ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 5

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 5

ปัญญา โลกัสมิ ปัชโชโต

“ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก”

คืนเดือนดับยังคงมาถึงตรงเวลา

เพียรรู้จักการมาเยือนของมันดีเกินไป รู้ว่าความเจ็บปวดจะเริ่มจากตรงไหน และรู้ว่าท้ายที่สุดตนจะเหลือสติอยู่มากเพียงใด บางคืนเขาไม่อาจแยกได้อีกต่อไปว่า สิ่งใดคือความโกรธของตน และสิ่งใดคือแรงผลักจากคำสาป

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ของวิเศษ เวทมนตร์ และผู้พิทักษ์ช่วยยื้อชีวิตเขาไว้จากความตาย ทว่ายังไม่มีผู้ใดถอนสิ่งที่ฝังอยู่ภายในออกจากเขาได้ ทุกวิธีทำได้เพียงพาเพียรผ่านคืนหนึ่ง เพื่อรอรับความทรมานเดิมในคืนถัดไป

แล้วเครื่องมือที่เขาเคยพึ่งพาก็หายไป

เมื่อถึงเวลาชำระค่าตอบแทนตามสัญญา ผู้พิทักษ์ขอพลังเวททั้งหมดของเพียร เด็กชายรู้ว่าตนกำลังสูญเสียอะไร และยอมรับการแลกเปลี่ยนนั้นด้วยความสมัครใจ

พลังเวทเงียบหาย แต่คำสาปยังอยู่

เพียรจึงต้องเผชิญภัยเดิมในวันที่ไม่อาจใช้วิธีเดิมได้อีก ของวิเศษทำได้เพียงประคอง ผู้มีฤทธิ์ช่วยชี้ทางได้เพียงบางช่วง และไม่มีใครรับความเจ็บปวดในคืนเดือนดับหรือกำจัดต้นตอของมันแทนเขาได้

พระภิกษุผู้ชำนาญการฝึกจิตรูปหนึ่งจึงก้าวเข้ามา โดยไม่มีคาถาถอนคำสาป ไม่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ และไม่มีคำรับรองว่าความทุกข์จะสิ้นสุดลงในทันที

สิ่งที่ท่านให้เพียรเริ่มต้นเรียนรู้ เป็นสิ่งซึ่งติดตัวเขามาตั้งแต่เกิด

ลมหายใจ

เพียรต้องรู้ทันลมก่อนจะกำกับมัน ต้องเห็นความโกรธก่อนจะปล่อยให้มันออกคำสั่ง และต้องรักษาสติไว้ในขณะที่ความเจ็บปวดพยายามแย่งชิงการควบคุม

ขลุ่ยไม่ช่วยปกปิดความผิดพลาด กระแสลมที่สั่นไหวย่อมเปิดเผยจิตซึ่งยังไม่นิ่งออกมาตามจริง เมื่อเพียรเริ่มประคองลมหายใจด้วยสติ ลมซึ่งเคยไหลผ่านร่างไปตามอารมณ์จึงค่อย ๆ มีจังหวะ มีทิศทาง และกลายเป็นปราณซึ่งเปิดทางภายในร่างกาย

เป้าหมายของเขาไม่ใช่เพียงอดทนให้ผ่านคืนเดือนดับอีกครั้ง

เพียรต้องเรียนรู้การสร้างกายทิพย์ เพื่อเข้าไปยังพื้นที่ซึ่งคำสาปหยั่งราก และไม่มีผู้พิทักษ์คนใดต่อสู้แทนเขาได้

ปัญญาจึงไม่ใช่ถ้อยคำสำหรับท่องจำอีกต่อไป หากเป็นแสงที่เพียรต้องจุดขึ้นด้วยตนเอง ในสถานที่ซึ่งเวทมนตร์จากภายนอกส่องไปไม่ถึง

คืนเดือนดับครั้งต่อไปยังคงรออยู่

แต่ครั้งนี้ เพียรไม่ได้เตรียมเพียงร่างกายไว้รับความทรมาน เขากำลังฝึกใช้ลมหายใจเพื่อเปิดทางเข้าไปหาสิ่งที่ทำร้ายเขา

เพราะประตูสู่ต้นตอของคำสาปบานนั้น

เปิดได้จากด้านในเท่านั้น…