ท้ายเล่มกับผู้เขียน ภาคที่ 9

ท้ายเล่มกับผู้เขียน

ภาคที่ 9 งานเลี้ยงของมาร

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาจนถึงหน้าสุดท้ายของภาคนี้ครับ

ในโลกของหออาชาไนย ไม่มีการแลกเปลี่ยนใดปราศจากราคา

เพียรรู้จักกฎข้อนี้ดี เขาคุ้นเคยกับการนำเงิน ข่าวสาร กฎหมาย และผลประโยชน์ขึ้นโต๊ะเจรจา

แต่ครั้งนี้ คู่เจรจาของเขาคือมารซึ่งเกิดจากตนเอง

มารของเพียรน่ากลัว ไม่ใช่เพราะมันแข็งแกร่งเท่านั้น แต่เพราะมันเติบโตมาพร้อมกับเขา

ยิ่งเพียรฉลาด มันก็ยิ่งรู้จักใช้เหตุผล ยิ่งเพียรแค้น มันก็ยิ่งมีอาหาร และยิ่งเขามั่นใจว่าควบคุมทุกอย่างได้ มันก็ยิ่งเข้าใกล้จุดซึ่งเขามองไม่เห็น

พุทธศาสนสุภาษิตประจำภาคกล่าวว่า

“ชนะตนนั่นแล ประเสริฐที่สุด”

เพียรชนะตน ไม่ใช่เพราะหมดความโลภ ความโกรธ หรือความหลง แต่เพราะรู้ทันว่าโมหะกำลังพูดด้วยเสียงแห่งเหตุผลของตนเอง และยังรักษาสิทธิ์ในการตัดสินใจเอาไว้ได้

เพียรรู้นิสัยตนเองดี จึงรู้ว่าควรใช้สิ่งใดต่อรองกับจิตมารซึ่งถือกำเนิดจากตน กฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมจึงกลายเป็นภาษากลางบนโต๊ะเจรจา

ราคาของข้อตกลงคือตาน้ำ สวนแห่งจิต และรากฐานซึ่งสร้างมาหลายปี เพียรยอมจ่ายเพื่อว่าจ้างมารให้ออกไปทำงานแทนตน

ร่างเจ้าชายนิทราจึงเป็นใบเสร็จของข้อตกลงครั้งนั้น...

เมื่อจิตมารทะลวงเข้าสู่แดนจักรวาลและยกระดับกลายเป็นพญามาร มันก็แยกออกจากเพียร มีเจตจำนงและการกระทำเป็นของตนเอง

และนี่คือจุดกำเนิดของ ‘ฤดูมาร’ ซึ่งจะสร้างความวายป่วงไปทั่วกามภูมิอีกนานแสนนาน...

เรื่องราวจะดำเนินต่อใน หออาชาไนย ภาคที่ 10 ท่องทะเลดาว

ในขณะที่เพียรยังหลับ โลกไม่ได้หยุดรอเขา กองพันยังต้องฝึก เทอมสุดท้ายยังต้องเดินหน้า และคนซึ่งเคยรอรับคำสั่งต้องเริ่มตัดสินใจด้วยปัญญาของตนเอง

หลังอ่านจบ ผมอยากทราบว่า… หลังเห็นผลของ ‘งานเลี้ยงของมาร’ คุณรู้สึกอย่างไรกับการตัดสินใจของเพียร

เพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็มีความหมายครับ รีวิวของนักอ่านช่วยให้ผมเห็นว่า แนวคิดเรื่องราคาของชัยชนะในภาคนี้เดินทางไปถึงผู้อ่านมากน้อยเพียงใด

เมื่อมหาปฐพีหยุดคำราม มลทินที่ตกค้างในของวิเศษถูกชำระล้าง

ทว่าพ่อค้าผู้ทำสัญญากลับยังมิอาจกลับมาได้โดยง่าย...

R. Lert (รสเลิศ)