ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 12

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 12

ยาทิสัง วะปะเต พีชัง ตาทิสัง ละพะเต ผะลัง

“บุคคลหว่านพืชเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น”

สงครามเริ่มต้นง่าย แต่จบยาก...

เพียงเสียงปืนนัดเดียวก็อาจทำให้กองทัพเคลื่อนพล เขตแดนถูกปิด และผู้คนซึ่งไม่เคยรู้จักกันต้องกลายเป็นศัตรู

แต่เมื่ออาวุธถูกใช้ไปแล้ว ไม่มีคำสั่งใดเรียกความหวาดกลัว ความแค้น และศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปให้กลับคืนสู่ที่เดิมได้โดยง่าย

ผู้ที่ยิงก่อนอาจไม่ได้เป็นผู้ชนะ

ผู้ที่มีกำลังมากกว่าอาจไม่ใช่ฝ่ายสุดท้ายซึ่งยังยืนอยู่

เพราะสงครามรบกันด้วยกำลัง แต่ชิงชัยกันด้วยปัญญา

ในบึงกาฬ ขั้วอำนาจหลายฝ่ายต่างยืนอยู่บนผืนดินเดียวกัน โดยไม่มีฝ่ายใดยอมรับว่าอำนาจของผู้อื่นอยู่เหนือกว่าตน

ทุกฝ่ายมีกองทัพ มีเขตแดน มีผลประโยชน์ และมีอดีตซึ่งถูกใช้เป็นเหตุผลรองรับสิ่งที่ตนครอบครอง

การบังคับให้พวกมันยอมถอยจึงไม่ใช่เรื่องของอาวุธเพียงอย่างเดียว

เพียรต้องเผชิญทั้งผู้ที่พร้อมเปิดศึก ผู้ที่ยังรอประเมินท่าที และผู้ที่ยิ้มอยู่บนโต๊ะเจรจาโดยไม่เคยละมือจากอาวุธของตน

กฎหมายอาจกำหนดว่าใครมีสิทธิ์อยู่บนแผ่นดิน

การทูตอาจทำให้ผู้ที่ต้องการฆ่ากันยอมนั่งลงตรงหน้าเดียวกัน

ส่วนกองทัพอาจทำให้ทุกถ้อยคำมีน้ำหนักมากพอจะได้รับการรับฟัง

แต่ไม่มีเครื่องมือใดรับรองได้ว่า เมื่อทุกฝ่ายเริ่มตัดสินใจ ผลที่ตามมาจะยังอยู่ในขอบเขตซึ่งผู้วางแผนกำหนดไว้

การสยบเก้าทัพ จึงไม่ใช่เพียงการเอาชนะกำลังทั้งเก้าด้วยกำลังที่เหนือกว่า

มันคือการยุติสงครามซึ่งทุกฝ่ายยังเชื่อว่าตนมีเหตุผลมากพอจะเดินหน้าต่อ

ก่อนเสียงปืนนัดต่อไปจะทำให้ความขัดแย้งแตกออกเป็นสมรภูมิซึ่งไม่มีผู้ใดควบคุมได้

เพียรจะใช้ปัญญาทำให้เก้าทัพยอมวางอาวุธได้หรือไม่?

หรือชัยชนะครั้งนี้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่ใหญ่กว่าเดิม?