ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 10

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 10

ปัญญา นรานัง ระตะนัง

“ปัญญา เป็นรัตนะของเหล่านรชน”

ท่ามกลางความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์…

สถานที่ที่ไม่มีแผ่นดินให้เหยียบย่ำ ไม่มีทิศให้เลือกเดิน และไม่มีแสงดาวคอยนำทาง

ทว่าในความมืดนั้น มีบางสิ่งพร้อมกลืนกินทุกชีวิตที่อ่อนแอเกินกว่าจะรักษาตนเองไว้

เพียรเคยมีเครื่องมือมากมาย

แต่บัดนี้ สิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้คือปัญญาของตน

ความรู้ยังคงอยู่ในความทรงจำ หลักธรรมยังฝังอยู่ภายในจิต และประสบการณ์จากทุกสนามที่ผ่านมายังคงติดตามเขามา

ปัญญาอาจเป็นรัตนะของมนุษย์…

แต่การครอบครองรัตนะ ไม่ได้หมายความว่าผู้ครอบครองจะรู้จักใช้มัน เช่นเดียวกับความรู้ซึ่งไม่อาจช่วยชีวิตผู้ใดได้ หากไม่สามารถนำมาใช้ในสถานที่ซึ่งไม่มีตำราเล่มใดกล่าวถึง

เพียรต้องเรียนรู้กฎของความมืดจากสิ่งที่พยายามกลืนกินเขา ต้องทำความเข้าใจเส้นทางในสถานที่ซึ่งไม่มีแผนที่ และต้องสร้างคำตอบจากสิ่งที่ยังเหลืออยู่ ก่อนดวงจิตของเขาจะถูกทำลายจนไม่อาจกลับบ้านได้อีก

ทุกแสงที่ถูกจุดขึ้นล้วนมีราคา

แสงอาจช่วยให้ผู้หลงทางมองเห็นสิ่งซึ่งอยู่เบื้องหน้า ขณะเดียวกัน มันก็ประกาศให้สิ่งที่ซ่อนตัวอยู่โดยรอบรู้ว่า เหยื่อยังมีชีวิต

การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยเรือ แผนที่ หรือดวงดาวคอยนำทาง หากเริ่มต้นด้วยดวงจิตหนึ่งดวงซึ่งถูกริบทุกสิ่งที่เคยใช้ยืนยันอำนาจของตน จนเหลือเพียงรัตนะซึ่งไม่มีผู้ใดพรากไปจากจิตของเขาได้

แต่ในทะเลมืดซึ่งทุกประกายอาจเรียกผู้ล่า...

เพียรจะเปลี่ยนปัญญาของตนให้กลายเป็นเส้นทางกลับบ้านได้หรือไม่?

หรือรัตนะชิ้นสุดท้าย จะเป็นเพียงแสงดวงหนึ่งซึ่งดับหายไปในอนธการ?