รักที่ไม่เท่ากัน

"พ่อกับแม่ของดาวรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนค่ะ คุณปู่กับคุณย่าเป็นนักธุรกิจใหญ่ ท่านไม่ยอมรับแม่เพราะแม่ยากจน เลยกดดันจนพ่อกับแม่ต้องเลิกกัน แล้วบังคับให้พ่อแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น"

"แต่เพราะรักกันมาก พ่อกับแม่เลยยังแอบติดต่อกันเรื่อยมา แม้จะรู้ว่ามันผิด เพราะในทางกฎหมายพ่อมีภรรยาแต่งถูกต้อง แม่ยอมอยู่เงียบๆ ถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นเมียน้อย และดาว ก็เติบโตมาพร้อมกับคำว่าลูกเมียน้อย"

เนตรดาวรู้ดีว่าเมื่อไปถึงโรงพยาบาล รวินทร์จะต้องรู้ความจริงว่าเธอคือใคร เธอจึงตั้งใจเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเองก่อน ในเมื่อรวินทร์รู้จักรักตาภา เขาก็ย่อมสงสารและเห็นใจสองแม่ลูกนั่น

"ตอนนี้แม่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย หมอบอกว่าคงยื้อไว้ได้อีกไม่นาน พ่อเป็นห่วงมาก อยากรับแม่กับดาวกลับไปดูแลที่บ้าน แต่ฝั่งนั้นเขาไม่ยอมรับ"

"แต่พ่อของดาวก็รักพวกคุณมากนี่ครับ ทั้งดาวและแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ"

"พี่วิน ไม่รังเกียจดาวใช่ไหมคะ"

"พี่ไม่เคยตัดสินใครจากเรื่องแบบนี้หรอกนะ อีกอย่าง ดาวไม่ได้ผิดอะไรสักนิด"

"ฮึก ขอบคุณนะคะพี่วิน ขอบคุณที่เข้าใจและไม่รังเกียจดาว"

“พ่อ!!”

เมื่อภพธรหันมาตามเสียงเรียก รวินทร์ก็พลันชะงักนิ่งไปในทันที ภาพผู้ใหญ่ที่เคารพกำลังกอดเนตรดาวไว้ในอ้อมอกทำให้เขายืนทำอะไรไม่ถูก ความจริงอันน่าตระหนกแล่นปราดเข้ามาจนตั้งตัวไม่ทัน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเนตรดาวจะเป็นพี่สาวของรักตาภา และแม่ของเธอก็คือภรรยาอีกคนของภพธร

และที่น่าเจ็บปวดที่สุด คือเขาไม่เคยรู้เลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าที่เขาเพิ่งนึกสงสาร คือคนเดียวกับที่ฝากรอยแผลและทำให้รักตาภาต้องร้องไห้มาโดยตลอด

“วิน” ภพธรมองเลยไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลังเนตรดาว นึกแปลกใจว่าทั้งคู่รู้จักกันได้อย่างไร

“สวัสดีครับคุณน้า” รวินทร์ยกมือไหว้ พยายามข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“แม่เป็นยังไงบ้างคะพ่อ” เนตรดาวเอ่ยถามถึงอาการของมารดาด้วยความหวาดหวั่นจับใจ

“หมอยังไม่ออกมาเลย”

“ฮือ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮือ แม่อย่าเป็นอะไรนะ ดาวอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแม่”

“แม่ต้องไม่เป็นอะไรนะลูก ไม่ร้องนะ” ภพธรลูบแผ่นหลังปลอบประโลมลูกสาว ทั้งที่ในอกของตนเองก็สั่นพรั่นพึงด้วยความกลัวไม่แพ้กัน

รวินทร์ยืนมองภาพนั้นอยู่อย่างเงียบเชียบ เขารู้จักกับภพธรมาตั้งแต่จำความได้ จึงเห็นมาตลอดว่าผู้ใหญ่คนนี้ปฏิบัติต่อรักตาภาอย่างเย็นชาและห่างเหินเพียงใด เดิมทีเขาเคยเข้าใจไปว่านั่นคงเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของอีกฝ่าย

ทว่าในยามนี้ ภาพความรักและความเมตตาเอ่อล้นที่ภพธรมอบให้เนตรดาวกลับกลายเป็นคำตอบ คำตอบที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเขาแทนรักตาภาอย่างเลือดเย็น

“พ่อไม่รักเลิฟเลย พ่อไม่เคยรักเลิฟเลยสักนิด ฮือ”

เสียงร้องไห้โฮในวัยเด็กของรักตาผุดสะท้อนขึ้นมาในหัวของรวินทร์อย่างเด่นชัด ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่จมอยู่กับกองน้ำตาและแผลใจลอยซ้อนทับเข้ามาในความคิด

“คุณน้าคงแค่งานยุ่งน่ะครับ ไม่เป็นไรนะ ยังมีพี่อยู่ตรงนี้ เลิฟอยากทำอะไรพี่จะตามใจทุกอย่างเลย ดีไหม”

“พี่วินคะ พี่วินจะไม่ใจร้ายกับเลิฟเหมือนพ่อใช่ไหมคะ”

“พี่จะอยู่ข้างๆ เลิฟเอง น้ำตานี้พี่ก็จะคอยเช็ดให้ ส่วนรอยยิ้มของเลิฟ พี่จะเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง”

รวินทร์รู้สึกหนักอึ้งและกังวลใจอย่างถึงที่สุด เพราะตัวเขาในตอนนี้กำลังคบหากับเนตรดาว ผู้หญิงที่เขารู้ดีว่ารักตาภาเกลียดแสนเกลียด หากรักตาภารู้ความจริงข้อนี้ขึ้นมา เธอคงจะเสียใจมากเกินกว่าจะให้อภัยเขาได้