ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 11

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 11

สัพพะระสัง ธัมมะระโส ชินาติ

“รสแห่งธรรมะ ย่อมชนะรสทั้งปวง”

รสแห่งอำนาจไม่เคยขมในปากของผู้ถือมัน...

คำสั่งของตนย่อมฟังดูมีเหตุผล การลงโทษศัตรูย่อมถูกเรียกว่าความยุติธรรม และผลประโยชน์ที่ได้รับหลังชัยชนะก็มักมีคำอธิบายอันเหมาะสมรองรับอยู่เสมอ

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่บึงกาฬกลายเป็นแดนเถื่อน

ไม่ใช่เพราะดินแดนแห่งนี้ไม่มีกฎ หากเพราะผู้มีอำนาจทุกฝ่ายต่างมีกฎของตน มีเขตแดนของตน มีประวัติศาสตร์ของตน และมีเหตุผลมากพอจะอธิบายว่า เหตุใดผู้อื่นจึงควรเป็นฝ่ายยอมจำนน

บางฝ่ายเสพรสแห่งกำไร

บางฝ่ายหลงใหลในสายเลือดและศักดิ์ศรี

บางฝ่ายใช้ความกลัวควบคุมผู้อ่อนแอ ก่อนเรียกสิ่งนั้นว่าระเบียบซึ่งสืบทอดกันมา

เมื่อทุกฝ่ายต่างอ้างความถูกต้อง แดนเถื่อนจึงไม่ได้ขาดผู้ปกครอง

มันเพียงมีผู้ที่ต้องการปกครองมากเกินไป

เพียรกำลังก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งนั้น พร้อมกฎหมาย ข่าวสาร ทรัพยากร และกองพันสิบหมู่ซึ่งผ่านเวลาแห่งสนามฝึกมาแล้ว

สิ่งที่เขาถืออยู่มากพอจะทำสงคราม บดขยี้ศัตรู และอาจบังคับให้ผู้คนยอมรับคำสั่งของเขาได้

แต่กำลังซึ่งทำให้ผู้อื่นยอมก้มหัว ไม่ได้พิสูจน์ว่าผู้ใช้กำลังมีสิทธิ์เหนือกว่าเสมอไป

เพราะเพียรไม่ได้เข้าไปในบึงกาฬด้วยหน้าที่เพียงอย่างเดียว

ในดินแดนแห่งนั้นยังมีบางสิ่งเชื่อมโยงกับบาดแผลของครอบครัว กับบัญชีเก่าซึ่งไม่เคยได้รับการชำระ และกับความแค้นที่ต่อให้เก็บซ่อนไว้นานเพียงใด ก็ยังคงมีรสชาติของมันเอง

เมื่ออำนาจรัฐอยู่ในมือของผู้เสียหาย การพิพากษาย่อมแยกออกจากการเอาคืนได้ยากยิ่งกว่าเดิม

เพียรอาจใช้กฎหมายลงโทษผู้กระทำผิด

อาจใช้กองพันสร้างระเบียบ

และอาจใช้ความจริงรื้อถอนข้ออ้างของผู้ที่ครอบครองดินแดนมาเนิ่นนาน

แต่ภารกิจครั้งนี้ไม่ได้วัดเพียงว่า เขาจะทำให้บึงกาฬยอมรับอำนาจของตนได้หรือไม่

มันวัดว่า เมื่อรสแห่งชัยชนะ กำไร และความแค้นวางอยู่ตรงหน้า เขายังแยกออกหรือไม่ว่า สิ่งใดคือความพอใจของตน

และสิ่งใดคือธรรมที่แม้แต่ผู้ถืออำนาจก็ต้องยอมอยู่ใต้กฎเดียวกับผู้อื่น

ในบึงกาฬ ทุกฝ่ายล้วนมีกฎเก่าแก่ เหตุผล และอำนาจคอยคุ้มครองสิ่งที่ตนกระทำ

ทว่าสิ่งที่เพียรต้องระวังที่สุด อาจไม่ใช่รสซึ่งศัตรูหลงใหล

หากเป็นรสของการได้ตัดสินชะตาผู้อื่น ซึ่งกำลังรอให้เขาลิ้มลองด้วยตนเอง

เมื่อทุกขั้วอำนาจต่างอ้างว่ากฎของตนคือความถูกต้อง…

รสแห่งธรรมะจะชนะรสทั้งปวงได้จริงหรือไม่?

หรือท้ายที่สุด ธรรมจะเป็นเพียงเครื่องปรุงที่ผู้มีอำนาจใช้กลบรสแท้จริงของตน?