ท้ายเล่มกับผู้เขียน ภาคที่ 7

ท้ายเล่มกับผู้เขียน

ภาคที่ 7 หอฝึกอาชาไนย

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหอฝึกอาชาไนยมาจนถึงหน้าสุดท้ายของภาคนี้ครับ

เมื่อเริ่มต้น พวกเขาถูกเรียกว่า ‘วงแหวนลูกหมู’

เป็นชื่อดูแคลนผู้เข้าฝึกซึ่งยังสร้างตาน้ำไม่ได้ ไม่มีสายเลือดโดดเด่น ไม่มีศัสตราเทพ และไม่มีคุณสมบัติมากพอจะถูกจัดให้อยู่ร่วมกับผู้อื่น

ในสายตาของคนอื่น พวกเขาคือภาระ เป็นเพียงฝูงสัตว์ที่รอถูกส่งเข้าโรงเชือด…

ทว่าเมื่อนำคำว่า ‘หมู’ มาเติมไม้เอก ความหมายย่อมเปลี่ยนไป

จากสัตว์ตัวหนึ่ง กลายเป็นกลุ่มคน

จากผู้เข้าฝึกที่ถูกโยนมารวมกัน กลายเป็นผู้ที่เริ่มรักษาแถว รับผิดชอบคนข้างกาย และเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกัน

เพียรไม่ได้ปิดบังเจตนาเรื่องการตั้งชื่อกองกำลังว่า ‘กองพันสิบหมู่’

ชื่อนั้นรับมาจากสำนักช่างสิบหมู่ อันเป็นรากฐานสำคัญในชีวิตของเขา ขณะเดียวกันก็สะท้อนภาพคนสิบกองร้อย ซึ่งต้องนำความสามารถที่แตกต่างกันมาประกอบเข้าด้วยกัน

เพราะในสนามจริง ความเก่งของคนคนเดียวอาจช่วยให้รอดได้ชั่วคราว

แต่การพาคนหนึ่งพันชีวิตไปถึงปลายทาง ต้องอาศัยสิ่งที่มากกว่านั้น

พุทธศาสนสุภาษิตประจำภาคกล่าวว่า

“หมูทั้งหลายพร้อมเพรียงกัน ยังฆ่าเสือโคร่งได้ เพราะใจรวมเป็นอันเดียว”

เมื่อมนุษย์รวมกำลังกันอย่างมีระเบียบ รู้จักใช้ความแตกต่างของแต่ละคน และยอมส่งหน้าที่ให้ผู้ที่เหมาะสมที่สุด พลังที่ซ่อนอยู่ในคนธรรมดาย่อมถูกรีดเร้นออกมาได้ไกลกว่าที่ใครคนหนึ่งจะทำได้ตามลำพัง

เพียรเป็นผู้สร้างเงื่อนไขให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น

แต่เมื่อเขาถอนตัวออกจากสนาม กองพันสิบหมู่ยังสามารถส่งต่อการนำจากเมฆาไปสู่แผน เปลี่ยนกระบวนทัพ และยืนหยัดจนครบเวลาได้ด้วยตนเอง

นั่นคือช่วงเวลาที่คำดูแคลนถูกเปลี่ยนความหมายอย่างสมบูรณ์

พวกเขาไม่ได้ออกจากสนามในฐานะลูกหมูซึ่งรอถูกเชือดอีกต่อไป

พวกเขาออกมาในฐานะ ‘หมู่’ ซึ่งรู้แล้วว่า ต่อให้ไม่มีผู้แข็งแกร่งยืนอยู่ตรงกลาง คนธรรมดาก็ยังพากันไปถึงปลายทางได้!

สิ่งที่พวกเขาแลกมาจากภารกิจ 7 วันอันตราย ไม่ได้มีเพียงบาดแผลและความเหนื่อยล้า…

ยังมีคะแนนคุณความชอบจำนวนมหาศาล ซึ่งกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นตำรา ศัสตรา และรากฐานสำหรับเส้นทางต่อไป

เมื่อคนหนึ่งพันชีวิตพิสูจน์แล้วว่าพวกเขาสามารถยืนอยู่เป็นหมู่ได้ สนามต่อไปจึงไม่ใช่การทดสอบว่าพวกเขาจะรวมตัวกันสำเร็จหรือไม่

แต่เป็นการแย่งชิงว่าสิ่งที่จะนำมาเสริมเขี้ยวเล็บให้หมู่ซึ่งพึ่งถือกำเนิดขึ้นนี้?

เรื่องราวจะเดินต่อไปใน หออาชาไนย ภาคที่ 8 เทศกาลล่าสัตว์

เมื่อคะแนนคุณความชอบถูกนำเข้าสู่ตลาดประมูล เพียรจะเปลี่ยนผลจากการยืนหยัดร่วมกันให้กลายเป็นรากฐานแบบใดสำหรับกองพันสิบหมู่

หลังอ่านจบ ผมอยากทราบว่า…

ช่วงเวลาใดทำให้คุณรู้สึกว่า ‘วงแหวนลูกหมู’ ได้กลายเป็น ‘กองพันสิบหมู่’ อย่างแท้จริง

เพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็มีความหมายครับ รีวิวของนักอ่านช่วยให้ผมเห็นว่า การเปลี่ยนแปลงของคนธรรมดากลุ่มนี้ส่งไปถึงผู้อ่านอย่างไร และช่วยเปิดทางให้นักอ่านคนถัดไปก้าวเข้ามาในโลกของหออาชาไนย

เสียงนับถอยหลังหยุดลงแล้ว

ลูกหมูซึ่งเคยถูกผลักไปอยู่ปลายแถว ได้เรียนรู้วิธียืนอยู่เป็นหมู่

ส่วนสิ่งที่หมู่นั้นร่วมกันแลกมา...

กำลังรอถูกตีราคาในตลาดประมูล

R. Lert (รสเลิศ)