ท้ายเล่มกับผู้เขียน ภาคที่ 8

ท้ายเล่มกับผู้เขียน

ภาคที่ 8 เทศกาลล่าสัตว์

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงหน้าสุดท้ายของภาคนี้ครับ

ในภาคนี้ ฉายา ‘พ่อค้าความตาย’ ได้เผยความหมายออกมาอย่างชัดเจน

เพียรเป็นพ่อค้า ทั้งด้วยอาชีพ นิสัย และสันดาน

เขามองเห็นราคา ต้นทุน ผลตอบแทน และจังหวะเรียกเก็บหนี้อยู่ในแทบทุกสิ่ง

เขายัง ‘ค้าความ’ โดยใช้กฎหมาย หลักฐาน และกระบวนการศาลตัดอำนาจของคนซึ่งเคยคิดว่าตนไม่มีวันถูกแตะต้อง

ส่วนความตายก็ไม่เคยอยู่ห่างจากชีวิตของเขา…

กิจการของเพียรเกี่ยวข้องกับศพและดวงวิญญาณ เขาทำข้อตกลงกับคนตาย เปิดประตูนรกทุกวันที่ 1 และ 15 และกำลังเดินอยู่บนเส้นทางซึ่งอาจนำไปสู่ตำแหน่งที่เขาเคยบอกสองเทพแห่งความตายว่าปรารถนา

ในภาคนี้ ความหมายทั้งหมดมารวมอยู่ในคำว่า ‘ค้าความตาย’

เพียรไม่ได้เพียงอยู่ใกล้ความตาย แต่เขาเริ่มกำหนดราคาให้มัน

ข้อมูลมีราคา ค่าหัวมีราคา

แม้แต่เส้นผม เสื้อผ้า และขยะของผู้ต้องหาก็ยังมีราคา

เมื่อผลตอบแทนสูงพอ ผู้คนในตลาดก็พร้อมเปลี่ยนตนเองเป็นนักล่า โดยไม่ต้องมีใครออกคำสั่งตรง ๆ

นี่คือ “เทศกาลล่าสัตว์”

บางคนล่าเพราะเงิน

บางคนล่าเพราะตำรา

บางคนล่าเพราะตำแหน่ง

บางคนล่าในนามของความยุติธรรม

และบางคนเพียงต้องการเห็นศัตรูหลั่งเลือด

เพียรได้นำความโลภ ความโกรธ และความหลงของผู้คนมาใช้เรียกเก็บหนี้จากเขาเขียว

ทว่ากฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมยังดำรงอยู่ไม่เสื่อมหาย…

พุทธศาสนสุภาษิตประจำภาคกล่าวว่า

“คนเขลา ย่อมตกอยู่ในอำนาจของมาร”

ความเขลาไม่ได้เกิดจากการไม่มีความรู้เสมอไป บางครั้งคนเรารู้มากพอจะสร้างเหตุผลรองรับทุกสิ่งซึ่งตนอยากทำ

เมื่อเพียรรู้วิธีใช้กิเลสเล่นงานผู้อื่น…

มารร้ายก็ย่อมรู้วิธีเล่นงานเขาเช่นกัน!

มันใช้ความแค้นเป็นอาหาร ใช้ความฉลาดของเขาสร้างเหตุผล

เพียรอาจรู้ว่าควรซื้ออะไร ขายอะไร และเรียกเก็บหนี้เมื่อใด

แต่ภาคนี้ทำให้เขาพบว่า ตนไม่ได้เป็นผู้กำหนดราคาของทุกสิ่ง…

เรื่องราวจะดำเนินต่อใน

หออาชาไนย ภาคที่ 9 งานเลี้ยงของมาร

เมื่อเทศกาลล่าสัตว์สิ้นสุดลง พ่อค้าผู้เรียกเก็บหนี้จากผู้อื่นยังต้องเผชิญกับบัญชีซึ่งรอเรียกเก็บจากตนเอง

คำถามจึงไม่ใช่เพียงว่าเขาเขียวจะตอบโต้อย่างไร

แต่คือเพียรจะยังเป็นผู้ใช้กิเลส หรือกลายเป็นผู้ถูกกิเลสใช้เสียก่อน

หลังอ่านจบ ผมอยากทราบว่า… ภาคนี้ทำให้คุณมองฉายา ‘พ่อค้าความตาย’ เปลี่ยนไปอย่างไร

เพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็มีความหมายครับ รีวิวของนักอ่านช่วยให้ผมเห็นว่า ความหมายซึ่งซ่อนอยู่ในชื่อเรื่องเดินทางไปถึงผู้อ่านมากน้อยเพียงใด

ในตอนที่เพียรทำภารกิจเปิดประตูนรกเสร็จสิ้น พระกาฬไชยศรีกลับเตือนชายหนุ่มว่า…

อย่าได้รนหาที่ตายให้มันมากนัก!

R. Lert (รสเลิศ)