بلند شو.» نگهبان دوباره ایستاد، اما با هیچکدام از دو لنس تماس چشمی برقرار نکرد. در عوض، نگاهش روی من ثابت ماند و با کنجکاوی و احتیاط به من خیره شد.

الفرد با بیحوصلگی با دست به نگهبان اشاره کرد که برود: «رسیدن ما رو به شورا اطلاع بده.» مرد زرهپوش تعظیم سریع دیگری کرد و پشت در سیاه مخفیای که به نظر میرسید بخشی از دیوار باشد، ناپدید شد.

پس از چند دقیقه، نگهبان برگشت و در را به طور کامل برایمان باز کرد و اجازه ورود داد. «به لنس زیرو و لنس بالروگ، به همراه زندانیای به نام آرتور لیوین، اجازه ملاقات با شورا داده شده.»

با بالا انداختن ابرویی به الفرد نگاه کردم. وقتی از کنارم رد میشد، انگار که خجالت کشیده باشد، زیر لب غرید: «اَه. اسمهای رمز.»

نتوانستم جلوی لبخند کجم را بگیرم و سپس به دنبال دو لنس به راه افتادم. هر آنچه در پیش رو انتظارم را میکشید، احتمالاً آیندهام را تعیین میکرد، اما تنها چیزی که میتوانستم به آن فکر کنم این بود که اسم رمز بقیه لنسها چیست.

همین که از نگهبان گذشتم و از در مخفی عبور کردم، بلافاصله تغییر جو را حس کردم. ما در یک اتاق مدور بزرگ با سقفی بلند بودیم که به نظر میرسید کاملاً از شیشه ساخته شده باشد. اتاق دکوراسیون سادهای داشت و تنها یک میز مستطیلشکل و بلند در انتهای آن قرار داشت. شش صندلی که روی هر کدام یکی از اعضای شورا نشسته بود، رو به ما سه نفر قرار داشتند و در حالی که به من نگاه میکردند، هر کدام حالت چهره متفاوتی داشتند.

الفرد و وارای هر دو به سمت شورا تعظیم کردند و گفتند: «اعلیحضرت.» و پادشاهان و ملکههای سابق از جای خود بلند شدند. از آنجا که نمیدانستم در چنین موقعیتهایی رسم و رسوم دقیقاً چه ایجاب میکند، من هم از دو لنس پیروی کردم و تعظیم کردم.

صدای خشن و کلفتی طنینانداز شد: «نادان! فکر میکنی با لنسها همسطحی؟ حداقل باید به نشانه احترام زانو بزنی.» سرم را بالا آوردم و دیدم که او پادشاه سابق کوتولهها، داوسید گریسندر است.

او ریش قهوهای و پرپشتی داشت که از چانهاش سرازیر شده و بالاتنهاش را پوشانده بود. سینهای ستبر و بشکهمانند داشت که با زره چرمی تزئینشدهای پوشیده شده بود، زرهی که به نظر میرسید بیشتر از اینکه از عضلاتش محافظت کند، آنها را مهار کرده است. با این حال، با نگاه به دست نرم و بدون پینهاش که جام طلایی شراب را میچرخاند، در این مورد که آیا آن عضلات هرگز به کار گرفته شدهاند یا فقط برای نمایش بودهاند، دچار تردید شدم.

کنترل کردن صورتم که از روی دلخوری در هم رفته بود برایم سخت بود، اما قبل از اینکه بتوانم جوابش را بدهم، چشمم به آلدوین ارالیث، پدر تسیا و پادشاه سابق الفها افتاد. او با چهرهای نگران، به سرعت سرش را به نشانه مخالفت تکان داد.

دندانهایم را روی هم فشردم و کوتاه آمدم. در حالی که روی یک زانو مینشستم، از میان دندانهای کلیدشدهام گفتم: «عذرخواهی میکنم، اعلیحضرتها. من فقط پسری روستاییام که راه و رسم آداب معاشرت درست را یاد نگرفته.»

«همف.» دستبهسینه شد و روی صندلیاش ولو شد. حتی وقتی در صندلیاش فرو رفت هم نادیده گرفتن هیکل تنومند پادشاه سابق دورفها غیرممکن بود. رگهای روی بازوهایش با هر حرکت کوچکی بیرون میزدند. با آن ریش بزرگ و پرپشت و چشمان تیره و سنگینش، حتی به عنوان یک دورف، بسیار بزرگتر از چیزی که واقعاً بود به نظر میرسید.

«بسیار خب، بسیار خب. مطمئنم سفر طولانی بوده و همه مشتاقند که زودتر شروع کنیم. وارای، دستبند آرتور را باز کن.» پدر کورتیس، بلین گلایدر، کسی بود که این حرف را زد.

لنس زن، دستبندهای یخی که مچ دستهایم را بسته بودند از بین برد، اما سیلوی خوابآلود را درون گوی یخی رها کرد، در حالی که من حاکمان این قاره را برانداز میکردم. سالها از آخرین باری که بلین و پریسیلا گلایدر را دیده بودم میگذشت، اما به جز چند چین و چروک اضافه، تغییر چندانی نکرده بودند. متوجه شدم که ملکه سابق کمی خسته به نظر میرسید، اما حالت چهرهاش اصلاً این را نشان نمیداد.

اولین بار بود که ملکه سابق دورفها را میدیدم، اما او دقیقاً همانطور بود که انتظار داشتم؛ مردانه. او فکی مربعی و مشخص، چشمانی تیز و موهای تیرهای داشت که مستقیماً به عقب کشیده و دماسبی بسته شده بود. شانههای پهنش پارچه بلوز قهوهای و سادهاش را تحت فشار قرار داده بود، در حالی که صاف روی صندلیاش نشسته بود.

اما به نظر میرسید آلدوین و مریال ارالیث بیشتر از همه پیر شده بودند. با اینکه تنها چند روز از آخرین باری که آنها را دیده بودم میگذشت، تعجب نکردم، چرا که تنها دخترشان در مرکز اقدام تروریستی درانیو قرار داشت.

دو لنسی که مرا تا اینجا اسکورت کرده بودند، وقتی به شورا نگاه کردم، چند قدم از من فاصله گرفتند.

آلدوین ارالیث با لحنی ملایم شروع به صحبت کرد، در حالی که حالت چهرهاش به خاطر آوردن من به اینجا تقریباً گناهکارانه به نظر میرسید: «آرتور لیوین. قبل از اینکه شروع کنیم، میخواهم از تو تشکر کنم، نه به عنوان یک رهبر، بلکه به عنوان یک پدر، برای نجات دخترم...»

داوسید حرفش را قطع کرد و در حالی که مشتهایش را روی میز میکوبید، گفت: «و آیا لازم است یادآوری کنم که ما اینجا به عنوان رهبران این قاره لعنتی حضور داریم، نه پدران؟ این پسر یکی از هممدرسهایهایش را قبل از کشتن، مثله کرده است. میخواهید توصیفاتی که یکی از پیشاهنگان با لطف فراوان برایمان فرستاده را بخوانم؟»

پریسیلا در حالی که سعی میکرد اوضاع را آرام کند، سرش را تکان داد.

«داوسید، اصلاً فکر نمیکنم نیازی به این کار باشد...»

«هر دو پا، از وسط ران به پایین خرد و له شدهاند. دست چپ، از آرنج قطع و سوزانده شده است. دست راست، یخ زده و خرد شده. اندام تناسلی...» همانطور که پادشاه سابق دورفها به خواندن از روی طومار ادامه میداد، به نظر میرسید حتی خودش هم برای گفتن کلمات بعدی مشکل دارد. «اندام تناسلی، به همراه استخوان لگن، خرد شده و...»

آلدوین هشدار داد: «فکر میکنم کافی است، داوسید.»

«به نظر میرسد منظورم را رساندم. بله، خیلی به موقع و عالی بود که این پسر کل مدرسه را نجات داد، اما این موضوع شکنجهای که به هممدرسهایاش تحمیل کرده را توجیه نمیکند. برای من، تنها اینطور به نظر میرسد که او از این افتضاح به عنوان بهانهای برای انتقام گرفتن از کسی استفاده کرده که واضح است از گذشته با او دشمنی داشته است.» داوسید این را با سردی گفت.

آلدوین با فریاد جواب داد، در حالی که صورتش هر لحظه سرختر میشد: «نمیتوانی بگویی که انگیزه اصلی این پسر برای ورود کورکورانه به چنین صحنه خطرناکی فقط انتقامجویی بوده است. و حتی اگر هم اینطور باشد، که چه؟ تو نمیتوانی به هیچکس در اینجا ثابت کنی که انگیزههای آرتور چه بوده است. او کاری را کرد که ما در زمان نیاز نتوانستیم انجام دهیم و آن نجات احتمالی تکتک دانشآموزان داخل زایروس بود.»

«بله، و به همین دلیل است که پیشنهاد نمیدهم پسر را بکشیم. ما فقط باید او را به عنوان یک جادوگر فلج کنیم.» این بار ملکه سابق دورفها بود که صحبت کرد. بیتفاوتی سرد در صدایش به نظر میرسید حتی شوهرش را هم برای لحظهای به تردید انداخت.

«چیزی که همسرم، گلاودرا گفت، دقیقاً افکار من هم هست. این پسر اگر به حال خود رها شود، بسیار خطرناک است. تصور کنید اگر او و اژدهای خانگیاش تصمیم بگیرند با ما دشمنی کنند...»

با شنیدن نام سیلوی، گوشهایم تیز شد.

مادر تسیا در حالی که با پریشانی سرش را تکان میداد، پرسید: «خدای من، میفهمی چه میگویی؟ شبیه یک مجرم پارانوئید حرف میزنی. بلین، پریسیلا، شما چه چیزی برای اضافه کردن به این بحث دارید؟»

پریسیلا با لحنی یکنواخت گفت: «مریال، از جایگاه یک پدر و مادر، من و همسرم هر دو در این مورد با تو موافقیم.» نگاه خیره و دوردستش بین من و سیلوی در رفتوآمد بود. «اما بهتر است دیدگاه گریسندرها را هم در نظر بگیریم. آنها این حرف را در حالی میزنند که پای امنیت کل قاره در میان است.»

آلدوین در حالی که میایستاد و رو به دیگر رهبران میکرد، تقریباً فریاد زد: «که چی؟ پسر را فلج کنیم و اژدها را بکشیم، فقط به خاطر این احتمال ضعیف که شاید او کینهی ما را به دل بگیرد و تصمیم به انتقامجویی بگیرد؟»

داوسید با لحنی تهدیدآمیز غرید و انگشت اتهامش را به سمت پادشاه سابق الفها گرفت: «آلدوین، حد خودت را بشناس! فکر نکن فقط به خاطر اینکه اینجا نشستهای با ما در یک سطح هستی. لازم است بیکفایتیات را در مراقبت از لنسهای خودت به یادت بیاورم؟ این قاره در آستانه جنگ قرار دارد و تو آنقدر بیدقت بودی که یکی از بزرگترین برگ برندههای ما را از دست دادی!»

«اعلیحضرت. آیا من را به اینجا آوردهاید تا فقط حکم خودم را بشنوم یا اجازه دارم که...»

داوسید با غرش حرفم را قطع کرد: «تا زمانی که به تو دستوری داده نشده، حرف نمیزنی! من هیچکدام از ادعاهایی که این پسر میخواهد مطرح کند را نمیپذیرم. او میتواند بگوید که خود خدای آهن با او صحبت کرده و دستور انجام تمام این کارها را داده است، اما این چیزی از کارهایی که کرده و کارهایی که اگر به حال خود رها شود میتواند بکند، کم نمیکند. پیشاهنگها هنوز در حال جمعآوری گزارشها از شاهدان هستند.»

«اگر حتی اجازه ندارم صحبت کنم و روایت خودم را از اتفاقاتی که افتاده و دلیل رخ دادنشان ارائه دهم، دلیلی برای حضورم در اینجا نمیبینم.» تمام تلاشم را کردم تا بلندی و لحن صدایم را کنترل کنم، اما میفهمیدم که صدایم خیلی تندتر از چیزی که میخواستم به گوش میرسید.

گلاودرا گریسندر به جای شوهرش جواب داد و دستش را به سمت ما تکان داد: «حق با توست! نیازی نیست این زندانی اینجا باشد. الفرد، او را در یکی از سلولهای پایینی حبس کن و تا دستورات بعدی همانجا نگهش دار. حیوان خانگیاش را هم در یک محفظه امن زندانی کن.»

آلدوین غرید: «داوسید، گلاودرا، شورا جای این نیست که شما هر طور که دلتان میخواهد آن را اداره کنید و دستور بدهید. آیا!» پشت سر او، چهرهای که در سایهها پنهان شده بود زانو زد و منتظر دستور ماند.

«عقب بکش، الف! یادت باشد که تو فقط یک لنس در اختیار داری.» وقتی نگاه پادشاه الفها و پادشاه کوتولهها در هم گره خورد، تنش سنگینی فضا را پر کرد.

آلدوین کسی بود که کوتاه آمد و با بیمیلی دوباره روی صندلیاش نشست. برای لحظهای کوتاه، در حالی که شوالیه سنگی الفرد مرا از زمین بلند میکرد، نگاههایمان با هم تلاقی کرد. میتوانستم عزم راسخ را در نگاهش ببینم، در حالی که با قاطعیت برایم سر تکان داد. زبانم را گاز گرفتم و تصمیم گرفتم سکوت کنم.

کاملاً مشخص بود که پادشاه و ملکه سابق کوتولهها کاملاً موافق فلج کردن من بودند، در حالی که گلایدرها به خاطر نامشخص بودن خیلی چیزها، بیطرف مانده بودند. اگر قرار بود من و سیلوی صحیح و سالم به خانه برگردیم، باید روی آلدوین و مریال حساب میکردم.

همانطور که شوالیه سنگی مرا از دری دیگر و از پلهها پایین میبرد، سعی کردم با الفرد صحبت کنم، اما نتیجه چندانی نداشت.

با نگاهی به اطراف، به نظر میرسید که اینجا یک سیاهچال معمولی قلعه است که اسرای جنگی و خائنان در آن نگهداری میشدند. من فقط در یکی از سلولهای متعدد آنجا بودم، اما بیشتر محیط پوشیده از سایههایی بود که نور معدود مشعلهای روشن به آنها نمیرسید.

«این سلول تو خواهد بود، آرتور. پیوندت در جای دیگری قرار میگیرد.» شوالیه احضارشدهای که مرا حمل میکرد، به محض رسیدن به سلولم در سیاهچال، ناگهان پودر شد و فرو ریخت. وقتی الفرد قفس فلزی را بست، به شکلی نه چندان جالب روی زانوها و آرنجهایم به زمین افتادم.

در حالی که خاک روی زانوهایم را میتکاندم، با صدای بلند زیر لب گفتم: «آخ، حداقل میتونست بهم هشدار بده.»

«این صدا... آ-آرتور؟ آرتور لیوین؟»

با شنیدن این صدای ضعیف اما آشنا، سرم به سرعت بالا آمد.

«مدیر گوداسکای؟»