ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 8

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 8

อวิททะสู มารวสานุวัตติโน

“คนเขลา ย่อมตกอยู่ในอำนาจของมาร”

ในฐานะพ่อค้าที่เจนจัด เขาย่อมรู้ดีว่า เวลาใดคือจังหวะที่เหมาะสมที่สุดในการเรียกเก็บหนี้

ท่านนักอ่านที่เดินทางร่วมกันมาจนถึงภาคนี้อาจเคยตั้งคำถามว่า ฉายา ‘พ่อค้าความตาย’ ได้มาเพียงเพราะเพียรเปิดบริษัทรับจัดงานศพ หรือทำสัญญากับวิญญาณคนตายเท่านั้นหรือ?

คำตอบเหล่านั้นไม่ผิด

เพียงแต่ยังไม่ครบถ้วน

เพียรไม่ใช่นักบุญผู้ใจดี ไม่ใช่พ่อพระที่เที่ยวช่วยเหลือผู้คนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่สัตว์กินพืชซึ่งจะยืนรอให้ผู้ล่าเลือกวันเข้ามาขย้ำ

ธรรมะยังคงเป็นกรอบที่เขาใช้ควบคุมตนเอง

แต่ไม่มีผู้ใดรับรองได้ว่า เมื่อถึงวันที่ความแค้นมีเหตุผลรองรับพร้อมสรรพ เขาจะไม่เผลอก้าวข้ามเส้นนั้นไป

เมื่อขั้วอำนาจมืดซึ่งเป็นหนึ่งในต้นเหตุของการสูญเสียครั้งสำคัญยังคงลอยนวล เวลาแห่งการประวิงหนี้ย่อมใกล้สิ้นสุดลง

สินค้าในคลังถูกจัดเตรียม

ราคาเริ่มถูกกำหนด

และผู้คนกำลังจะค้นพบว่า เมื่อผลตอบแทนสูงพอ ตลาดก็อาจเต็มไปด้วยนักล่า

นั่นคือเวลาที่พ่อค้าเริ่มเรียกเก็บสิ่งซึ่งติดค้าง

ทว่าในโลกที่ดำรงด้วยการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม เมื่อเพียรตัดสินใจเคาะประตู เพื่อทวงบัญชีเก่า

ใครจะรับรองได้ว่า จะไม่มีบางสิ่งมาเคาะประตูหน้าบ้านของเขา เพื่อเรียกเก็บสิ่งที่ติดค้างเช่นเดียวกัน?