ท้ายเล่มกับผู้เขียน ภาคที่ 6

ท้ายเล่มกับผู้เขียน

ภาคที่ 6 สัญญายมโลก

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงหน้าสุดท้ายของภาคนี้ครับ

เมื่อหมึกบนเอกสารของ บริษัท สู่สุคติ จำกัด เริ่มแห้ง

เพียร รัตนะยูง ไม่ได้ยืนอยู่ในฐานะเด็กที่รอให้ผู้ใหญ่เข้ามาแก้ปัญหาให้อีกต่อไป

เขามีกิจการ มีเครือข่าย มีคนทำงานร่วมกัน และมีสัญญาของวิญญาณหนึ่งพันดวงรอให้ดำเนินการให้สำเร็จ

ภาพเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาซึ่งกำลังลงนามบนกระดาษ จึงเป็นบทสรุปของการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ

เพียรเริ่มใช้ระบบแทนการลงมือทุกอย่างด้วยตนเอง

แต่การมีระบบไม่ได้หมายความว่าเขาเข้าใจโลกของผู้ใหญ่ทั้งหมดแล้ว

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา เพียรมองเห็นโอกาสซึ่งคนอื่นมองข้ามอยู่เสมอ เขารู้ว่าของที่ไม่มีค่าในมือคนหนึ่ง อาจมีราคามหาศาลสำหรับอีกคน รู้ว่าข้อมูลสามารถเปลี่ยนเป็นอำนาจต่อรอง

และรู้ว่าความต้องการของผู้คนสามารถนำมาจัดระเบียบให้กลายเป็นกิจการได้

อย่างไรก็ตาม… โอกาสส่วนหนึ่งที่เขาคว้าไว้ได้สำเร็จ มีผู้ใหญ่ช่วยเปิดทางอยู่เบื้องหลัง

ดินสอช่วยมองกระดานให้ไกลกว่าเดิม ผู้มีอำนาจรอบตัวช่วยสร้างช่องต่อรอง และประสบการณ์ของคนรุ่นก่อนคอยป้องกันไม่ให้ความผิดพลาดของเขากลายเป็นหายนะทันที

จนกระทั่งเพียรเลือกลงสนามด้วยตนเอง

เมื่อเขาเป็นฝ่ายเปิดเกมในศาล เพียรกลับปล่อยเวลาให้อีกฝ่ายตั้งตัวและพลิกสถานการณ์ได้

ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากเพียรขาดปัญญา เขามองเห็นช่องทางได้เร็วกว่าคนจำนวนมาก เพียงแต่ยังไม่เข้าใจว่า การมองเห็นโอกาสกับการลงมือให้ทันจังหวะนั้นเป็นคนละเรื่องกัน

พุทธศาสนสุภาษิตประจำภาคกล่าวว่า

“อย่าปล่อยให้โอกาสดีผ่านไป”

เมื่อมองย้อนกลับไป สุภาษิตนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงคำยกย่องเด็กซึ่งมองทุกวิกฤตให้กลายเป็นกำไร แต่เป็นคำเตือนว่า โอกาสไม่ได้รอผู้ที่มองเห็นมันอยู่ตลอดไป

เรื่องราวจะเดินต่อไปใน หออาชาไนย ภาคที่ 7 หอฝึกอาชาไนย

เมื่อสิ่งที่เพียรต้องจัดการไม่ใช่เพียงเอกสารหรือผลประโยชน์ แต่เป็นชีวิตของคนจริง ๆ ปัญญาซึ่งเคยช่วยให้เขามองเห็นโอกาส จะเพียงพอสำหรับการพาคนเหล่านั้นเดินไปพร้อมกันหรือไม่

หลังอ่านจบ ผมอยากทราบว่า…

คุณคิดว่าความพ่ายแพ้ของเพียรในศาลสมเหตุสมผลไหม?

เพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็มีความหมายครับ รีวิวของนักอ่านช่วยให้ผมเห็นว่า บทเรียนและการเปลี่ยนแปลงของตัวละครส่งไปถึงผู้อ่านได้มากเพียงใด และช่วยเปิดทางให้นักอ่านคนถัดไปก้าวเข้ามาในโลกของหออาชาไนย

หมึกบนสัญญาแห้งแล้ว

ป้ายบริษัทถูกแขวนขึ้นเหนือประตู

แต่แฟ้มคดีในศาลยังคงเปิดค้างอยู่

และจากอีกฟากหนึ่งของเมือง เสียงนกหวีดจากหอฝึกกำลังดังขึ้น

R. Lert (รสเลิศ)