ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 7

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 7

สูเกเรหิ สมักเกหิ พะยักโฆ เอกายะเน หะโต

“หมูทั้งหลายพร้อมเพรียงกัน ยังฆ่าเสือโคร่งได้ เพราะใจรวมเป็นอันเดียว”

‘หอฝึกอาชาไนย’ ไม่เคยขาดผู้แข็งแกร่ง!

ในแต่ละปีจะมีผู้ถูกจัดเป็นตัวอันตรายสูงสุดอยู่เสมอ อย่างเช่นปีนี้…

คนหนึ่งสามารถปลุกร่างภูตสายฟ้า

คนหนึ่งได้รับฉายาว่าแม่มดกิ้งก่าเพลิง

และอีกคนหนึ่งกลับถือครองศัสตราเทพ!

ทั้งสามถูกส่งแยกไปคนละวงแหวน เพื่อไม่ให้ผู้มีพลังอันตรายปะทะกันจนกลายเป็นสมรภูมิเลือดซึ่งแม้แต่ครูฝึกก็อาจระงับไม่ทัน

ระบบคัดกรองนี้ถูกใช้และปรับปรุงมาหลายรุ่น

จนกระทั่งผู้คุมกฎเปิดแฟ้มประวัติของมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง…

เขาไม่มีสายเลือดพิเศษ

ไม่ได้รับพรจากเทพ

และไม่มีอำนาจใดติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด

ทว่ารายงานข่าวกรองของเขากลับหนาราวกับอัตชีวประวัติ

วีรกรรมบนลานประลอง เครือข่ายในตลาดผี และสัญญายมโลกที่เขาสร้างไว้ ตอกย้ำให้เห็นว่าความอันตรายของเด็กคนนี้ ไม่ได้อยู่ที่พลังทำลายล้าง…

หากแต่อยู่ที่ ‘ปัญญา’

เมื่อเกณฑ์เดิมไม่สามารถจัดเขาไว้ร่วมกับใครได้ และการปล่อยให้เขาเข้าไปอยู่ท่ามกลางผู้มีพลังอันตรายคนอื่นอาจสร้างปัญหาเกินควบคุม ผู้ใหญ่จึงตัดสินใจเปิดวงแหวนที่ 4 ขึ้นมาเป็นการเฉพาะ

พร้อมรวบรวมผู้เข้าฝึกหนึ่งพันคนซึ่งถูกระบบจัดว่าอ่อนแอ

บางคนยังสร้างตาน้ำไม่ได้

บางคนมีสายเลือดเก่าซึ่งไม่เคยได้รับการฝึก

และบางคนพึ่งก้าวเข้ามาสู่โลกของผู้ฝึกเวทมนตร์

เป้าหมายไม่ได้มีเพียงการแยกเพียรออกจากวงแหวนอื่น แต่คือการใช้เขาฝึกคนหนึ่งพันชีวิตให้กลายเป็นกำลังซึ่งหอฝึกสามารถนำไปใช้งานได้

หากเพียรฝึกคนเหล่านั้นไม่ได้ ภาระหนึ่งพันชีวิตก็จะกลายเป็นโซ่ตรวนถ่วงรั้งเขาไว้เสียเอง

แต่เหล่าผู้คุมกฎอาจมองข้ามความย้อนแย้งของแผนการนี้

เพราะสำหรับพ่อค้าที่มองทุกอย่างเป็นโอกาส ไม่มีทรัพยากรใดบนโลกไร้มูลค่า

การมอบคนหนึ่งพันคนให้ผู้ที่อันตรายที่สุดดูแล ตกลงแล้วมันคือการสร้างโซ่ตรวน...

หรือเป็นการประเคนกองทัพให้เขาเริ่มสร้างกันแน่!?