ท้ายเล่มกับผู้เขียน ภาคที่ 10

ท้ายเล่มกับผู้เขียน

ภาคที่ 10 ท่องทะเลดาว

สวัสดีนักอ่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดสุดท้ายครับ

ภาคที่ 10 ถือเป็นการผจญภัยที่สูบพลังงานทั้งตัวละครและคนเขียนไปไม่ใช่น้อย การตกลงไปในนรกโลกันตร์ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสถานที่ แต่มันคือการปอกเปลือกตัวละครให้เหลือเพียงแก่นแท้

ฉากจบของภาคนี้ทิ้งความย้อนแย้งที่น่าสนใจเอาไว้ให้เราได้เห็น เพียรกลับมาสู่โลกมนุษย์ในสภาพที่ร่างกายแทบจะแตกสลาย

เขากลายเป็นคนกึ่งอัมพาตที่ต้องนั่งพิงรถเข็น มือของตัวเองยังยกไม่ขึ้น ต้องให้หุ่นไม้คอยประคองศีรษะเวลาจะหันมองใคร และต้องใช้ลูกแก้วแก่นเวทเพื่อเปล่งเสียงออกมา

ทว่าในความนิ่งงันของร่างกายหยาบ ปัญญาของเขากลับกำลังแล่นฉิวด้วยความเร็วสูงสุด

เพียรไม่ได้ใช้กำลังเข้าข่มขู่ใครบนลานคัดเลือก เขาเพียงแค่อ่านทะลุถึงความกลัว อัตตา และความเย่อหยิ่งของมนุษย์ เขาโยนคำพูดสบประมาทและคำยั่วยุลงไปกลางวง เพื่อหว่านความสับสน บีบให้บรรดาผู้พันและคนจากค่ายอื่นต้องเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ออกมาเอง

เขาไม่ได้ควบคุมทุกคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่เขาใช้ปัญญาจัดวางเงื่อนไขให้คนเหล่านั้นขยับตัวไปตามเกมที่เขาวางไว้

นี่คือข้อพิสูจน์ของคำว่า “ปัญญา เป็นรัตนะของเหล่านรชน” อย่างแท้จริง

การทำงานของปัญญาเห็นได้ชัดตั้งแต่วิวัฒนาการของวิชาที่เขาใช้ เมื่อต้องตกลงไปในนรกโลกันตร์ที่มืดมิดสัมบูรณ์

‘วิชาทอแสงดาว’ ที่เคยหยิบยืมแสงดาวจากภายนอก ย่อมไม่อาจทำงานได้เช่นเดิม…

เพียรจึงต้องใช้สมาธิและปัญญา ทำการยกระดับ ‘วิชาท่องทะเลดาว’ เพื่อแหวกว่ายข้ามพ้นความตาย

ปัญญาเดียวกันนี้เองที่ทำให้เขากล้าตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาเลือกกองพันสิบหมู่ทั้งหนึ่งพันนาย และชี้เป้าดึงตัวหงส์หยกเข้าสู่หน่วยที่ 10 ไปต่อหน้าต่อตาคณะกรรมการ ก่อนที่การแย่งชิงบุคลากรอย่างเป็นทางการจะเริ่มขึ้นเสียอีก

เรื่องราวจะดำเนินต่อใน หออาชาไนย ภาคที่ 11 บึงกาฬแดนเถื่อน

จากนี้ไป การฝึกสิ้นสุดลงแล้วครับ คนที่ถูกเลือกจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับสมรภูมิในโลกความจริง เพียรได้รับหน้าที่ใหม่พร้อมอำนาจในมือ แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขายังไม่พร้อม และความทรงจำก็ยังไม่สมบูรณ์

ก่อนที่ภารกิจแรกจะพาเขาไปยังบึงกาฬ จุดหมายแรกที่ต้องไปกลับเป็นบ้านเดิม เพื่อตามหาบางสิ่งที่เกี่ยวพันกับตัวตนซึ่งหล่นหายไป

หลังอ่านจบ ผมอยากทราบว่า...

ภาพของเพียรที่แทบขยับร่างกายไม่ได้ แต่ยังใช้ปัญญาและถ้อยคำปั่นป่วนคนทั้งลาน ทำให้คุณรู้สึกอย่างไรครับ

เพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็มีความหมายครับ รีวิวของนักอ่านช่วยให้ผมเห็นว่า ความย้อนแย้งระหว่างร่างกายซึ่งแทบหยุดนิ่ง กับปัญญาซึ่งยังทำงานเต็มที่ เดินทางไปถึงผู้อ่านในมุมใดบ้าง

บ่วงยมบาศถูกหลอมขึ้นแล้ว
ตำแหน่งยมทูตได้รับมาแล้ว
ส่วนโองการแรกจากยมโลกยังรอให้เขาไปปฏิบัติ

R. Lert (รสเลิศ)