ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 6

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 6

ขะโณ โว มา อุปัจจะคา

“อย่าปล่อยให้โอกาสดีผ่านไป”

เพียรใช้ตรีศูลเขี้ยวสมุทรพายเรือกลับท่าเตียน พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน อาวุธเล่มนี้ยังสำแดงอำนาจอยู่กลางลานม้าสนาม บัดนี้มันกลับถูกเด็กวัยสิบห้าใช้แทนไม้พาย และถูกตบด้ามเบา ๆ ทุกครั้งที่คิดจะพยศ

คนอื่นอาจเห็นอาวุธคู่กำเนิดของผู้สูงศักดิ์ เห็นของวิเศษซึ่งควรรีบส่งคืนก่อนจะนำภัยมาถึงตัว

แต่เด็กซึ่งเติบโตมากับเสียงต่อราคาของตลาดท่าเตียนย่อมมองต่างออกไป

ของชิ้นใดยิ่งมีคนร้อนใจอยากได้คืน ของชิ้นนั้นยิ่งไม่ควรถูกส่งกลับไปโดยยังไม่รู้ว่ามันแลกอะไรได้บ้าง

ชัยชนะบนลานม้าสนามจึงไม่ได้ทิ้งไว้เพียงชื่อเสียงหรือบาดแผลของผู้แพ้ มันทิ้งทั้งตรีศูล สมอวิญญาณ และร่องรอยของความลับบางอย่างไว้ในมือของเพียร

สิ่งที่ยึดมาด้วยกำลังอาจกลายเป็นความรู้

ของบำเหน็จจากสนามรบอาจกลายเป็นไพ่บนโต๊ะเจรจา

ส่วนศัตรูซึ่งเคยไม่ยอมถอย อาจจำเป็นต้องเป็นฝ่ายถามก่อนว่าต้องจ่ายเท่าใดจึงจะได้ของคืน

เพียรรู้ว่าหมัดของตนทำให้คู่ต่อสู้ล้มลงได้ แต่ในโลกเวทมนตร์ บางครั้งเรื่องราวไม่ได้ถูกตัดสินกันบนลานประลอง

ยังมีอีกสนามหนึ่งซึ่งตำแหน่ง ชื่อ สิทธิ์ และข้อตกลงมีราคาของมันเอง

สนามที่ของวิเศษไม่ได้ถูกใช้เพื่อฟาดฟัน หากสามารถแลกเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ในรูปแบบอื่นได้

ตรีศูลเล่มนี้กำลังเปิดทางให้เพียรเห็นว่า ชัยชนะหนึ่งครั้งสามารถเปลี่ยนเป็นสิทธิ์ ความรู้ เครือข่าย และโอกาสซึ่งไม่เคยอยู่ในมือของเด็กวัยสิบห้ามาก่อน

และเมื่ออายุของเขามาถึงเกณฑ์ ประตูอีกบานก็กำลังรอเปิดออก

หลังประตูนั้น คนเป็นเดินปะปนกับคนตาย ข่าวสารและความลับถูกนำมาต่อราคา ความปรารถนาที่ยังไม่สำเร็จถูกเขียนลงในพันธสัญญา

ส่วนโอกาสซึ่งไม่มีผู้ใดมองเห็น อาจมีค่ามากกว่าของวิเศษทั้งชิ้น

ตลาดผี คือแหล่งค้นหาโอกาสและสามารพลิกชะตาของผู้ฝึกเวทมามกาย

ซึ่งรอเพียงผู้ที่มองออกว่าสิ่งใดมีราคา ผู้ใดกำลังต้องการมัน และควรเขียนเงื่อนไขอย่างไรก่อนยื่นมือเข้าไปแลกเปลี่ยน

เพียรไม่เคยปล่อยของมีค่าให้ผ่านมือไปง่าย ๆ

คำถามจึงไม่ใช่เพียงว่าเขาจะคืนตรีศูลหรือไม่?

แต่อาวุธของเด็กเทพซึ่งเขาพายกลับบ้านในเย็นวันนั้นจะพาเขาไปถึงประตูใด และหลังประตูของตลาดคนตาย เขาจะพบโอกาสที่กำลังรอให้คว้า

หรือพบสัญญาซึ่งกำลังรอผูกมัดเขาอยู่เช่นกัน...