เสียคนที่รัก

ผ่านไปราวสามชั่วโมง ในที่สุดแพทย์ผู้รักษานิภาวรรณก็เดินออกจากห้องปฏิบัติการด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ภาพนั้นยิ่งกระพือความพรั่นพรึงในใจของภพธรและเนตรดาวให้ทวีคูณ

"หมอครับ ภรรยาของผมเป็นยังไงบ้างครับ" ภพธรเอ่ยถามโดยไร้ซึ่งความลังเลหรือเกรงกลัวที่จะแทนสรรพนามของนิภาวรรณว่า 'ภรรยา' เพราะในยามนี้ สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดคือชีวิตของเธอ

"หมอทำสุดความสามารถแล้วครับ แต่เนื่องจากร่างกายของผู้ป่วยอ่อนแอมาก ประกอบกับไม่ตอบสนองต่อตัวยา หมอต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ"

สิ้นเสียงของแพทย์ เนตรดาวก็แข้งขาอ่อนทรุดวูบลงทันที โชคดีที่รวินทร์เข้าไปประคองไว้ได้ทัน ส่วนภพธรได้แต่นิ่งอึ้ง ตกอยู่ในอาการช็อกอย่างแท้จริงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสูญเสียที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

"ไม่จริง!! ฮึก แม่ แม่จะทิ้งดาวไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ ฮือ  ฮือ" เนตรดาวปล่อยโฮออกมาอย่างเหลืออด สะอื้นไห้ซบลงกับอกของรวินทร์

แม่ของเธอยังไม่ทันได้อยู่เห็นวันที่เธอประสบความสำเร็จ ยังไม่ทันได้เห็นเธอทวงแค้นเอาคืนสรัญญา รักตาภา และตระกูลอันทรงเกียรติของพ่อด้วยซ้ำ แต่กลับต้องมาด่วนจากไปเสียก่อน

"เข้มแข็งไว้นะครับดาว" รวินทร์ได้แต่กอดและกระชับอ้อมแขนปลอบประโลมเนตรดาว

"ฮือ แม่จากดาวไปแล้ว แล้วดาวจะอยู่ต่อไปยังไง"

"อาการดีขึ้นแล้วใช่มั้ยลูก"

สรัญญาเอ่ยถามพลางเดินเข้ามาในห้อง พร้อมถาดอาหาร ยา และอุปกรณ์เช็ดตัวในมือ เพื่อเข้ามาดูแลรักตาภาที่เพิ่งตื่นนอนพอดี

"ค่ะ เลิฟดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะคะแม่ที่คอยดูแลเลิฟตลอดเลย"

"ขอบคุณอะไรกัน เลิฟเป็นลูกแม่นะ เป็นแก้วตาดวงใจของแม่ทั้งคน"

"แม่คะ" รักตาภาเอ่ยทักน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาไหวระริกด้วยความเจ็บปวด 

"การที่เราจะรักใครสักคน มันต้องใช้ความเข้มแข็งมากเลยใช่ไหมคะ ถ้าวันหนึ่งเราต้องเจ็บปวดเพราะเขา"

ยามนี้หัวใจของเธอรวดร้าวราวกับจะแตกสลาย ความจริงที่ว่ารวินทร์  ชายผู้เป็นรักข้างเดียวอันยาวนานของเธอ กำลังมอบความรักและความเอาใจใส่ทั้งหมดให้แก่เนตรดาว ลูกสาวอีกคนของผู้เป็นพ่อ  มันช่างทรมานจนแทบหายใจไม่ออก

"ความรักมันมีหลายความรู้สึกนะลูก ถ้าคนสองคนรักและเข้าใจกัน ความรักมันก็สวยงามและมีแต่ความสุข แต่ถ้ารักมันเกิดขึ้นแค่ฝ่ายเดียว คนที่รักมากกว่าก็ย่อมเจ็บปวด และคนที่ถูกรักเองก็อาจจะไม่ชอบใจนัก แล้วต่อให้รักกันมากแค่ไหน ระหว่างทางที่จับมือเดินไปด้วยกัน มันก็ต้องมีอุปสรรคเข้ามาทดสอบอยู่ดี"

"แล้วกับพ่อล่ะคะ ทั้งที่แม่ไม่เคยได้รับความรักตอบกลับมาเลย ทำไมแม่ถึงยังทนอยู่ได้"

"ก็เพราะแม่มีลูกไงจ๊ะ แม่อยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ไว้ให้ลูก อีกอย่าง แม่ก็รักพ่อเขา รักทั้งที่รู้เต็มอกว่าเขาไม่เคยรักแม่เลย พ่อเขามีคนที่รักมากอยู่แล้ว รักมากเสียจนไม่เหลือหัวใจเผื่อแผ่มาให้แม่แม้นิดเดียว"

"ถ้าเลิฟต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เลิฟจะไม่มีวันทุ่มเทรักจนหมดหัวใจอีกแล้วค่ะ เลิฟจะเดินออกมา เพื่อเริ่มต้นความสุขของตัวเองจริงๆ เสียที"

รักตาภาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เธอไม่ต้องการให้ผู้เป็นแม่ต้องทนนานไปกว่านี้ และอยากให้ท่านได้รับรู้ว่า วันนี้เธอเติบโตพอที่จะเข้าใจความจริงทุกอย่างดีแล้ว

"เลิฟอยากให้แม่หย่ากับพ่อเหรอลูก" สรัญญาเอ่ยถาม ลึกๆ แล้วประหลาดใจกับความคิดของลูกสาว

"เลิฟแค่อยากให้แม่เลือกเส้นทางที่จะทำให้แม่มีความสุขจริงๆ ค่ะ"

"ขอบใจนะลูก" สรัญญาสวมกอดลูกสาวไว้หลวมๆ คำพูดของรักตาภาทำให้นึกทบทวนในใจ เธอคงต้องใช้เวลาคิดถึงความหมายที่แท้จริงซึ่งลูกสาวพยายามจะสื่อสารอีกครั้ง